Gemma en Guusje met vervroegd pensioen

Twee jaar geleden kwamen ze op hun tere hoefjes aanstappen. Met wankele enkels, knikkende knietjes, trillende lippen en neusvleugels een onzekere toekomst tegemoet tredend bij een nieuw pleeggezin. Weg van de moederschoot. De vader was al met de noorderzon vertrokken, want lang leve de lusten maar niet de lasten. Alsof ze het beroemde werk “Oliver Twist” van Charles Dickens gelezen hadden, vreesden ze het allerergste. Broodmager door het leven gaan en zwaar zwoegend op het land, leek hun lot te worden. Toegetakeld als ze het zware zwoegen even niet aankonden.

Maar niets is minder waar. Twee jaar later zijn het aanstellerige prinsessen geworden wier enige interesse het levensgeluk lijkt te zien. Ze genieten een arbeidsloos inkomen, een pensioen tot aan hun pensioengerechtigde leeftijd. Als pensionado’s liggen ze in de zon te luieren aan de plas. Soms nemen ze een frisse duik, dan weer maken ze een avontuurlijke tocht over de landjuwelen van de families Harmsen, Smeitink, Wissels, Riefel en het Broederschap. Of galopperen dwaas en verliefd bij het passeren van een adonishengst. Want het bloed kruipt ook bij Gemma en Guusje daar waar het niet gaan kan. Om het luie leventje nog meer voor ze te veraangenamen wordt ze zo nu en dan een muzikale aubade aangeboden. De pedicure, manicure en kapster zijn er kind aan huis. Soms valt het manna uit de appel- en perenbomen ze rijkelijk tegemoet.

DSC03247

Als badgasten.

pleisterplaats

Dineren bij Restaurant Wissels.

Om het wandelen op eigen erf nog verder voor ze te veraangenamen legde Jan Menkveld zelfs een catwalk voor ze aan waar ze menig keer heupwiegend aangetroffen zijn. Er zijn inmiddels al aanvragen voor photoshoots afgewimpeld voor glossy’s waarin jongedames met een nietje door de navel afgebeeld staan. Want voor dergelijk onzindelijk gedrag zijn Gemma en Guusje niet te porren.

Pad klein

Op de catwalk

Geen nietjes door de navel.

Na twee jaar op proef is het besluit definitief door ze genomen: ze blijven waar ze zijn en willen niet meer verkassen. Wat wil je met prinsessen die maar liefst twee paleizen bezitten en over meer grond beschikken dan waarover de gemiddelde stadsbewoner de scepter mag zwaaien. Dan blijf je toch plakken met vervroegd pensioen.

Advertenties

Oh oh Achterhoek

Robert

Mensen die een dialect spreken lopen verhoogd risico voor hun werk onderbetaald te worden, blijkt uit onderzoek van Jan van Ours, hoogleraar arbeidseconomie aan de Universiteit van Tilburg.

Om u de volle waarheid te zeggen, ik ben dol op dialect. En niet alleen omdat mijn ouders wanneer ze in vrijheid communiceerden een soort Gronings met elkaar kakelden, maar omdat een dialect als bijvoorbeeld het Achterhoeks, ongeveer de meest eerlijke en ongeveinsde manier van communiceren is. Ongekunsteld, als het ware. Waarom ooit besloten werd het ABN als standaard te benoemen, zou als een uiting van Randstedelijke arrogantie neergesabeld moeten worden. Het valt te begrijpen dat in Nederland geen Babylonische spraakverwarring moet heersen. Maar het blijft vreemd zo niet onverteerbaar dat er dedain heerst jegens dialecten uit streken waar men wel het voedsel vandaan haalt maar waarvan men de woorden niet lust. Het voedsel wordt namelijk vooral daar geproduceerd waar verhoogde kans op dialect is.

Daar komt nog bij dat in de Randstad talloze vreemde talen gesproken worden die ook niet tot het ABN gerekend worden maar desondanks geaccepteerd zijn. Om nog maar te zwijgen over het platte Haags in het epicentrum van de macht, wat Den Haag toch is. Zo heb je het Beneurdenhouts dat zo kakkineus is dat je de hete aardappel uit de mond ziet dampen. Het tegenovergestelde daarvan is het andere platte Haags besuien het Beneurdenhout. Eerlijk gezegd veel zangeriger dan het kakkineuze Haags van de thee met de pink omhoog en de dames met de geperkamenteerde wangen wier belangrijkste levenstaak uit bridgen en golven lijkt te bestaan. Zo kende ik een dame die zichzelf tot de fine fleur van Den Haag rekende, maar met een kakkineusheid sprak dat zo gesteven was dat de glazenwasser haar iets drie moest laten uitspreken voor hij het had weten te decoderen.

