Succesvol kraambed in Bekveld

jonge goudvinken

Voedselaanbod is van doorslaggevend belang voor het broedsucces van vogels. Het vaststellen van broedsucces is echter meer dan alleen het constateren van de aanwezigheid van een vogelsoort en vraagt dan ook meer aandacht. Met de waarneming van de voedselvluchten van de oudervogels naar het nest met de hongerige jongen of van de uitgevlogen en om voedsel bedelende jonge vogels, krijg je een indruk van het broedsucces. Wie een tjiftjaf ziet met een dikke Stalin-snor aan muggen in de snavel, weet dat het wel snor zit met het voedselaanbod, want de snor gaat naar de jonkies die verzot zijn op dit soort krioelende knevels.

Recentelijk werd het broedsucces van een aantal vogels fysiek bevestigd. Onder meer van de torenvalk, steenuil, wilde eend, meerkoet, waterhoen, groene specht, kleine karekiet, gekraagde roodstaart, witte kwikstaart, boerenzwaluw, spreeuw, grote lijster, merel, huismus, koolmees, pimpelmees, winterkoning, vink en gisterochtend voegde een paar jonge goudvinken zich bij de groeiende crèche. Grote kans dat de komende tijd meer vogelsoorten getuigenis afleggen van een succesvol kraambed.

Foto boven: twee jonge goudvinken zeuren om voedsel.

Advertenties

De bolide van het Racing Team Bekveld flonkert op de Keijenborgse kermisoptocht 2016

kei 4

De Keijenborgse kermisoptocht mondde gisteren uit in een wedstrijd binnen een wedstrijd. Of nog liever, een race binnen een wedstrijd. Na weken van in het diepste geheim sleutelen aan de bolide van het Racing Team Bekveld, die deze gezellige gemeenschap aan de top van de autoracesport moet brengen, prijkte de bolide dan eindelijk in alle glorie en zijn aerodynamische schoonheid op de Keijenborgse kermis teneinde ter plaatse ontzag in te boezemen. In het typisch Bekveldse kobaltblauw werd dit hoogtepunt van gemeenschappelijk vernuft aan het publiek tentoongesteld alvorens zich met een diep gegrom in de arena van deze tak van sport te werpen.

Het Keijenborgse stratencircuit leek een uitermate geschikte locatie deze motorische veelvraat te testen op vermogen, snelheid en stuurkwaliteiten. En het kan niet ontkend worden dat tijdens de race de bolide snelheden bereikte die tegen de 14,5 kilometer per uur klokten en dat zelfs bestuurders van een rollator de grootst mogelijk moeite hadden het vehikel in te halen.

Hoewel de jeugdige Max Verstappen, het enfant terrible van de autoracesport, als coureur beloofd was, bleek zijn op het laatste moment opgeroepen invaller en Bekveldse held (zij het met enkele rimpeltjes meer) Bert Wissels het allerminst slecht te doen. Als een ware adonis wist hij zich omringd door een dartel groepje charmante pitspoezen en werd hij vanaf de overvolle eretribune door zijn vaste schare fans tot grote prestaties aangemoedigd.

Het was helaas niet gelukt de bolide in poleposition te mogen starten waardoor de door de coureur vaardig bestuurde bolide zich gehinderd wist door een muziekkorps dat van geen wijken wilde weten en zelfs in de glibberige bochten de bolide geen ruimte tot passeren gunde.

kei 1

Muziekkorps wilde van geen wijken weten.

Nog vers in het geheugen gegrift stond het stuurfoutje van Monaco die de vaardige invaller voor Max Verstappen op het laatste nippertje een paardenvijg deed ontwijken waardoor hij en de bolide bijna heelhuids de eindstreep haalden. Met de nadruk op “bijna” want wat gevreesd werd, een tweede Monaco, werd bewaarheid in de scherpe bocht nabij de feesttent. Daar slipte de bolide nadat de coureur even afgeleid was door een paar damesbenen en crashte op de dansvloer van de Keijenborgse feesttent. De gehele crew, onder wie de sponsors, mecaniciens en pitspoezen, clusterende rondom de gevallen held en troostte hem met het gulle gerstenat van een hier niet nader genoemde brouwer uit Groenlo.

kei 3

De overvolle eretribune.

kei 6

Blijdschap over een snelle bandenwissel.

kei 8

Dit is niet Jos maar Jos.

kei 7

Even afgeleid door fraai gebeente.

