Feestje bij Coens Tapperij voor De Bronckhorster Ruitervrienden

ruitervrienden

Bloemenhulde voor Nieske Pohlmann.

Ruim een jaar geleden klonk het sympathieke startschot van De Bronckhorster Ruitervrienden, die onder de bezielende leiding van Nieske Pohlmann het levenslicht mocht zien.

Gisteren kreeg de vereniging het geweldige bericht op het bureau gelegd dat zij door de Koninklijke Nederlandse Hippische Sportfederatie wordt erkend. Dit houdt in dat de vereniging vanaf 1 januari 2016 een officiële status heeft en dat ook wedstrijdruiters voor een startpas bij de De Bronckhorster Ruitervrienden terecht kunnen. Deze is daarmee de eerste erkende vereniging in Nederland die werkt met het Freestyle concept als basis.

ruitervriend 3

Op de stoep bij Coens Tapperij

Dankzij de steun van sponsoren, vrijwilligers en natuurlijk de ruitervrienden zelf, heeft de vereniging de kans gekregen in 2014 en 2015 succesvol proef te draaien.

Om de erkenning door de Koninklijke Nederlandse Hippische Sportfederatie te vieren kwamen de ruiters, sponsoren en vrijwilligers van de vereniging in een spontaan georganiseerde samenkomst in Coens Tapperij bijeen om het heugelijke nieuws gezamenlijk te vieren.

Het feestje.

Vooral voor Nieske was het gisteren een moment van grote erkenning, een beloning voor de geleverde inspanningen en de inlossing van een lang gekoesterd ideaal.

Het Koningswegmagazine wenst de De Bronckhorster Ruitervrienden veel succes toe met de erkenning.

Advertenties

Het WNF maakt de boer kop van jut

Vreetzakjes

Boerenzaluwen nestelen in boerenstal.

De Volkskrant kopte gesouffleerd door de rapportage van het WNF (Wereld Natuur Fonds) Nederlandse natuur herstelt, maar niet op boerenland. Nogal vreemde conclusie, want het boerenland is geen natuur maar een productieareaal waar niet de stimulering van de fauna het oogmerk is, maar de voedselproductie met daaraan inherent de inkomenswerving van agrarische gezinnen. Wat het artikel in de Volkskrant nog merkwaardiger maakt, is de foto van een boerenzwaluw. Deze vogelsoort gedijt namelijk juist op wat de boer aan behuizing gebouwd heeft. Zonder deze behuizing zou de boerenzwaluw in de SOVON-statistieken een dramatische afname te zien geven, zo niet uit Nederland verdwijnen.

Wat het WNF met deze rapportage feitelijk doet is niet eens appels met peren vergelijken, maar appels met aardappelen. Dus eigenlijk knollen voor citroenen verkopen. Dat zich onder de fauna in economisch benutte landschapstypen een andere populatieontwikkeling voordoet dan in wat het WNF als natuurgebied definieert, is ongeveer net zo vanzelfsprekend als dat er bij economische groei meer files op de snelwegen geregistreerd worden dan tijdens recessies. Wie eten wil moet concessies doen aan de fauna, want voedselproductie vraagt om grondareaal waarop grondroerselen plaatsvinden die niet door ieder beestje op prijs gesteld worden.

Daarbij komt ook nog dat de menselijke conceptiedrift de hoofdoorzaak is van de toenemende vraag naar voedsel. Beschermde landschapstypen waar de fauna betere kansen geboden krijgt vergelijken met agrarisch gebied, moet dan ook afgedaan worden als een wetenschappelijke zonde. In het ene areaal wordt de fauna met subsidiemiddelen gekoesterd, beschermd of zelfs heringevoerd, met het andere wordt de samenleving die sedert 1900 van 5 miljoen tot bijna 17 miljoen toenam, gevoed. En dat dan weer omdat niemand anders dan boeren daartoe in staat zijn.

Doen we een gokje naar oorzaak en gevolg, dan moet de intensivering van de landbouw, die volgens het WNF de oorzaak is van het achterblijvend herstel op het boerenland, vooral toegeschreven worden aan de bevolkingstoename.

De restvraag die om een antwoord smeekt, hebben boeren de morele plicht de voedselproductie en dus hun inkomen te reduceren om de fauna te stimuleren. Een vraag die feitelijk door de gehele samenleving beantwoord zou moeten worden, want is die bereid genoegen te nemen kaalslag op het bord.