Ooit was ik getuige van een merkwaardig voorval van Babylonische spraakverwarring in het Mesdagmuseum aan de Laan van Meerdervoort (ook wel Laan van Meerderveurt genoemd). Een dame van het type dat thee met de pink omhoog nipt vroeg de suppoost waar de doeken van Anton Move hingen.

“Mevra zeggu moar gewoon Anton Mauve”, corrigeerde de brave man de dame.

Het woord mauve is namelijk ook een kleur en bij sommige deftige lui bestond de neiging het woord ietwat exclusiever in het Frans uit te spreken. Of de mevrouw in kwestie de doeken van Anton Move van die van Camille Corot (niet uit te spreken als Kamille Korot) kon onderscheiden valt dan ook zeer te betwijfelen. Waarmee maar weer gezegd is dat niet alles is wat het lijkt te zijn.

Daarom hier de navolgende oproep. Wil Robert ter Moat opstaan voor het dichten van het levenslied Oh oh Achterhoek om de Randstad eens een flink poepje te laten ruiken.

Oliebollen ten bate van Concordia

 

Wat is het platteland zonder harmonieorkesten? Ongeveer zoals het platteland zonder boerderijen, boeren, veestapel, gras en akkerland. Ze horen helemaal thuis in het rijtje en vormen dan ook nog eens een opvoedcentrum voor jong talent. Velen hebben na de eerste muzikale stapjes in een harmonieorkest later de weg gevonden naar andere genres. Zonder het Hengelse Concordia ook geen UnderKoffer.

Maar het zijn sobere tijden voor de vrijwillige plattelandsmuziek. Er is een tekort aan aankomende muzikanten en aan geld.

Daarom even het licht op de beide musicerende dames van Concordia die vandaag met oliebollen langs gingen.

Ingezonden mededeling van Toos te Slaa

Onze Bekveldse lezeres Toos te Slaa meldde de redactie van het Koningswegmagazine de aanwezigheid van een saprofyt op een dode kastanje. Waarschijnlijk uit het geslacht Trametes en dus een elfenbankje. Gezien de kleur misschien de Trametes ochracea? Of er elfjes gerust hebben is niet zeker, maar in Bekveld valt niets uit te sluiten. De lezer wordt dus aangeraden nauwlettend op de eventuele aanwezigheid van elfjes toe te zien en deze zo nodig voor het nageslacht vast te leggen.

UnderKoffer weer undercover in Hengel

Het duurt nog wel even voor het 15 oktober 21.00 uur is. Maar toch, voor u het weet is het zover en heeft u een andere bestemming voor de avond gekozen en zit u hevig teleurgesteld met uw vingers op de leuningen van uw fauteuil te roffelen in plaats van het jaarlijks feest van UnderKoffer bij te wonen. Om u deze teleurstelling te besparen nu alvast bovenstaande suggestie voor het zien en aanhoren van de enige, echte en niet te vermijden band die incognito optreedt.

We noemen ze nog maar even want op 15 oktober verschijnen ze onherkenbaar op het podium.

Tarik Wichers: Zanger, standup comedian, trombonist bij maanlicht en ooit in lederhose belaagd door een duizendkoppig legertje opgezweepte dames, maar desondanks keurig verloofd.

Patrick Garritsen: Door de ooievaar tussen de tegels geworpen. De acrobaat op de leadgitaar en de banjo die in staat is het publiek zodanig op te zwepen dat de vloer de volgende dag door een schoonmaakteam gedweild moet worden. Beter bekend als de Billy the Kid van de Achterhoek die met zijn gitaar- en banjosnaren iedere tere snaar van zijn toeschouwers weet te beroeren. Opgepast dus voor deze virtuoos.

Mark Oldenhave: Speelt trompet, slaggitaar en trekzak (wat een soort accordeon is en niet iets anders!). Telg uit een muzikale familie wier kraambed in Bekveld stond. Bij daglicht een keurig jongmens van het type koorknaapje maar op de avond ondergaat hij een metamorfose tot feestbeest. Wordt ook wel Marco Staccato genoemd wegens diens gestotter op de trompet.

