Gemma en Guusje zijn verhuisd

SONY DSCOnder grote publieke belangstelling vond afgelopen zaterdagmiddag aan de Koningsweg de verhuizing plaats van de jongedames Gemma en Guusje. De halfzusjes maakten de lange reis van hun geboorteplek naar hun nieuwe adres op hun dooie gemak en werden met alle egards begroet op hun nieuwe adres.

SONY DSC

Daar blijkt het de jongedames goed te bevallen, zo kunnen wij u na de eerste nachten melden.

 

Advertenties

Mogen we u even voorstellen aan Rosa Maalderink

SONY DSCVandaag introduceren wij de lieftallige en beeldschone Rosa, nieuwe bewoonster van Bekveld en oogappel van haar gelukkige ouders Berna en André Maalderink.

Omdat ze nog een echte spring in het veld is en ietwat uitbundig gaat ze naar school om haar wat maniertjes bij te brengen.

SONY DSC

 

Verder moet opgemerkt worden dat ze graag kwispelt, mensen vrolijk begroet, en zoals op deze foto te zien is, een stoeipartijtje met een soortgenoot niet schuwt.

SONY DSC

Het Koningswegmagazine wenst Rosa dan ook een gelukkig leven toe bij haar trotse ouders.

 

10 jaar wagenbouw Bekveld in boekvorm

Het boekHet enthousiasme waarmee de Bekveldse wagenbouwers ter lering, vermaak en met zichtbaar plezier op kermissen rondreden, vond gisteren een feestelijke apotheose: de uitgave van een fotoboek. Na het grand diner in het sfeervolle en door de fans van Normaal terecht gekoesterde eetcafé de Tol, werd door Jos Beunk het eerste exemplaar van het boek 10 jaar kermisoptocht  – wagenbouw Bekveld in beeld aan Everdien Bobbink aangeboden. De gastvrouw die 10 jaar lang tot in de kleine uurtjes in haar schuur aan de Kremersdijk aan de bouwers van de wagens domicilie geboden heeft.

Dat daar niet alleen noest gewerkt werd, maar op de vertrouwde Bekveldse wijze ook genoten werd van het gezellig samenscholen en de spijzen en dranken, mocht uw verslaggever te velde bij de bouw van nummer 10 in de reeks van wagens aan den lijve ondervinden.

Het boek over 10 jaar Bekveldse wagenbouw biedt niet alleen een kostelijk overzicht maar moet ook gezien worden als een hommage aan degenen die hun tijd geestdriftig opofferden om Bekveld in de analen van de cultuurhistorie op te nemen en de toeschouwers van kermisoptochten vermaak te bieden.

Voor de bouwers stond in de aanloop naar het grand diner een bezichtiging aan het frivole Amsterdam op het programma. Terwijl de eerste genodigden aan de lange tafel van het eetcafé de Tol reeds aangeschoven waren, kwamen in een plechtig defilé de bouwers van hun reisje uit Amsterdam terug. Daar werden zij met hun echtgenoten verenigd en kon na een aperitiefje het goedverzorgde diner aanvangen.

Dat Jokelien en Jos Beunk het plan voor het uitgeven van het boek lang wisten te verzwijgen, maakte de verrassing bij de onthulling en het feestgevoel des te groter. Het zal dan ook niemand verwonderen dat na het verrukkelijke grand dessert en de presentatie van het boek der boeken nog lang gezellig nagetafeld werd.

Met de enthousiastelingen die deze 10 jaar volbracht hebben in herinnering ziet het er naar uit dat de komende 10 jaar de wagenbouw voor Bekveld verzekerd zal zijn.

Van deze plek een huldeblijk voor de bouwers, de gastvrouw Everdien Bobbink en niet in de laatste plaats voor Jokelien en Jos Beunk voor het geweldige initiatief voor het uitgeven van deze fotografische monografie die er zeer verzorgd en smaakvol uitziet en er voor zorgt dat deze 10 jaar tastbaar in het geheugen gegrift blijft.

SONY DSCEen drankje vooraf.

SONY DSCJos Beunk presenteert het boek.

SONY DSCBloemenhulde voor Everdien Bobbink.

SONY DSCHet wordt nog gezelliger.

Tijdloze momenten (3)

8In het landschap van Bekveld bevinden zich talloze plekjes die onttrokken aan de omgeving opeens tijdloos lijken te zijn. Een eeuw of misschien nog ouder, zouden ze kunnen zijn. Bewaren, koesteren, maar vooral aan de vergetelheid ontrukken door ze te fotograferen, lijkt daarom geboden.

