Het zonnetje straalt bij Bekveld FM

Jan Oldenhave mag dan het zonnetje in en buitenshuis zijn, op een koude winteravond weten hij en zijn compagnons je tijdens een winterdip met een avondje Bekveld FM te doen smelten bij zonnige muziek en het gulle goud uit Groenlo.

Uw verslaggever te velde mocht zich hier ook aan laven en zag dat de toeloop geheel in overeenstemming was met de toegenomen behoefte zich uit de winterslaap te laten wekken.  Als het credo een dag niet gelachen is een dag niet geleefd op realiteit berust, dan is er gisteravond flink op los geleefd. Nee, namen noemen we niet, maar er waren momenten dat buldergelach de muziek in decibels overtrof bij alle grappen en grollen die de revue passeerden.

Dat de stamtafel in de keuken wegens doorslaand succes inmiddels verlengd is, bleek gisteren een gouden greep van de gastheer te zijn. Over de spiritualiën die er naast het gulle goud uitgestald werden doen we geen mededelingen, maar het brandgevaarlijke goedje ging grif over de tong. Maar laten we wel zijn: als het buiten vriest en de kleine uurtjes aangeland zijn, dan geeft Jagdbitter je het gevoel alsof er een engeltje over je tong fietst.

In de kou terugfietsen mocht dan anders smaken dan Jagdbitter, het tevreden gevoel na een heerlijk avondje uit liet zich er niet door hinderen.

Foto-impressie:

Jan neemt de post door.

DSC01340

Ondertussen loopt het vol.

Het Grolsch-museum.

DSC01347

Nick was er ook weer.

DSC01360

Het Jagdbitter brandt.

De stamtafel ontlaadt in feestvreugde.

 

 

Advertenties

Bekvelds Paosvuur op 27 meert 2016

DSC03010

Hierbi-j wilt wi-j graag iederene uutneudigen veur ’t Bekvelds paosvuur op eerste paosdag 27 meert. Maor veur ’t zowiet is mot der nog wel ’t een en ander gebeuren.

I-j kunt ons daor met helpen deur de boel effen flink op te snui-jen. Wat daor afkump dat kui-j dan naor de hoek Veermansweg / Steenderenseweg brengen op alle zaoterdage vanaf 5 meert tut an paosen vanaf hallef tiene tut ’n uur of viere.

Zelfs op goeie vri-jdag bu-j welkom. En a-j wat komt brengen is ’t de bedoeling da-j ’n paar cent in de busse doet. As brengen lastig is umda-j gin karre hebt of ’n hoop is ow te groot, dan komme wi-j et ok wel ophalen mor dat kost ow dan twintig euro de karre vol en a-j der volle hebt krieg ie korting, wel wille wi-j dit geld graag gelieke beuren.

A-j Jos Beunk belt: 06-13815012 of ie doet ’n mailtjen naor buurtvereniging@bekveld.nl  kump alles in order.

Vaders, moeders, opa’s, oma’s of andere mensen met kinder die naor de leagere schole gaot kunt al um kwart over zeuven terechte want dan beginne wie met de speurtocht.

 At ut ’n betjen donker begint te worden meugt de Schutterskoning, Jeugdkoning en de Knuppelkoningin samen proberen den hoop an te stekken.

Wi-j hopt dat de hekse de konte gauw heite krig.

Natuurluk krieg ie van al dat gedoe wel ’n betjen dorst en honger maor daor zörge wi-j ok veur. “Van Ceybergen” geet met ’n mooie drelle muziek de feestvreugde compleet maken.

 

                                                     Töt eerste Paosdag.

Schrikbewind van de natuur- en milieubeweging

Dat de natuur- en milieubeweging langzamerhand van ideële organisatie uitgegroeid is tot een lobby van dwingelanden en inmiddels begonnen is aan een waar schrikbewind tegen de boer, blijkt uit wat de boer onder druk van de natuur- en milieubeweging te verkroppen krijgt. Er worden met de stapeling van dubieuze onderzoeken doemscenario’s in elkaar geknutseld die moeten doen geloven dat de wereld vergaat als er niet naar de natuur- en milieubeweging geluisterd wordt. Politici met een bestuurlijke functie maar gezegend met een gebrek aan kennis over dit thema, laten zich maar al te gretig een oor aannaaien en dringen de boer steeds meer in het verdomhoekje. Dat is nogal vreemd, want de Nederlandse boer behoort mondiaal gezien tot een van de meest efficiënt producerende boeren. Als het om voedselzekerheid en -veiligheid gaat staan de ogen op Nederland gericht. Maar we zijn ongeveer in het stadium geraakt dat we ons moeten afvragen of de natuur- en milieubeweging liever ziet dat we onze totale voedselbehoefte importeren. Met het steeds krachtiger ontmoedigen van de Nederlandse boer als voedselproducent, ligt dat risico op de loer. Niet alleen dreigt daarmee een eeuwenoude familietraditie te verdwijnen, we zullen voedselafhankelijk worden van landen die aanzienlijk minder stabiel zijn dan Nederland, waar arbeidsrechten, milieuregels en dierwelzijn aan de spreekwoordelijke laars gelapt worden en de voedzekerheid en -veiligheid hoogst onzeker zijn.