Jens Buitenhuis: basgitaar die ook wel Jens de Plukker genoemd wordt vanwege zijn bestiale halen aan de dikke snaren van zijn bas en wiens boem boem boem tot in de wijde omtrek van de Hengelse dreven te horen zijn. Trillen uw Delft blauwe bordjes van de etagère van uw omabuffetkast, weet dan hoe het zo gekomen is en meldt dat op het schadeformulier van de verzekeringsmaatschappij. Voor zijn bijdrage aan UnderKoffer geldt dan ook: je kunt er maar beter bij zijn dan in bed wakker liggen van zijn gedram en gestamp.

Danny Hunting: Doet het slagwerk nadat Celine Burghardt als ingenieur haar biezen pakte en vervolgens geschaakt werd door Bas Tanck. Als Danny echt op dreef is trillen en beven de flesjes van het groene gilde van Grolsch en smeken leeggedronken te worden. Opgepast, bij een drumsolo van Danny krijgt u het Spaans benauwd, dus niet te dik gekleed verschijnen op 15 oktober.

Maar u kunt op die avond ook naar het Concertgebouw gaan voor Rachmaninoffs derde symfonie. Ook mooi.

Geveld maar toch gered

SONY DSC

Daar lag hij dan, totaal uitgeteld, afwezig, ademloos, op sterven na dood en nauwelijks meer in staat overeind te krabbelen. Recent nog zuchtend en kreunend een vergeefse poging gedaan softly as in a morning sunrise uit zijn tengere lijf te persen. Maar het mocht niet meer baten. Meteen maar naar het befaamde Brugman Muziek in Gaanderen gesneld en daar aan de mouw getrokken van geneesheer annex chirurg Ron File, die zoals een man van zijn vak betaamt diagnose stelde.

SONY DSC

Diagnose door Ron File.

Hij was nog te reanimeren, te redden en voor een vroege dood te behoeden. Maar het zou een grote en zeer inspannende behandeling worden. Meteen na aankomst werden de eerste medische ingrepen verricht en keek Ron met opgeluchte blik op naar het aanwezige journaille met een “het komt wel goed, je was er net op tijd bij.”

De opluchting.

Over ongeveer 14 dagen zal hij gezond en wel huiswaarts keren. Gelukkig maar.

Laatste openluchtconcert.

30e Bekvelds Feest groots en glorieus

SONY DSC

Het zit erop. De jubileumeditie van het Bekvelds Feest mag als zeer geslaagd in de archieven bijgeschreven worden. Dan mogen intussen de vrijwilligers in de weer zijn het erf van de gastverlenende familie Smeitink zodanig te fatsoeneren dat het lijkt alsof er nooit een feest heeft plaatsgevonden, op deze plek het geschreven bewijs dat die toch echt drie dagen lang de Bekvelders en de vele gasten van omliggende gemeenschappen heeft weten te vermaken. Daarom aandacht voor de hoogtepunten.

De klucht.

Die schonk ons in de eerste plaats de opvatting dat het gulle goud uit Groenlo beter bruiste dan Bruintjes bier, maar dan vooral om te toosten op de goede afloop van het spectaculaire toneelstuk. Bruintjes bier bruist beter, waarin de verwikkelingen, misverstanden en vooral het wederzijds onbegrip niet van de lucht waren. Met een mislukt kunstenaar die fantaseert een tweede Karel Appel te kunnen worden met action painting met nota bene de verfjes van Action, vraag je om grote problemen met je iets te degelijk ingestelde verloofde. Deze bij vlagen ijzige jongedame werd door Bekveldse comédienne Alien Maalderink zo goed neergezet, dat er momenten waren dat je geneigd was partij te trekken voor Vincent Vlugter. Een klucht zonder amoureuze verwikkelingen is ondenkbaar, en daarin spelen dames een niet te verwaarlozen rol. Zo was er een hupse jonge dame die vrijwel ieder moment zodra ze op de bühne verscheen uit de kleren wilde om te poseren. Wie de Naakte Maja van Goya kent, weet dat zij niet door iedereen gewaardeerd werd en er dus ook een gekuiste versie van geschilderd werd. Gelukkig heeft de toneelschrijver dit lot Ilse Menkveld bespaard, naast dat vanaf de tapkast het wakend oog van echtegenoot Jan hier ook een duit in het zakje deed. Wat echter niet kan verhelen dat de licht frivole rol door Ilse uitstekend vertolkt werd.