Maar wees gerust, er zal de komen de dagen in de aanloop naar de race naar de top in Hengel tot diep in de nacht gewerkt worden om aan de motor van de bolide nog meer paardenkrachten te onttrekken. En dat is zeker geen sinecure met een Solex-motor uit het jaar 1953. De ambitie is de topsnelheid van de bolide op te schroeven tot zeker 18 km per uur. En dat is nodig om te voorkomen dat de bolide tijdens de eerstvolgende race ingehaald wordt door oudjes op een elektrische fiets van Slotboom. Dat laatste moeten we niet willen en dient dan ook voorkomen te worden.

Dat de coureur en de voltallige crew van het Racing Team Bekveld vertroosting zochten en vonden in de feesttent, terwijl Keijenborg door de met ijzeren hand heersende Pluvius in een modderpoel veranderde, kon echter geen afbreuk meer doen aan de binnenpret die toch zo traditioneel is op de even beruchte als beroemde Keijenborgse Kermis. Het werd weer een gigantisch feest waar de befaamde band  Foi Boh Toch  luister wist bij te zetten.

Dat uw verslaggever te velde het weer knap lastig kreeg tijdens de ietwat zwalkende terugkeer naar zijn huis, was te verwachten, maar deze keer crashte hij niet in een van de modderige greppels maar kon op de tast doch heelhuids zijn bed vinden. Getuige dit verslag.

Zomerzotheid bij Bekveld FM

Tussen de regenbuien en het voetbal is er nog ander leven in Bekveld. Dan mocht op een groot scherm Portugal-Kroatië de kijkers in slaaptoestand hebben gewiegd, rondom deze saaiheid begon de meeting van Bekveld FM met een glunderend avondzonnetje en bleek de regen van die dag tot witte wieven te verdampen. Het avondrood mag misschien voor de Keijenborgse kermis weinig goeds beloven, de avond van Bekveld FM was gemeten naar de lachsalvo’s aan de stamtafel en het late vertrekuur weer zeer geslaagd te noemen.

Voetbal? Niet gezien.

DSC00411

De kleine uurtjes beginnen.

Er zijn echter twee nouveautés die niet onvermeld mogen blijven. Het Bekveld FM-team heeft een zeer geavanceerd telecommunicatiesysteem aangeschaft dat een flinke duit gekost moet hebben.

Het nieuwe telecommunicatiesysteem.

Ander nieuwtje is dat de keuken annex behuizing van de stamgasten een fraaie neo-Bruegheliaanse lambrisering gekregen heeft die de toets der kritiek glansrijk kan doorstaan. Deze sfeerverhogende ingreep roept te samen met de eikenhouten keuken en de stamtafel herinneringen op aan de gloriedagen van de gezelligheid. Of bruin dat wel kan trekken is bij de redactie van het Koningswegmagazine niet bekend, maar Jan Oldenhave kennende prefereert hij gezelligheid boven het materiële.

DSC00401

De neo-Bruegheliaanse lambrisering.

Komt dat dus zien op de eerstvolgende samenkomst van Bekveld FM.

 

 

Faunamoment

SONY DSC

Wie denkt dat alle vogels het van de natuur moeten hebben, vergeet dat het merendeel van onze (plaatselijke) avifauna vooral cultuurvolger is en zich zeer thuis voelt in cultuurlandschappen. En dat blijkt sommige soorten zoals de groene specht (Picus viridis), geen windeieren op te leveren. De soort laat een spectaculaire toename zien ondanks dat de soort nog steeds op de Rode Lijst als kwetsbaar prijkt.