Hier het sombere relaas van een jonge boerin die tureluurs wordt van het schrikbewind van de natuur- en milieubeweging:

Femke Marije Wiersma werd bekend dankzij Boer zoekt vrouw. Sinds 2012 woont ze met haar zoontje op de boerderij van vriend Gijsbert. Samen kregen ze een dochtertje en Femke beviel recent van een zoon.

Ik zie mezelf als een dierenvriend. Toen ik nog geen vriezer vol had liggen met ‘eigen koe’, kocht ik altijd vlees met het ‘Beter Leven’-keurmerk. Ik was best bereid om een beetje extra te betalen in de wetenschap dat de dieren extra ruimte en weidegang hadden gehad.

Maar het beeld dat ik van de veehouderij had was, zo weet ik nu, verstoord door vervelende plaatjes die onder andere Wakker Dier mij voorschotelde. Nu ik met Gijs diverse bedrijven heb gezien, begrijp ik steeds beter waarom we het niet altijd eens konden worden. Zo slecht als Wakker Dier mij de sector voorschotelde, heb ik het met eigen ogen nog niet gezien.

Ook natuurorganisaties betrap ik op propaganda. Jarenlang heb ik geld aan een grote organisatie gedoneerd, totdat die iets te vaak belde voor een donatieverhoging. Ook bij deze organisaties vraag ik me nu af wat ze echt weten van de praktijk.

Zo wonen wij aan een prachtig riviertje, het Gein. We hebben oeverland bij de boerderij, een plek die onze familie al bijna honderd jaar onderhoudt. Het is een prachtig stukje natuur. Ik ben van plan om op de oude steiger een picknicktafel neer te zetten, zodat we op mooie dagen heerlijk aan het water kunnen zitten. Helemaal nu Romke graag in het Gein zwemt en vaart. Gijs wil er daarnaast nog schapen laten lopen om het gras bij te houden. Gijs’ tachtigjarige vader vertelde mij dat in zijn jeugd het oeverland al op deze wijze werd gebruikt. 

Enige tijd geleden is bepaald dat de oeverlanden van het Gein onder beschermde natuur(monumenten) vallen. Dat betekent dat begrazen uit den boze is en maaien slechts tweemaal per jaar mag. Dat moet er volgens de biologen voor zorgen dat er misschien plantjes kunnen groeien die er nu – net als veertig jaar geleden – niet groeien. Wanneer de organisatie vindt dat wij het beheer niet goed uitvoeren, dan zijn de regels dat een derde partij op onze kosten de natuur mag herstellen.

Burgermeisje of boerin, mijn mond viel ervan open. Noem het natuur, voor mij voelt het als landjepik. De verhalen van organisaties als Wakker Dier en Natuurmonumenten spraken me vroeger aan, maar nu ik zelf met de laarzen in het boerenleven sta, zie ik dat ze dikwijls wel erg ver weg staan van de praktijk. Het gevolg? Ik ben nu een wakker (geschud) mens…

Inburgeren of niet?

DSC04545

Er zijn er die met angst en vreze vrezen dat wonen in de Achterhoek, of om in geografisch opzicht nog exacter te zijn, wonen op Bekveld, voor de poorten van de hel veroverd moet worden. Uw verslaggever te velde kan echter uit de doeken doen dat het doorlopen van de inburgeringscursus die door een team van de Buurtvereniging Bekveld verzorgd wordt, weliswaar geen sinecure is, maar zeker ook geen blootsvoetse strafexercitie langs bieten- en aardappelakkers betreft. Een driewerf neen, als je denkt wat enkele westerlingen alvorens de schrijver dezes besloot naar Bekveld te verkassen, hem op het hart drukten. Dat wellicht een helm en kogelvrij vest nodig zouden zijn om het vege lijf te redden bij het spitsroedenlopen. Of dat een ontgroening in een gierput je droevige lot is. Of na het rijden van een scheve schaats je ostentatief rondgereden wordt op een mestkar. Of dat je als sanctie gedwongen wordt urenlang van nabij de midwinterhoorn aan te horen. Dit alles blijkt op valse geruchten te berusten.