Theo Bruintjes dan. De schuinsmarcherende bierbrouwer, hier door Gerrit Smeitink neergezet die zich net zoals in het toneelstuk van vorig jaar weer op de knieën wierp voor een dame, speelde zijn rol koddig. Navraag bij de familie bevestigde dat het schuinsmarcheren van Gerrit zich beperkt tot toneelstukken. Bovendien met dochter Judith als souffleur wist hij geen moment aan de aandacht te ontsnappen en bleven zijn escapades beperkt tot een licht flikvlooien en een hunkerende bedlegerigheid.

De rol van Sandra Wullink mag dan klein geweest zijn, het zware gebonk met haar stevige stok waarmee de ze vele trappen van het fictieve huis betrad, zullen weinigen meer vergeten. Het mag een wonder heten dat de planken van de bühne het overleefd hebben. Graag volgend jaar weer een grotere rol voor Sandra, want van typetjes neerzetten heeft ze fromage gegeten.

Als de verslaggeefster te velde had de toneelvereniging voor Rita van der Kamp gekozen. Zo goed ze tijdens de stratenschiettoernooien voor het voetlicht treedt, zo hardnekkig bleef ze haar slachtoffers belagen en beflitsen. Ze kreeg het dan ook zwaar aan stok met haar slachtoffers.

Liesbeth Hakvoort speelde de sturende secretaresse die Theo Bruintjes op het rechte pad moest houden weliswaar goed, maar naar haar nobele taak had de brouwer geen oren dus dook die het bed in.

Jeanette Hebbink, wier inbreng brouwer Theo Bruintjes eindelijk van bed wist te lichten om er vervolgens samen weer in te duiken, ging er tenslotte met de buit vandoor. Echter niet voor lang, want de echtgenoot van Jeanette Hebbink zat ook in de zaal te waken over zijn gade.

Het crème de la crème van het toneelgezelschap was boven iedere twijfel verheven en door iedereen bevestigd, niemand minder dan Bekvelds spraakwaterval Albert Janssen De tics, de geïrriteerde gesticulaties, de tegen driftbuien aanleunende stemmingen en zelfs de neurotische motoriek die je bij een mislukt kunstenaar bedenkt, wist hij tot in de perfectie uit te beelden. Geen wonder dat zijn schilderkunstige kwaliteiten zich beperkten tot smijten met Action verf. Het kon ook niet anders dan dat zoon Bart even gevraagd werd of zijn vader zich binnen en buiten huiselijke kring ook zo gedraagt als in zijn rol. Bekveld kan opgelucht ademhalen, Albert Janssen is in het gewone leven een fijne vent. Het is maar dat u het weet.

SONY DSC

Achter het doek.

SONY DSC

Nee, aanhouden!

Jenever in bed.

SONY DSC

Theo Bruintjes belaagd door de dames.

SONY DSC

Bloemen en ovatie.

Zeskamp.

Misstappen kunnen een mensenleven in negatieve zin drastisch veranderen, maar bij Zeskamp zijn misstappen de krenten in de pap, het schuim op de cappuccino, de slagroom op de moorkop. Denkend aan de laatste metafoor, was het dus smullen voor de toeschouwers bij de Zeskamp editie 2016. Met een lichte zweem van leedvermaak, kon men zien hoe de deelnemers in de door de organisatoren uitgezette vallen trapten. Niet dat de “slachtoffers” met het geleden leed en leedvermaak moeite hadden, want  wie meedoet weet wat hem of haar wacht. Gelukkig liggen de Romeinse hoogtijdagen van de arena’s in een ver verleden opgeslagen en is het leed vooral ludiek en vermakelijk. Er vallen dus geen gewonden en zeker geen dooien. Er waren ook deze keer weer bloopers, uitglijers, misstappen en heuse valpartijen, maar bleef de actiebereid van de EHBO beperkt tot een enkele pleister. Over Zeskamp zegt de beeldvorming meer dan de woorden die je eraan kunt wijden, dus past op deze plek een gepaste verwijzing naar de fotografische aandacht die Thimo Woerts en uw verslaggever te velde hieraan besteed hebben. Binnenkort te bezichtigen op de website en Facebookpagina van de Buurtvereniging Bekveld. Maar de samenvatting dat het zeker een van de belangrijkste hoogtepunten van het jubilerende feest was, mag hier niet ontbreken. Het moet zelfs gezegd dat een Bekvelds Feest zonder Zeskamp zoiets is als een nudist in kleding of zedenprediker in zijn blootje.