Hier een oudervogel die twee juvenielen leert zich te spekken met de wegmier (Lasius Niger) . Het mierenmormeltje dat zelfs het onbevoegd betreden van uw woonhuis niet mijdt en die we dus liever kwijt dan rijk zijn, is voor de Groene Specht een spekje voor zijn bekje.

SONY DSC

Pa, hoe was het ook al weer?

SONY DSC

Goed opletten, ik doe het nog een keer voor.

Nou, dan inviteren we gewoon een gezellig gezinnetje groene specht om het lastige zwikje mieren te reduceren. Over goede samenwerking gesproken.

Groep 8 van CBS-Bekveld neemt zingend en dansend afscheid met Grease

deze copy.jpgj klein

Nadat twee moeders (Desiree van Gorp en Monique Schuitemaker) van leerlingen van groep 8 van de CSC Bekveld, door het Koningswegmagazine steevast School met de Bijbel genoemd (want ere wie ere toekomt), het verzoek deden aandacht te besteden aan het veelbelovende streven de school en leerkrachten in een hommage te danken voor het geweldige onderwijs dat de leerlingen er genoten hebben, zette uw verslaggever te velde zich meteen aan het toetsenbord.

Tijdens de voorlaatste Inburgeringscursus op de School met de Bijbel, sprak het hoofd der school Herman Vrielink zijn toehoorders toe met de veronderstelling dat de naam van de school misschien een stoffige indruk maakt. Een inspectie door uw inburgerende verslaggever leverde echter op dat er noch figuurlijk noch letterlijk sprake van stof was, dat de school er piekfijn bijstond en dat de lesstof er up to date was.

Maar dat was toch buiten de waard gerekend, want inmiddels heeft Bekveldse couturier en moeder Monique Schuitemaker samen met een paar medevrijwilligers meters aan tulestof verwerkt om de meisjes van groep 8 van de school van een ritselende petticoat te voorzien. De stoffige jaren vijftig keren namelijk even terug met een medley uit het roemruchte Grease dat in 1978 succesvol verfilmd werd.

Een zeer ambitieus voornemen waarop Herman Vrielink en zijn collega’s ruimhartig hun fiat gaven en die dus heel wat stof zal doen opwaaien. In licht weemoedige zin, dan wel te verstaan, want de uitvoering is niet alleen een hommage aan de school en de leerkrachten, maar tevens een afscheid van een mooie tijd en er zal dus ook wel menig traantje weggepinkt worden.

Monique Schuitemaker zelf aan het woord over dit muzikale spektakel:

Traditie is dat op de Bekveldse school rond de kerst jaarlijks een musical wordt opgevoerd, met kerstthema (Bijbelse boodschap van kerst). Op andere scholen doet groep 8 (die de school verlaat) wel vaker een afscheidsmusical, veelal georganiseerd door de school. In Bekveld doen de ouders en de kinderen van groep 8 het zelf. Wel worden met de schoolleiding (meester Herman) steeds de voortgang en de ontwikkelingen besproken.

Op 7 juli is de opvoering van de Musical Grease een grote verrassing voor alle kinderen, meester en juffen, ouders en opa’s en oma’s en voor oud-leerlingen van de Bekveldse school.

Waarom voor Grease gekozen? Antwoord: leuke muziek met meezingers voor jong en oud. Voorts spreekt de kleding aan. Voor de jongens stoer (spijkerjasje, wit T-shirt, spijkerbroek en gympen). Voordeel is dat deze kleding veelal al beschikbaar is. En voor de meiden is de kleding helemaal een festijn om zich creatief (kleuren, de tule rokken met petticoats, sjaaltjes, brillen) uit te leven. Verder was een aantal kinderen van groep 8 ook in het theater al naar Grease wezen kijken en werden de liedjes al op het schoolplein gezongen.

