Jos Beunk nodigt Bekveld uit bij Goma

 

Goma

Met de ingebruikname van een nieuwe hal, een nieuwe Trumpf 7000 pons/laser combinatie, een nieuwe Yaskawa lasrobotcel, de groei en de trots van het bedrijf is voor GOMA voldoende reden om een open dag te organiseren voor alle geïnteresseerden. Deze dag zal plaatsvinden op zaterdag 3 oktober 2015 van 10:00 uur tot 16:00 uur. Tal van nieuwe ontwikkelingen en investeringen maken het dus extra interessant om een kijkje te komen nemen. Op die dag is er de mogelijkheid om het bedrijf te bezichtigen en de machines in werking te zien.

Graag nodig ik jullie op deze dag om 10:00 uur uit voor een persoonlijke rondleiding. Ander tijdstip kan natuurlijk ook maar dan lopen wij elkander mogelijk mis. Aanmelden is niet nodig, ik zie wel wat er komt en met ruim 13.000 m2 is er voor iedereen wel onderdak!

 

Met vriendelijk groet,

Jos Beunk

Advertenties

Afscheid van Klaas Kuiken en Martine van Zwieten

Klaas en Martine

Nog in de oertijd van het Nederlandse levenslied zong Willy Derby met licht verheven doch bevende stem Scheiden doet lijden. Gisteren vond aan de Koningsweg een afscheid plaats, maar bleef het lijden tussen de scheidende partijen beperkt tot een stemming van lichte weemoed. Na 13 jaar aan de fraai meanderende weg in Bekveld gewoond en geleefd te hebben, besloten Klaas en Martine tot een terugtrekkende beweging naar de stad. Na deze gelukkige jaren van sociaal inslijten aan de Koningsweg, was met de stille trom vertrekken dan ook onmogelijk.

Wie de statige door een rijst-met-krenten-hond geflankeerde gestalte aan de bosrand bij de stuw aan de Koningsweg tegen een straffe wind in zag worstelen, wist dat Klaas daar liep te mijmeren.  Het silhouet dat we ons nog lang zullen herinneren.

Zoals we ons ook nog lang de ceramische creaties van Martine zullen herinneren, die tot wasdom gekomen in de lommerrijkheid van haar atelier van een botanische schoonheid zijn. Hier haar oeuvre nog eens nader beschreven en bekeken tijdens de vorige Bronckhorster Kunst- 10 daagse.

De toeloop bij het afscheid was groots, de gastvrijheid door Klaas en Martine Bourgondisch gul. Om het afscheid een sportief cachet te geven werd dat voorafgegaan door een loodzware competitie in het klootschieten. Voor de leek in deze Achterhoekse sport moet nog gezegd dat het hier niet het mikken op een specifiek mannelijke orgaan betreft, maar het voorwaarts werpen van een bal.

Na dit sportieve evenement dat door het team van Tonnie Burghardt gewonnen werd, ging het volledige gezelschap in het milde herfstzonnetje aan de hapjes en drankjes totdat het moment suprême aanbrak. Na een hartig doch allerminst van humor gespeend afscheidswoordje door Joost van Nieuwland werden Klaas en Martine met een staaltje community singing door de aanwezigen tot ontroering gebracht.

Klaas en Martine A

De afscheidsrede.

Met het aanbieden van een gezamenlijk afscheidsgeschenk werd het plechtige deel van de middag afgesloten teneinde tot in de duisternis en met drankjes en hapjes de mooie herinneringen aan de Koningsweg op te rakelen.

Klaas en Martine B

Het afscheidsgeschenk.

Klaas en Martine C

Het afscheidsgezang.

KLaas en Martine D.

Het feestje.

Klaas en Martine E

Tonnie ter Maat declameert uit eigen oeuvre

Naast de belofte van Klaas en Martine dat ze de Koningsweg niet uit hun herinneringen zullen bannen, past een welgemeende gelukwens aan de beide levenskunstenaars.

Klaas en Martine, nog vele jaren in goede gezondheid in dat verre Arnhem.

IJsvogeloorlog

 

ruziezoeker

Ruziezoeker aan de Koningsweg.

Na de welbekende ijle roep van de ijsvogel was u verslaggever te velde meteen gealarmeerd dat er iets gaande was dat de lieve vrede verstoorde. En inderdaad, daar aan de stuw van de Koningsweg waar toch altijd een vreedzame stemming heerst, had de ijsvogel van de Krommedijk besloten de ijsvogel van de Koningsweg met een ijzig bezoekje te vereren teneinde die er eens flink van langs te geven. Van ijsvogels is bekend dat ze wat hun territorium betreft een groot ego hebben en een “voortuin” van maar liefst een kilometer opeisen. Uiteraard zonder daar het kadaster over te informeren.