SONY DSC

Boris op de hobbelfiets.

SONY DSC

En Jan Menkveld ook.

SONY DSC

Nee, dit is geen Robert Gesink.

SONY DSC

Robert ter Maat schrobt de vloer.

SONY DSC

Dit is geen ontvoering maar Zeskamp.

SONY DSC

Bert maakt een uitglijer.

Vogelschieten, -knuppelen en aansluitend feest.

We kunnen er niet omheen, het Bekvelds Feest is eigenlijk een reeks van festiviteiten die het vogelschieten en dus het kronen en bejubelen van de nieuwe schutterskoning omringt. Wie er niet aan meedoet kan wel van het kijken genieten, maar zelf meedoen voelt als het zien van een der thrillers van de befaamde filmregisseur Alfred Hitchcock. Alleen vallen er anders dan bij een film van deze koning van de suspens geen slachtoffers. Hoewel, Ben Aalderink heeft heel wat tijd in het bouwen van de vogel gestoken om vervolgens met lede ogen te moeten toezien hoe het beest toegetakeld wordt. Wie de snerpende spanning op de markante gelaatstrekken van koning Frans III ziet, weet dat de geladenheid het niveau van Psycho nadert. Het is alsof je de trillende vioolsnaren in een van Hitchcock’s films hoort tot Frans dan eindelijk de trekker overhaalt. Nee, geen lijken in de kast of een bloederig douchegordijn, maar een doorzeefde vogel die er uiteindelijk de brui aan geeft. Wie de oprechte blijheid op het gezicht van Jan Meulenbrugge zag, weet dat vogelschieten in Bekveld zeer serieus opgevat wordt en dus een film op zich is. Wethouder Arno Spekschoor mocht het eerste gat in de vogel schieten, Jan Meulenbrugge het laatste. Daartussen een urendurende kogelregen die tot in Zutphen te horen was.

Bij de jeugd ging het er nauwelijks minder spannend aan toe. Wat hier opvalt is dat de dames zoals ook bij de senioren het geval is, bij het vogelschieten een groeiende rol gaan spelen. Dat Rosa, inderdaad dochter van de muziekleraar en gitaarvirtuoos Wim Heijink, de vogel van zijn voetstuk schoot zal misschien heel wat stoere jongens misnoegen, maar tijdens de vorige week zondag gehouden Bronckhorster kampioenschappen vogelschieten, bleken in sommige buurtschappen en dorpen de meisjes het van de jongens gewonnen te hebben en dus mochten meestrijden om de koningstitel van Bronckhorst.

Dat we het vogelschieten in Bekveld zeer serieus moeten opvatten werd nog eens extra benadrukt in de opdracht die het bestuur van de Buurtvereniging Bekveld aan Bekveldse couturier Monique Schuitemaker gaf voor het ontwerpen en uitvoeren van nieuwe koningsmantels. Deze zijn in een gesatineerde kobaltblauwe stof uitgevoerd en afgezet met sierlijke decoraties in goudkleur. Wie een dergelijk gewaad draagt mag zich werkelijk een koning te rijk voelen.

Het vogelknuppelen is alleen voor dames weggelegd. Deze tak van volkssport mag dan anders dan vogelschieten minder grimmig lijken, er waren tijdens de strijd momenten dat er letterlijk een knuppel in het hoenderhok gesmeten werd. Of nog liever gezegd, de knuppel daar terechtkwam waar die het minst welkom was. Soms moest een deelnemende dame even een stap opzij doen om een stok te ontwijken. We herinneren er nog maar eens aan dat misstappen heel geestig kunnen zijn. Dat Petra Hilderink dit jaar de titel veroverde, mag in familiair opzicht niet bevreemden. Zoon Luuk en broer koning Frans III waren immers ook al titelhouders. En het had eerlijk gezegd niet zo heel veel gescheeld of ze had zich mogen hullen met twee kobaltblauwe koningsmantels, want ook met het geweer deed ze de vogel sidderen van angst.