Wie meer fauna wil zou dus zelf moeten beginnen met minder te eten. Verbeter de wereld, begin bij jezelf, was een befaamd vooroorlogs motto. Het moreel betuttelen van boeren heeft inmiddels de onzalige proporties van het klassieke zondebokbeeld aangenomen. Gaat er iets mis in Nederland, dan is het altijd handig als je er de kop van jut als de spreekwoordelijke zondaar met de haren bij kunt slepen. Het zou echter handig zijn als degenen die dit middel niet schuwen zouden uitleggen hoe je aan voedsel komt zonder met de fauna te concurreren.

Niettemin toch een positieve afsluiting van deze column, namelijk dat in de Bekveldse dreven, die toch overwegend landbouwareaal betreft, afgelopen seizoen door ondergetekende zeer veel fauna vastgesteld is. Jammer dat het WNF dit niet zelf kon zien. De dames en heren van deze organisatie zitten waarschijnlijk te zeer aan het bureau gekluisterd om getuige te zijn van het interessante feit dat economie en fauna het soms zeer goed met elkaar kunnen vinden. Er waren dit seizoen zelfs momenten dat uw verslaggever te velde smeekte om wat minder insecten, die volgens de natuur- en milieubeweging aan het uitsterven zouden zijn. Gezien het enorme aantal getelde insectenafhankelijke boerenzwaluwen was daar weinig van te merken.

Underkoffer verslaat de wintertijd met glans

under 6

Er werd terecht naar uitgekeken, wat zich vertaalde in het aantal bezoekers dat het Underkoffer Fest wist te trekken. Over de inhoud van de melkbus kan niet gecorrespondeerd worden, maar je kon tijdens het fumeuze optreden van Underkoffer over de hoofden van de fans lopen. Ondanks de aanwezigheid van een EHBO-post besloot uw verslaggever te velde hiervan af te zien.

Om de avond naar maximale stemming te voeren was de JPR STRINXBAND uit het verre Amsterdam uitgenodigd. Geen verkeerde keuze, want de band heeft nog aan de wortels van de hoofdstedelijke rocktraditie mogen knagen. In de diepe groeven van de gezichten van de bandleden zijn de jaren van  heart & soul, rock & roll en wietwalm af te lezen. Met nog het visioen van Herman Brood in de perceptie, sloegen de zielenroerselen en een flinke vonk snel op het publiek over. Alsof het niets was droeg de markante leadzanger Edgar Francken als een Gerry Mulligan in zijn beste dagen een baritonsax aan zijn nek. Een oude rot in het rockvak die nog met Herman Brood, Trockner Keks, Mothers Finest, Michael de Jong, Jovink & De Voederbietels, In ’t Wild en TVD zijn krachten heeft mogen meten. Zijn groeven waren dan ook net iets dieper en precies zoals zijn diep krakende stemgeluid met geen pen te beschrijven. Rock waarvan je horen kunt dat er geleden is, klinkt altijd intenser en gespeend van modegrillen. Wie de perkamenten gezichten van de Stones beziet, weet dat dat een waarheid als een koe is.

under 1

Rock met diepe groeven.

under 3

Mark op zijn Amsterdams.

Het was even wachten, maar dan brak eindelijk het uur U aan. Maar tot ieders verrassing beklom de vernieuwde Underkoffer band de bühne niet als de jonge wildebrassen die ze toch zijn, maar op de pseudosacrale tonen van Enigma, devoot in habijt, soutane of pij.

under 5

Liturgie volgens Underkoffer.

Er werd aldus muziekgeschiedenis in het kerkelijke marmer gebeiteld. Echter, bij de eerste muzische krachtinspanning bleek al snel dat de ogenschijnlijk plechtige stemming omsloeg in de wilde rock waarvoor de samengedromde fans toch eigenlijk gekomen zijn.

De stemming waarin de fans de gulle giften in het kerkzakje (melkbus) doneerden en waarvoor zij tegenprestatie verlangden, maakte dat de heren van Underkoffer meer gaven dan waartoe de recette ze verplichtte. De ervaring leert namelijk dat eenmaal aan het veelzijdige instrumentarium gekluisterd de heren zodanig of drift raken dat zoals gisteravond te zien was de aanstormende wintertijd met uren uitgesteld kon worden.

under 10

De zaal gaat letterlijk plat.