Het decor is ook een uitdaging. Rock and roll tijd van toen herleeft. Een auto is nagemaakt van hout (Thunderbird auto met vlammenprint). Verder vormen alle kinderen het decor. Alle kinderen van de Bekveldse school vieren namelijk dit jaar de slotdag van de school in het thema rock and roll en komen verkleed naar school.

De voorbereidingen zijn in volle gang. Desiree van Gorp, Sandra Jongelie, Sandra Wullink, Han Tekelenburg en Monique Schuitemaker zijn slechts enkele namen van ouders die met elkaar deze musical aan het voorbereiden zijn. Door o.a. vergaderen thuis, op school, samen stoffen inkopen op de markt (met stippen en sterren en meters tule), foto’s uitwisselen, overleggen, repeteren en zingen op school, komt de musical steeds meer tot stand. Met Monika Vriezen, Gerrie Tekelenburg, Desiree van Gorp en Monique Schuitemaker werd de stof geknipt, gerimpeld, gestikt en van elastiek voorzien.

Ook de repetities zijn in volle gang. Het betreft hier geen kant-en-klaar stuk dat via internet werd verkregen, dus knippen en plakken ze zelf een musical in elkaar. 7 weken voor de Slotdag zijn ze begonnen met repeteren, flyer maken, liedjes uitzoeken, sketches bedenken en laten spelen.

Hommage aan de Bekveldse school. Het laatste lied van de musical is in het Nederlands en heeft als thema “wij gaan Bekveld verlaten” en is een ode en dankzegging van groep 8 aan de school en aan de meester en juffen. Het gaat om een dankzegging voor de fantastische en leuke tijd op school. Scholen hebben het niet makkelijk in deze tijd en we hopen met deze musical en liedjes te laten zien en horen hoeveel en hoezeer we de Bekveldse school waarderen. Want ook wij als ouders hebben zoveel ruimte gekregen van de school om dit te mogen doen. En daarin is deze school groots en uniek. Wat een saamhorigheid en betrokkenheid.

Dit is ook voor ons als ouders een afscheidsperiode. Onze kinderen gaan nu naar de middelbare school. Een laatste keer om zo intensief met elkaar samen te werken en dit stuk te maken.

Groep 8 is een leuke groep samen en bestaat uit 9 kinderen (6 meisjes en 3 jongens). Ze heten Bart, Eline, Fleur, Laura, Lynn, Noah, Sanne, Xavi en Yi-jia.

Ze houden van muziek, zingen, dansen. Samen deden ze dit jaar ook mee aan de debatwedstrijden in Rotterdam en sleepten een 2e prijs in de wacht. Ze durven zich te laten zien en dat maakt hun op jonge leeftijd al bijzonder. Dit is het afsluitstuk voor groep 8, tevens einde schooljaar 2015-2016.

Meten is meer weten

 

DSC00476

Wie aan natuurbescherming wil doen, doet er goed aan eerst kennis te vergaren over de staat van onze flora en fauna en het milieu. Vogelinventarisatie is een der meest essentiële onderdelen van het meten van de staat van ons milieu. Omdat vogels nauw omkaderde voorwaarden verbinden aan het verblijf in hun leefgebied geeft de aanwezigheid van vogelsoorten een beeld van de kwaliteit van het milieu.

Na ruim 35 jaar vogelonderzoek waarvan 25 jaar voor SOVON (leverde een vermelding in de Wall of Fame op) en 10 jaar in de Achterhoek, is er bij Caroline en mij nog steeds geen vermoeidheid opgetreden in het waarnemen van vogels en andere fauna.

DSC05689

Eten tijdens een telling in 2008 in de duinen.

Integendeel juist, want het is iedere tocht weer spannend te achterhalen wat tussen het riet ritselt, in het bedauwde gras glibbert, in het water dobbert, schuw wegschiet of door de lucht een veilig heenkomen tracht te vinden. Voor een natuurvorser zijn tochten door het landschap avonturentochten. De ene keer kan het tegenvallen, de andere keer moet je een juichkreet onderdrukken bij het treffen van een bijzondere soort.