Wat echter wel voor je pleit is de kunst van het met de tanden loswrikken van een Grolsch-kroonkurk. Je chagrijnige  gelaatstrekken in de stad achter te laten. En niet al te vrekkig de halve meters bier van de ander op te zuipen, maar zelf ook met halve meters te sjouwen. De beentjes zijn naar Bekveldse maatstaven niet alleen om stroef in de weerbarstige leemgrond voort te ploegen, maar ook om op onvervalste boerenrock mee te huppelen. Je danst er dus niet naar andermans pijpen maar vrolijk een deuntje mee. En vrolijk kan het er toegaan. Zelfs in die mate dat zo nu en dan onderweg een greppel aangedaan wordt. Geen ramp, want ieder lichamelijk contact met de Bekveldse vloerbedekking voelt als een zoen die je nimmer meer vergeet.

De deur staat alleen voor inbrekers gesloten, maar voor de buurtgenoten altijd los. Dat laatste impliceert tegelijkertijd dat de provisiekast steevast tot de nok toe vol moet zijn om de Bekvelders  niet op een droogje te laten zitten. Wat u niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook de Bekvelder niet, zullen we dan maar zeggen.

Dan is er nog een cruciaal punt ter overdenking. In de stad heeft iedereen last van iedereen. In Bekveld leeft men samen en dat betekent dat het uitrijden van mest een biologisch bestrijdingsmiddel tegen al te beklagenswaardige querulanten,  lasthebbers en zeurpieten is. Mest is dus goed voor de cohesie op Bekveld. Met meer mest meer mans. Wie in staat is de muur van mestgeur door te worstelen, is dus geslaagd voor de inburgeringscursus en verdient de oorkonde met glans.

 

 

 

 

 

 

Hoerastemming over dierenleed

Terwijl De Partij voor de Dieren weer eens voor het muziekkorps uit marcheerde met een motie om het boeren nog moeilijker te maken, klonk er een hoerastemming over meer doodgereden dieren. Een optimisme dat valt te plaatsen in de context als waarmee in dezelfde ethische regionen het hongerabattoir Oostvaardersplassen als de “Nieuwe Wildernis” bejubeld wordt.

Het volproppen met pseudonatuur en het herintroduceren van uit Nederland verdwenen diersoorten in het (op Monaco na) dichtstbevolkte land van Europa, komt neer op massamoord. Je lokt diersoorten met het lokmiddel pseudonatuur of zet ze er gewoon zelf middenin en je krijgt 10 miljoen zoogdieren, vogels en amfibieën, ofwel 27.000 per dag” die hun neus of snavel aan een auto “stoten”.

In aanmerking nemend dat de cultus van nog meer pseudonatuur nog meer dieren zal lokken en dus nog meer onnatuurlijke mortaliteit zal veroorzaken, valt op de hoerastemming bij de natuur- en milieuorganisaties ethisch nogal wat af te dingen.

Als we dierenaanbidster Marianne Thieme mogen geloven, komen er nog meer corridors tussen de enclaves van pseudonatuur en zal het aantal gesneuvelde dieren verder toenemen. Je hoeft niet over een glazen bol te beschikken te voorspellen dat de toename van pseudonatuur en het herintroduceren van diersoorten de Nederlandse bevolkingsgroei niet zal stuiten en het aantal verkeersbewegingen evenmin zal afnemen.

Marianne Thieme twitterde in 2010:  Leefgebied uitbreiden met corridors naar Veluwe en Duitsland is veel beter plan.

Tussen toen en nu is het areaal aan pseudonatuur uitgebreid, zijn er kostbare ecoducten gebouwd en is naarstig aan de Ecologische Hoofdstructuur gewerkt. Helaas was het in die periode niet mogelijk onze fauna verkeerslessen te geven. Die verkeert in de argeloze overtuiging dat die gelokt of uitgezet is om het hier fijn te hebben. Maar dat viel dus vies tegen.