Daarom deze reeks van Tijdloze momenten.

“Van oude menschen, de dingen die voorbij gaan…” Afl. 7: folklore

Folklore 2Met de boerenbruiloft en het vogelschieten dit jaar werd nog eens duidelijk dat Bekveld folklore hartstochtelijk in ere houdt. Het woord folklore wordt nogal eens met dedain gebezigd, maar lijkt de afgelopen jaren bij verscheidene bevolkingsgroepen en zelfs bij jongere generaties nieuw elan te vinden.

In de Randstedelijke arrogantie werd folklore nogal eens met een tikkeltje neerbuigendheid omgeven. Wel naar verre landen op vakantie gaan en de folklore aldaar koesteren, maar voor de eigen folklore de neus ophalen.

Onder de voortschrijdende druk van Den Haag heb ik gezien hoe men de oude Scheveningse folklore letterlijk opdoekte, want in mijn jeugd heb ik nog vele keren vissers en -vrouwen in klederdracht mogen zien. Op het tegen de duinen aanleunende Boetveld heb ik nog vrouwen in klederdracht visnetten zien maken of herstellen.

BoetenNettenboetsters in Scheveningen.

 

Het Scheveningse volk dat eeuwenlang met gevaar voor eigen leven in een deel van de voedselvoorziening van de Nederlanders voorzag, is vrijwel geheel uit de Scheveningse straatjes verdwenen. Aan de boulevard mag dan een standbeeld van een vissersvrouw staan die naar de lege zee tuurt waar haar vader, man, broer, zoon of neef misschien door de brute golven verzwolgen werd, veel meer is er niet over van wat ooit de Scheveningse folklore was.

Dat folklore zich vooral ontwikkelde in regio’s waar de bevolking het voedsel van de stedeling verzorgde door het op het land te verbouwen of in de rivieren of op zee te vangen, maakt het des te merkwaardiger dat folklore niet altijd op ware merite beoordeeld werd.

Je had de riviervissers, de zeevissers en de boeren op het land die de elementen trotserend de broodnodige eiwitten voor de stedelingen oogsten. Er werd gestreden tegen de ziedende zee, de kolkende rivieren en tegen de droogte of juist de wateroverlast die de akker- en graslanden teisterden. Dat deze strijd tot eensgezindheid, cohesie en dus ook tot volkscultuur leidde, is begrijpelijk.

In Bekveld, waar eeuwenlang de elementen trotserend voedsel van de weerbarstige gronden gewonnen werd, heeft zich in de loop der tijden ook een volkscultuur weten te ontwikkelen.

Nog afgelopen zaterdagavond mocht ondergetekende getuige zijn van de samenkomst ten huize van de familie Steenblik, waar de omwonenden “mooi gemaakt” hadden ter ere van het nieuwe koningskoppel in het vogelschieten. Zonder historisch besef had dit fenomeen nooit plaatsgevonden, was er zelfs niet op een houten vogel geschoten en hadden we het grootse feest dat erop volgde aan onze herinnering moeten onthouden. Daarmee blijkt folklore niet alleen een ritueel uit oude tijden te zijn, maar voeden we er ook onze herinneringen mee die aan betekenis zal winnen bij de overdracht aan jongere generaties.

Het mag een troostvolle gedachte zijn dat in Bekveld jonge generaties de opvatting koesteren dat de folklore niet verloren mag gaan. En niet zonder er zelf nieuwe tradities aan toe te voegen, want folklore is een dynamisch verschijnsel dat van ieder tijdperk iets meeneemt. Dan mag op de Scheveningse Boulevard een vissersvrouw staan, in Hengelo (o sorry, Hengel) staat bij de kerk een BSA in kunst uitgebeeld.

Uit het recente Bekveldse feest, waar ondergetekende nog steeds een stram spiergewricht van heeft, blijkt, ondanks dat folklore op veel plekken in Nederland tot een fossiel bestaan veroordeeld is, dat het verscheiden van de folklore voor Bekveld bespaard blijft. En dat met dank aan de jonge Bekvelders die onder het motto zoals de ouden zongen, piepen de jongen, hun aandeel leveren.

Vandaar de tekst van dit levenslied van de beroemde Bekvelder Robert ter Maat, die hij op het slotfeest als Bekveldse held en aan het kampvuur diep in de heldere zaterdagnacht declameerde, en die we dan maar in het graniet moeten beitelen zodat ook dit niet verloren gaat.