DSC00693

In 1980 fotografeerde ik ook al gedierte.

En nu nog steeds.

DSC00694

Het is toch een Calopteryx virgo.

Voor SOVON waren er het Punt-Transect-Tellingenproject (PTT) en het Broedvogel Monitoring Project (BMP) die veel tijdoffers vroegen. In de 7 jaar gedeeltelijk en de afgelopen drie jaar volledige verblijf in de Achterhoek werd het waarnemen vooral steekproefsgewijs geconcentreerd in de regeneratiegebieden van Staatsbosbeheer bij de Veengoot en in het Bekveldse groen.

Door het veld trekken betekent dat je je oren moet spitsen, je ogen de kost moet geven en als een speurneus in een krimi, naar sporen in de vloerbedekking van het landschap zoekt, want ook die geven geheimen prijs. Bij het ontbreken van zichtwaarnemingen spelen geluid, sporen en resten een grote rol bij de vaststelling van het voorkomen van diersoorten. Soms bestaat het uit postmortaal onderzoek als het ene dier het andere van het leven beroofde en je zowel de dader als het slachtoffer aan de hand van de prooiresten moet zien te identificeren.

Dat de dader meestal al gevlogen of gewoon weggewandeld is, doet eigenlijk niet ter zake, want in de fauna valt moord niet onder een titel in het Wetboek van Strafrecht te vangen maar geldt het recht van de sterkste of slimste.

Rest de vraag, telt een door een sperwer gedode zanglijster ook mee bij de vogelinventarisatie. Het antwoord moet zijn ja, want het arme beest was voordat die het haasje werd toch levend aangetroffen door de sperwer toen die toeslag en aan zijn copieuze maaltijd begon. De sperwer was deze keer de veldonderzoeker voor.

Voorlopig gaan we zelfs als we door dazen, steekmuggen, knutjes en teken geteisterd worden door met het waarnemen van de vliegende, zwemmende en wandelende fauna. En zo nodig tot we erbij neervallen want de spanning valt niet te weerstaan.

 

 

Faunamoment

P1000727

 

Libellen vormen een belangrijke indicator voor de staat van het milieu en de waterkwaliteit, dus richt ik mijn pijlen bij mijn tochten door het Bekveldse veld graag ook op de orde van de Odonata.

Een der ultieme gratiën onder de libellen is, u mag het met me oneens zijn, de weidebeekjuffer (Calopteryx splendens). Deze soort hecht aan schone zonbeschenen beken met een rijk gevarieerde oevervegetatie. Dat de soort zich in Bekveld “nestelt” is een aangename vaststelling.

Met het naderen van de zomer waren er dit jaar meer exemplaren te zien, die hun aanwezigheid verraadden bij het passeren van roofzuchtige grote keizerlibellen en oeverlibellen. Dat een aantal libellensoorten zoals de beekjuffers, heeft geprofiteerd van verbeteringen van de waterkwaliteit en een meer natuurgerichte oeverbeheer, valt in het boerenland van Bekveld nu met eigen ogen te zien.

Voor de minder geroutineerde waarnemer zien de mannetjes met hun diep Pruisisch blauwe vleugels er als fladderende vlinders uit. Gelet op hun machogedrag is de iriserende kleur zeer geschikt om de wijfjes te paaien en de concurrentie op afstand te houden. Ze hebben er dan ook hun dagtaak van gemaakt waakzaam te zijn voor concurrerende mannetjes die ze met schijngevechten op afstand proberen te houden.

Strijdende weidebeekheren observeren schept als ik eerlijk mag zijn meer vreugde dan zelf ten strijde trekken. Gelooft u mij als ik beweer dat we nog veel van dieren kunnen leren. Of nog liever, hebben af te leren, want ik moet er niet aan denken dat wij in een chique glanzend krijtstreeppak gestoken de dames het hof proberen te maken of met onze mannelijke concurrenten in schijngevechten op de vuist gaan om ze op afstand te houden. De dierenmanieren laten we maar liever aan de dieren zelf.