Kennelijk vond de ijsvogel van de Krommedijk dat die van de Koningsweg in zijn voortuin zat en dat moest niet mogen. Na een reeks weinig verheffende uitingen die we hier maar niet in goed Nederlands of Achterhoeks zullen vertalen, vloog de ijsvogel van de Krommedijk met agressieve vleugelslagen over de Oosterwijkse Vloed huiswaarts, zijn buurman van de Koningsweg zwaar geïntimideerd achterlatend.

Gistermiddag bij een bezoek aan het pittoreske dorp Bronkhorst, bleek het bij het gemaal waar de Groote Beek de IJssel instroomt alweer hommeles te zijn tussen twee ijsvogels die met luid gekrakeel de draak staken met de normen en waarden van het vreedzame Nederland.

Ruziezoeker 3

Ruziezoeker aan de Groote Beek.

Om ieder misverstand hierover uit te sluiten, tonen we hierboven het signalement van de oorlogszuchtige vogels. U bent dus gewaarschuwd.

 

 

 

 

Het Koningswegmagazine bestaat 2 jaar

2 jaar

Vandaag gaat de doos met gebak rond bij de voltallige redactie van het Koningswegmagazine. Twee jaar lang werd vanaf de burelen het wel en wee van Bekveld onder de loep genomen. Met gevaar voor eigen leven ging uw verslaggever te velde naar ophanden zijnde gebeurtenissen waarvan sommige het daglicht nauwelijks konden velen. Dankzij anonieme tips werden feiten boven water gehaald die anders door de tand des tijds aan de vergetelheid overgeleverd zouden zijn.

Het Bekveldse leven bruist en tiert welig tussen de gras- en akkergronden. De conclusie dat er in Bekveld altijd iets gebeurt maakt dat de redactie handenvol werk heeft hiervan de chroniqueur te zijn. Maar ondanks het handenvol werk aan de observaties en het optekenen ervan, is het besluit genomen door te gaan op de reeds ingeslagen weg.

We feliciteren onszelf, de geduldige dames van de typekamer, de onverwoestbare heren van de zetterij en niet te vergeten de trouwe koffiejuffrouw die ons dagelijks voorzag van versnaperingen, koffie, thee  en het gulle goud van Groenlo, welke laatste een der grootste inspiratiebronnen bleek te zijn.

Op naar het derde jaar!

Er dreigt weer een hongerabattoir in de Oostvaardersplassen

honger2-800

Het is weer zover. Het oeverloos gesubsidieerde geëxperimenteer, dat met vol verheven eerbied de natuur genoemd wordt, zal naar alle waarschijnlijkheid weer een zware tol eisen. Er dreigt bij een heuse winter een onnatuurlijke massasterfte onder het wild dat geen wild meer is omdat het als in een dierentuin in de Oostvaardersplassen te kijk gezet wordt als de Nieuwe wildernis.  De vereniging Het Edelhert waarschuwt om die reden in een brandbrief aan de Tweede Kamer voor een zich voor de zoveelste keer herhalende massasterfte in de Oostvaardersplassen.

Het blijft met een overheid die kennelijk wars is van wat lagere schoolleerlingen vroeger als kennis der natuur bijgebracht werd, blijkbaar nog steeds lastig het kaf van het koren te scheiden. Of nog liever, het verschil te onderscheiden tussen de natuur en het geknutsel met flora en fauna dat door sommigen ten onrechte als de natuur omschreven wordt, maar dat zoals uit onderzoek gebleken is, nu zelfs de vogels aan het verjagen is: Het aantal soorten broedvogels in de Oostvaardersplassen is sinds 1997 sterk afgenomen. Dat blijkt uit onderzoek dat Sovon Vogelonderzoek Nederland in opdracht van Staatsbosbeheer heeft uitgevoerd.

Verbleven er in 1997 nog meer dan 90 soorten broedvogels in het natuurgebied, vorig jaar was dat aantal minder dan 60. Onder meer de nachtegaal, graspieper, boompieper en boomvalk komen niet meer voor in de Oostvaardersplassen.

Volgens Sovon is er een verband tussen het verdwijnen van de soorten en de hoge begrazingsdruk van edelherten, konikpaarden en heckrunderen. Daardoor is sinds 1997 veel vegetatie uit het natuurgebied verdwenen.

Het merkwaardige van het maar voortdurende hongerdrama en de enorme afname van het aantal vogelsoorten in de Oostvaardersplassen is dat wanneer de voedselproducerende boer daarvan beticht kan worden de Tweede Kamer en de dierenwelzijn- en natuurbeschermingsorganisaties meteen nieuwe regels zouden eisen van het kabinet om de dieren een onzeker lot te besparen en de natuur te redden. Nu Vadertje Staat echter zelf schuldig is aan dit dieronwaardige drama, blijken de dames van de Partij voor de Dieren en de dagelijks via de radiospots klagende alarmisten van Wakker Dier geen morele bezwaren te hebben met de lijdensweg en/of verdwijning van diersoorten. Er is kennelijk een groot verschil in opvatting over wat een lijdensweg voor dieren is. Lijdt een dier voor de voedselvoorziening voor de mens, dan wordt dat lijden anders geïnterpreteerd dan wanneer het dier lijdt voor een kennelijk hoger doel: het scheppen van natuur. Voor het scheppen van natuur blijken de morele waarden dus te kunnen wijken. Het was immers Marianne Thieme zelve die beweerde dat de massasterfte in de Oostervaardersplassen nu eenmaal de natuur is. Dat door een slimmigheidje van Staatsbosbeheer  de Gezondheid- en Welzijnswet voor Dieren in de Oostervaardeersplassen selectief  buiten werking gesteld is, maakt dat een dier beter af is op het grondgebied van de belendende boeren dan op staatseigendom. Een curieus fenomeen, als je de morele weerstand tegen de intensieve veehouderij in aanmerking neemt.