Frans Hilderink is een alderbastende starke kearl, as hi-j in de winterdag de knollen veur de beesten van het land wol halen, dan vond hi-j de moeite niet weert om het peerd in te spannen, dan trok hi-j de stottekarre eigens wel!

Zei Ter Moat!

Marcel Menting en Marian Holtslag waren in Vorden de agent an ’t uutdagen, Marcel zegt tegen ziene Marianneke, “Marianneke gooi ow vlak” en ze gingen deur de berm veur bi-j, het ging zo hard, Marian had moandverband op de rugge zitten!

Zei Ter Moat!

Nooit z’on geile bolle gezien as de bolle van Gart van Groot Sessink, hi-j nam de koe 3x zonder hem d’r uut te halen, en toen Annietje van Pasman met de koe noar huus ging, basten hi-j deur 3 vrochten en nam h’m op ’t Branderhorst nog een keer!

Zei Ter Moat!

Bi-j Jan Menkveld in zien stroatermakerscafé hebt wi-j het vaak oaver de volgende onderwerpen zoals met een borreltje te vulle, ietsje te hard ri-jen of een beetje onder het droad hen weien, doar kuj moar een verstandig ding oaver zeggen, as dat mag is dat ook niks an!

Zei Ter Moat!

Tja… Vrogger kon ik d’r een hard geklopt ei op tikken, moar van vandaage de dag stek ik hem nog niet deur een Gelderlander die 14 dagen in het water hef geleagen!

Zei Ter Moat!

 

 

 

Slotdag Bekvelds feest 2014 werd daverende apotheose

Verteller 2Je hebt feesten en feesten, maar georganiseerd in Bekveld en door de vrijwilligers van de Buurtvereniging wordt het begrip “feest” naar een fenomenaal niveau getild. De traditionele uitvoering van het toneelstuk, het vogelschieten en -knuppelen, de zeskamp, de kinderspelen en het grote slotfeest, die toch te zamen een enorme organisatie vereisen, vlekkeloos laten verlopen mag je gerust een tour de force noemen. Aan het welslagen van zo’n grote manifestatie, waaraan vele man- en vrouwuren opgaan, ligt dan ook ondanks de eigen besognes, het gezinsleven en de dagelijkse arbeid voor werkgever of boerderij, het grote aantal vrijwilligers ten grondslag. De inmiddels ook buiten Bekveld geroemde saamhorigheid wist het feest 2014 dan ook tot een daverend succes te maken.

Over de uitvoering van het toneelstuk en het vogelschieten is op deze plaats al geschreven. De zeskamp en kinderspelen bleken in succes niet onder te doen voor de eerste twee hoogtepunten. Zowel de oudere jongeren die om de eervolle titel in de zeskamp streden als de kinderen voor wie andere spelen bedacht werden, bleken de dag van hun leven te hebben.

SONY DSCRobert ter Maat en Albert Janssen aan het werk.

Een heel jaar serieus aan het werk, school of studie, dan is zo’n dag dollen een prima ontlading. En niet in de laatste plaats ook voor de toeschouwers. Vooral als je een wandelende zak ziet omvallen waarin onder aanvoering van Jan Menkveld een aantal Bekveldse helden zich richting koekhappen tracht te worstelen. Al mag niet onvermeld blijven dat de zeskamp zeer succesvol en gelardeerd met veel humor door Feltsigt-coryfee Albert Janssen van stemgeluid voorzien werd. Deze gigant zou bij de Bekveldse helden en diep in de nacht nog een keer van zich laten horen.

SONY DSCJan Menkveld aan de Peijnenburg

Omdat het zo is dat uw verslaggever te velde over slechts een paar handen en net zo weinig ogen beschikt, moet helaas een paar hoogtepunten het zonder beschrijving doen, maar een ervan, de stoelendans, mag hier zeker niet ontbreken. Het was leuk te zien dat de kinderen de competitiedrift in sportief opzicht vrolijk bedreven en ook de verliezers hier winnaars bleken te zijn.

SONY DSCDe boeren winnen.