De indruk dat de natuur- en milieuorganisaties ontwikkelingen op de rails zetten waarvan de eindbestemming in nevelen gehuld is, zagen we al in het hongerabattoir Oostvaardersplassen. Niemand voorzag, toen dat gebied zingend van vreugde in handen van de bioloog Frans Vera gelegd werd, dat het zou uitmonden in een massa doodhongerend graasvee en het sterk afnemen van het aantal vogelsoorten. Zou men dat wel voorzien hebben dan zou hij geen carte blanche gekregen hebben.

De teneur van dit verhaal is dat er steeds meer dieren geofferd worden aan een kennelijk hoger doel en dat dierenkwelling dan opeens in een nobeler daglicht geplaatst wordt. Natuurverdwazing, of nog liever natuurutopie in een dichtbevolkt land, smeekt om offers. Zonder draconische maatregelen, zoals bijvoorbeeld het terugreduceren van het bevolkingsaantal naar pakweg het jaar 1900, zal het “natuurreservaat” Nederland genoegen moeten nemen met een jaarlijks abattoir onder de misleide fauna.

Aangename jaarvergadering 2016 Buurtvereniging Bekveld

DSC01314

De warming-up

Wie zich afvraagt waar de grote bereidwilligheid bij de Buurtvereniging Bekveld vandaan komt, hoeft zich niet aan een uitputtend onderzoek over te geven. Compassie en empathie zijn de twee levensaders, de Buurtvereniging is daarin het kloppend hart. Gisteravond op de jaarvergadering van de Buurtvereniging werd dat weer helder weerspiegeld door het bestuur, de vrijwilligers en de leden die de vergadering met hun aanwezigheid vereerden. De twee hier eerder genoemde levensaders kregen bij het openen van de vergadering een symbolische waarde toen de voorzitter Anniet Steenblik om stilte vroeg ter nagedachtenis van hen die ons het afgelopen jaar ontvallen zijn.

DSC01320

Anniet Steenblik opent de vergadering

Wie zoekt naar de essentie van het bestaan van de Buurtvereniging en de grote inzet van het bestuur en de vrijwilligers, dan is dat ronduit de opofferingsgezindheid om de ander het licht in de ogen te gunnen. Of om nog wat preciezer te zijn, de medemens plezier gunnen en daar zelf ook weer plezier aan te beleven.

De vergaderingen van de Buurtvereniging zijn niet naar Randstedelijk gebruik, gortdroge beraadslagingen met het mes op tafel en het eigen ego voorop, maar juist zeer ontwapenend, sfeervol en ja, ook zeer gezellig. Als opwarmertje voor de goede sfeer wordt dan begonnen met koffie, thee en een allerlei aan zoete versnaperingen. Als na de rondvraag alle bestuurlijke plichten vervuld zijn is de stemming inmiddels naar optimaal niveau gestegen en begint het aangename laven en spijzen. En ook hier valt op te merken dat de twee levensaders en het kloppend hart van Bekveld graag het nuttige met het aangename weten te combineren.

DSC01324

Warm buffet.

Het moment van de bijeenkomst, begin februari, blijkt dan ook zeer goed gekozen te zijn. De winter is toch al geen periode dat het afgezien van de vele regenval contacten regent en kijkt men al reikhalzend uit naar het naderende voorjaar. In dat opzicht was de jaarvergadering gisteravond ook een soort Nieuwjaarsborrel en tegelijk bij het lengen van de dagen de eerste stap richting voorjaar. In de wetenschap dat eind februari de eerste zomervogels al in Bekveld arriveren, moet de tot in de puntjes verzorgde jaarvergadering dan ook als een teken des tijds gezien worden. Mochten deze woorden te serieus klinken, er werd gisteravond ook tevreden terugkeken op het zeer geslaagde verenigingsjaar, gelachen en genoten rondom de verse broodjes en de traditionele rechaud met beenham.

DSC01326

Het natje en droogje gaan er grif in.

DSC01327

Na-borrelen.

Nog even 2015 de revue passerend, het Paasvuur, de familiefietsdag, het grote Bekveldse feest en de vrijwilligersdag waren onvergetelijke hoogtepunten. Je zou voor het bestuur en de vrijwilligers een staande ovatie willen plegen, ware het niet dat bescheidenheid in Bekveld floreert en de noeste werkers al tevredenheid weten te putten uit de blije gezichten die hun bereidwilligheid oplevert. Deze bereidwilligheid begon vanochtend alweer, toen een team van de vereniging de School met de Bijbel een schoonmaakbeurt kwam geven zodat het lijkt alsof de jaarvergadering nooit heeft plaatsgevonden.

Maar ik verzeker u, die heeft plaatsgevonden en was weer reuze gezellig.