Over het charisme van leadzanger en rockende stand-up comedian Tarik Wichers valt niet te twisten. Naast zijn diepe stemgeluid en zijn beweeglijke bravoure, die naast het horen van zang ook het zien tot een plezier maakt, valt zodra hij het virtuele register van zijn zangorgel opentrekt de falsetstem op. Voor de niet ingewijden, de hoge stem die de swingende nuntius zijn publiek gisteravond voorschotelde.

under 11

Nuntius Tarik Wichers.

Patrick Garritsen trapte regelmatig het “gaspedaal” van zijn gitaar in om de fans van zijn vingervlugheid te overtuigen. Had hij in de nazomer mij al toevertrouwd dat hij zich een nieuwe banjo had weten te bemachtigen, gisteravond legde hij daar knap getuigenis van af. Deze Billy the Kid onder de gitaristen beschiet makkelijk vanuit zijn holster het publiek met gitaarsalvo’s. Wees dus op uw hoede.

Veelkunner Mark Oldenhave wist met zijn vertrouwde koele blik en onder deskundige controle van oom Richard, de fans (waaronder opvallend veel jongedames) aan zijn voeten te krijgen. Zoals onder meer met zijn inmiddels befaamde reeks trompetstaccato’s. Deze keer omfloerst door de trombone waarmee Tarik Wichers iedereen compleet verraste.

under 7

Duet van Tarik en Mark

De nieuwe bassist Jens Buitenhuis, die misschien mocht ogen als een kapelaan, bleek zó kundig aan de zware snaren te kunnen trekken dat in de wijde omgeving reproducties met sfeervolle schaapskudden op bloemetjesbehang op deze zondag weer recht gehangen moesten worden.

De opvolger van Celine Burghardt op het drumstel Danny Hunting maakt het verlies aan vrouwelijke schoonheid qua drumprestatie goed. Met de masculiene kracht van een slager in kersttijd beukte hij het ganse gezelschap tot stratosferische hoogten.

Als troost voor de jongedames onder de fans van Underkoffer kan nog gemeld worden dat ook al mochten de heren celibatair ten tonele verschenen zijn, zij aangekondigd hebben deze niet te zullen eerbiedigen. Eventuele serieuze huwelijksaanzoeken en liefdesbrieven gelieve hier te deponeren.

under 9

Blije fans.

Tot slot nog een klacht aan deze koppige muzikanten. U was weer veel te gezellig, zelfs in die mate dat uw verslaggever te velde pas in de kleine uurtjes zijn moede hoofd te rusten kon leggen.

Verder rest nog alle vrijwilligers, de gastverlener en de broertjes Woerts te bedanken voor dit zeer geslaagde Underkoffer Fest.

 

Een jazzy aubade voor Gemma en Guusje

DSC06377

Naast een grote interesse die de beide halfzusjes Gemma en Guusje aan de dag leggen voor wandelingen door het Bekveldse natuurschoon, poedelen in een poel en lekker luieren in het zonnetje, blijken de jongedames ook een zekere muzikale aanleg te bezitten. Niet dat te verwachten valt dat ze zich weldra zullen aanmelden voor de harmonie Concordia, maar een jazzy deuntje laten ze zich niet ontnemen. Dus was het even uitblazen geblazen voor de levensgenietende jongedames.

 

Bekveld gaat weer aan de dans

h

Van klompendans tot en met stijldansen is aan de Bekvelder goed besteed. Mochten stadsmensen veronderstellen dat het in Bekveld op een houtje bijten is, dan vergissen die zich deerlijk. Uw verslaggever te velde heeft sedert hij met parachute in deze streek neerdaalde inmiddels zelf vele keren de hielen mogen lichten. En niet om zich uit de voeten te maken, maar om op de klanken van De Knakkers, Lady en de Vageband en Underkoffer te stampen en hossen.

Sedert op Bekveld lessen gegeven worden in het beschaafdere dansrepertoire, is spreekwoordelijk het hek van de dam.  Werden dit jaar in de School met de Bijbel de lesboeken voor de kinderen even terzijde geschoven om de benen zwierig van de vloer te lichten, de Buurtvereniging Bekveld heeft gemeend dit succesvolle idee te moeten prolongeren. Deze keer in het dorpshuis De Horst te Keijenborg.

Wie zich op wil geven voor lessen in de danskunst kan zich hier aanmelden:

buurtvereniging@bekveld.nl