Na een afzakkertje aan de tap genomen te hebben om vervolgens even thuis bij te komen van alle plezier, moest uw verslaggever te velde naar het huis van het overgelukkige gezin Steenblik, waar inmiddels de buren het exterieur conform het illustere naoberschap mooi gemaakt hadden. Daar werd het kersverse koningspaar Ruben en Sylke in hun monarchale gewaad, na eerst de koffie met cake met de onderdanen genuttigd te hebben, op de koninklijke aanhanger gezet op weg naar het epicentrum van de festiviteiten. Daar aangekomen verdrong men elkaar om getuige te zijn van het zich tussen de feestvierders mengen van het koningspaar.

Dan het grote slotfeest, dat op de bühne ingeleid werd door opperstalmeester Bert Wissels, die maar amper bekomen leek van de ‘roofvogeltellingen’. Hoe het hem steeds weer lukt is een raadsel, maar ook hier gaf hij gekluisterd aan de microfoon een uitstekende actie weg. En deze keer onder meer met de aankondiging en interviews van de Bekveldse helden. En in alle opzichten helden, want je moet het lef maar hebben voor een groot publiek je artistieke kwaliteiten te etaleren. Met de spotlights op de bühne gericht en onder de stuwende begeleiding van de coverband  Lady en de vageband, traden  in volgorde van opkomst Albert Janssen en Annemiek Menkveld,  Simone en Robert Ruesink, Robert ter Maat, Ans Hofs, Annelien van der Kamp en Thea Lusink, Job Haggeman, Albert Menkveld, Ron Elkerbout en Marieke Enter op om de avond al naar een eerste extase te zingen of spelen.

Het zou monnikenwerk zijn alle details te vermelden, maar dat Albert Menkveld in staat was zijn zware tuba als bas te laten mee swingen met de band was subliem. De drie dames Ans Hofs, Annelien van der Kamp en Thea Lusink als zingende girlies smaakt naar meer, heel veel meer. Het ‘indringende’ levenslied op eigen tekst van alleskunner Robert ter Maat vraagt extra aandacht en zal afzonderlijk gepubliceerd worden, want Achterhoeks cabaret van de bovenste plank mag niet aan de vergetelheid geofferd worden.

Nadat de helden hun optreden erop hadden zitten, begon het grote feest waarnaar iedere rechtgeaarde Bekvelder hunkerde in het zicht van de langzaam eindigende zomer die toch heel mooi geweest is en uiteindelijk ontlaadde in een swingende kluwen.

En gedanst werd er. Als aan het plafond sterren te zien waren geweest dan zouden die neergestort zijn in de geestdrift waarmee de aanwezigen de avond optuigden. Zelfs van wie je nooit gedacht zou hebben dat die zich aan het swingen of dansen zou overgeven, kwam in beweging.

Maar in het feest was nog een feestje, want na het een en ander geregeld te hebben, moest op klokslag 24.00 uur Assepoester niet met achterlating van een muiltje naar huis, maar werd voor Jan Steenblik een verjaardagslied ingeluid met voor ieder een glas bruisende wijn om het te verkwikken. Een mooi jaar voor het gezin Steenblik. Zoon Ruben met Sylke in de onecht verbonden en tegelijk ook meteen koningspaar 2014 geworden!

vertellerAlbert Janssen vertelt.

Toen iedereen dacht dat dit het dan allemaal was, werd nog even aan de snackcar gedineerd en werden anekdotes van de avond aangehaald. Maar zelfs dat was nog niet het slot van een daverende feestavond, want terwijl bijna iedereen al huiswaarts gekeerd was, zaten een paar hardliners rondom het kampvuur het feest te rekken. Er werd gezongen onder gitaarbegeleiding, anekdotes uitgewisseld, verhalen verteld en ja, ook nog wat drankjes ingezameld. De vertellers waren onder meer Jan Menkveld, Robert ter Maat, en hoe kan het ook anders, Albert Janssen, die niet alleen een spraakwaterval is maar ook iets te vertellen heeft.

Aan het eind van de avond die inmiddels al diep in de nacht opgelost was, kwam er nog een moment voor diepzinnigheid met William Steenblik, die over zijn aspiraties in de voortgang van de wetenschap uitweidde. Want Bekveld is niet alleen van alle markten thuis, maar het wemelt er ook van talent.

Dat uw verslaggever te velde pas rond zes uur in de ochtend zijn bed vond, zal hopelijk bij de lezers na alle hoogtepunten op begrip stuiten.