Het ambitieuze denkbeeld dat in de Oostvaardersplassen oernatuur geschapen wordt en daarmee de dierenwelzijnswetgeving diende te wijken, werd terecht gelogenstraft door de hoogleraar prehistorie van de Universiteit Leiden, Louwe Kooijmans. Die trapte dat denkbeeld resoluut omver: Edelherten en runderen zijn en blijven van de mens afhankelijk huisdieren, die niet meer zo maar even verwilderen en niet zijn opgewassen tegen de schrale winterse condities. Zonder voer en beschutting redden ze het niet. Het is een verkeerde combinatie van landschap en dier.

De oud-hoogleraar Dier en recht, Dirk Boon, stelde hierover: Men creëert hier bewust hulpbehoevende dieren, maar steekt geen poot uit. Dat vind ik pedant en Elke Nederlander heeft 2000 vierkante meter tot zijn beschikking, dat is nog geen half voetbalveld. En daar leven we met zestien miljoen mensen op en 160 miljoen gehouden dieren. En die natuur moet er ook nog ingepropt. Het wil niet.

Het begrip oernatuur in Nederland is een artificiële beeldvorming die niemand ooit in levende lijve heeft kunnen aanschouwen. Er werden in de periode dat de aarde slechts door dieren en planten bewoond werd geen filmopnamen gemaakt op de plek waar nu ons land gesitueerd is. Er waren geen biologen die nauwkeurig voor het nageslacht notuleerden wat ze in de oertijd aan flora en fauna aantroffen, zodat op grond daarvan het van Staatsbosbeheer speculatief gissen is dat het landschap tot oernatuur te reconstrueren zou zijn.

Maar de cruciale vraag is, is het natuur een massa dieren binnen een wildraster te brengen met de taak het areaal tot natuur te laten knabbelen en zodra er niets meer te knabbelen valt ze van de honger te laten creperen? Het bijeenbrengen van dieren om ze te laten werken voor een door mensen beoogd hoger doel is natuurlijk geen natuur maar een vorm van veehouderij die misschien een aardige film als De nieuwe wilderni(x) oplevert, maar na de ruim dertig jaar van experimenteren in de Oostvaardersplassen tegen de morele wildrasters van duizenden door de honger omgekomen dieren opbotst.

De dieren kunnen we het niet zelf vragen, maar we mogen aannemen dat geen dier vraagt van de honger om te komen. Er zijn zelfs ethologische bewijzen voor de stelling aan te voeren dat dieren de honger liever ontwijken dan tegemoet treden. Net als mensen kennen dieren het migratieverschijnsel bij voedselschaarste. Dieren staan niet bekend als suïcidaal, dus moeten ze ertoe gedwongen worden binnen de wildrasters van Staatsbosbeheer.

En precies dat doet Staatsbosbeheer dat onder het mom van het maken van natuur dieren van de honger laat omkomen. Helaas is het zo dat anders dan de verdwenen vogels van de Oostvaardersplassen, grazers als edelherten, konikpaarden en heckrunderen niet kunnen vliegen en dus gedwongen worden hun lot voor de zoveelste keer tegemoet te treden. Het hongerabattoir van Vadertje Staat dreigt dus opnieuw toe te slaan.

Boomvalk aan de Oosterwijkse Vloed

Boomvalk jaagt op libellen

Dan mag de boomvalk (Falco subbuteo) als kwetsbaar op de Nederlandse Rode Lijst staan, zelf stelde de schalkse luchtacrobaat zich deze middag allerminst kwetsbaar op in zijn favoriete sport, het onderscheppen van libellen. Het bijzondere van de boomvalk is dat hij zijn prooien vliegend voor consumptie gereedmaakt. Vangen, pellen en eten doet het dier namelijk in de lucht. Zo was dat deze middag ook te zien, toen de boomvalk met een libel aan het kokkerellen was en het al overbodige omlaag liet dwarrelen alvorens zich er tegoed aan te doen.

Mocht u tijdens een wandeling vleugeltjes op de Bekveldse leemgrond aantreffen, denk dan niet meteen aan een neergestort elfje of dat Icarus er weer eens een mislukte vliegpoging op heeft zitten, maar dat een boomvalk kwam dineren.