Bekveldse titels vogelschieten en vogelknuppelen 2014

Vogelschieten 1Dat niet alle rijke tradities aan de moderniteit ten offer vallen mochten we afgelopen vrijdagavond constateren bij het vogelschieten 2014. Onder het feeërieke gesternte van een heldere zomeravond togen de vogelschutters en -knuppelaarsters naar het Bekveldse feestterrein om met elkaar te wedijveren in de edele kunst van het neerhalen van een houten vogel.

Om met de belangrijkste koningstitel te beginnen, de regerende koning Frans Hilderink stond er monter en met de serieuze opzet zijn vierde sjerp te winnen, zijn titel sportief te verdedigen.

Interessant gegeven bij het Bekveldse vogelschieten is dat een toenemend aantal dames meedingt naar de eervolle titel. En het moet gezegd dat enkele dames de vogel flink wisten te raken.

Toen de duisternis het van het daglicht won en sferische nevelflarden over het omringende landschap neerdaalden werd de inmiddels zwaar getroffen vogel in de spotlichten gezet. De bouwer van de vogel had echter zo zijn best gedaan, dat het dier de kogelregen nog lang wist te trotseren.

Terwijl Grolsch de deelnemers, onder wie ondergetekende, van geestverrijkende doping voorzag, steeg de spanning ten top.

De vogel had inmiddels alle elementaire organen moeten inleveren toen het moment aangebroken leek dat het dier eindelijk de geest zou geven. Even bleef het stil toen Ruben Steenblik de kolf van het geweer aan zijn schouder zette en de romp van de vogel op de korrel nam. In de verbeelding van de toeschouwers klonk tromgeroffel, bierbekertjes werden in de folterende spanning fijngeknepen, en in de fractie van de seconde dat Ruben richtte en de trekker overhaalde was er nog hoop voor de andere schutters.

De jongeman die nog dit jaar in de onecht trad met zijn charmante geliefde Sylke Nusselder wist echter aan alle onzekerheid een einde te maken door de vogel met een fataal schot aan flarden te schieten. Onder een ovatie die tot in Zutphen te horen moest zijn stormden de toeschouwers op de kersverse koning en diens gemalin af om ze te feliciteren.

vogelschieten 3Het koningspaar in vol ornaat.

Ondertussen troffen op een ander deel van het feestterrein de dames elkaar in de felle strijd in het vogelknuppelen. Hoe vreedzaam de dames ook in het dagelijks leven mogen zijn, voor een partijtje vogelknuppelen gaan ze niet uit de weg. En ook hier was sprake van een keiharde competitie. Het mag van geluk spreken dat de auto’s op veilige afstand geparkeerd stonden, want anders het Nederlandse verzekeringswezen een rampzalige avond moeten incasseren. We kunnen echter melden dat ondanks de felheid waarmee de dames met elkaar in het strijdperk traden geen van de aanwezigen letsel opliep.

Dat de uitslag van de strijd om de hoogste eer in het vogelknuppelen ook voor uw verslaggever te velde niet zonder gevolgen bleef, bleek toen tot ieders verrassing Caroline Fonhof het dier met een ferme worp uit zijn virtuele lijden wist te verlossen.

Ook onder de prille vogelschutters was er een kroning te vieren. Terwijl de oudere schutters met echt vuur schoten, deden de aankomende schutters het met een windbuks. En ook in die categorie was de strijd fel, zodat aangenomen kan worden dat de vogelschutterij nog een lang leven beschoren zal zijn.

Terwijl zijn ouders minder succesvol meedongen naar de titel schutterskoning, wist Luuk van Nieuwland de schutterskoning van de jongeren te worden. Met oom Frans Hilderink die de titel drie keer bij de volwassen schutters in de wacht wist te slepen, is de familie dus niet helemaal van de troon gestoten.

Hier de volledige uitslag van het vogelschieten en -knuppelen.

Jeugdschieten:

5e    staart         Teun Wullink

4e   r. vleugel    Rick Meijerink

3e   ll.vleugel    Xavi Ellenkamp

2e  kop             Kevin Kok (loting)

1e  romp           Luuk van Nieuwland

 

Vogelknuppelen:

 

5e   staart         Sandra Wullink

4e   l. vleugel     Ina Burghardt

3e  r. vleugel     Celine Burghardt

2e  kop             Germaine Goossens

1e romp            Carolien Fonhof

 

Vogelschieten:

 

5e staart         Jan Oldenhave

4e r. vleugel  Gerard Stevens

3e l. vleugel   Henny Maandag

2e kop             Jan-Willem Aalderink

1e romp         Ruben Steenblik