De ontlading nadat Jan Meulenbrugge zichzelf tot koning geschoten had was groots. Het gulle goud uit Groenlo vloeide zelfs zo gul dat een ieder die zich eraan laafde maar moeilijk de terugtocht huiswaarts wilde maken en dus tot diep in de kleine uurtjes bleef plakken. Daar komt nog bij dat het geluid dat door band AAHneehè veroorzaakt werd het fietsende slalommen om de alcoholcontrole door de hermandad te ontlopen, danig wist uit te stellen. Aan zijn drumtoestel gekluisterd roffelde Richard Oldenhave deuken in het tentdoek. Gelukkig is de Buurtvereniging Bekveld verzekerd tegen dit soort schades.

 

SONY DSC

Wethouder Arno Spekschoor opent de strijd.

SONY DSC

Absolute stilte als koning Frans III schiet

SONY DSC

Jan kan het niet geloven.

SONY DSC

Maar nu wel.

SONY DSC

Vorst en vorstinnen.

SONY DSC

De bartenders van de avond.

De slotdag van het Bekvelds Feest.

Wie dacht, we hebben het nu allemaal wel gehad, kwam niet alleen bedrogen uit, maar werd compleet verrast met een in muzikaal opzicht geweldig programma. Terwijl de zon tussen de dreigende wolken tevoorschijn krabbelde, toverde een klein regiment van de harmonie Concordia uit Hengel UnderKofferend  klanken uit het koper. Laten we niet te lichtvaardig denken over het nut en de noodzaak van instituten als Concordia want ze vormen een bron en een eerste springplank voor de muziekontwikkeling van kinderen. Is dat dan belangrijk? Ja, dat is het zeker want muziek verlicht de geest, zet de sores opzij en stemt de mens vrolijk. Eigenlijk is muziek het meest veilige medicijn en verslavend middel. De drogist en de drughandelaar verkopen het niet, maar het moet wel even gemaakt worden door muzikanten. Muzikanten zijn een soort alchemisten die van stilte feest maken. Wees dus zuinig op onze boeren en muzikanten en denk aan brood en spelen.

En dat was Brood op de Plank dus ook. Deze band heeft zijn naam  inmiddels terecht in de Achterhoekse klei geploegd en dan ook nog op zo’n kundige manier dat de muzikanten niet meer uit je perceptie te wissen zijn als je ze  een keer gehoord en gezien hebt.  Maar er is meer, veel meer, want Brood op de plank weet ook humor met muziek te verenigen. En is dat eigenlijk niet heel erg Achterhoeks? Het stijve credo een mens moet lijden bestaat niet bij deze muziek en daarom dat ook de plank niet misgeslagen werd maar vol lag met rijkelijk belegd brood. Want laat dit nog maar een keer gezegd zijn, de feesten in Bekveld zijn niet alleen gezellig maar ook Bourgondisch.

Of je hem de nestor van de Bekveldse rock mag noemen is bij de redactie niet bekend want die beschikt niet over een kopie van het Bronckhorster bevolkingsregister, maar het lijdt geen twijfel dat Ferdi Jolij geen houten vogel hoeft te schieten om tot koning van de Bekveldse rock gekroond te worden. Deze zachtmoedige muziekkunstenaar bleek met zijn even zachtmoedige Achterhoeks maar priemende gitaarsalvo’s de deuken in het tentdoek weg te kunnen masseren. Old ni-js dus. Een band waarvoor je op de knieën gaat, wat sommigen dan ook deden, want in de Achterhoek is muziek en zeker dit genre toch echt heilig verklaard. Waarom eigenlijk? Omdat het echt is, omdat het linea recta uit het leem van de IJssel getrokken is, omdat het vibreren van deze muziek zelfs je hartslag weet te bereiken. Voor de muzikanten van dit genre geldt een Old soldiers never die.

Dus gisteren op de dag des Heeren ging het aanwezige publiek inclusief uw verslaggever te velde geheel uit het dak. Waren deze allerminst piepjonge muzikanten dan toch niet ook een beetje de dominees die het licht kwamen prediken? Dan moet er toch maar even aan herinnerd worden dat Johann Sebastian Bach met zijn koralen ook de ziel wist te raken op de dag des Heeren. Was al bekend dat het wegens anciënniteit op sterk water gezette Normaal tot ware Achterhoekse liturgie uitgegroeid is, gistermiddag werden de heren van Old ni-js terecht de hemel in geprezen. Bleef het daarbij? Nee, want Bekveldse diva Rita Oldenhave klauterde vrouwmoedig de bühne op om nog meer begeestering te brengen. In deze “tempel” van feest en muziek klauterde ook de neo-Bekveldse Anke Koning de bühne op. Ach ja, de herinneringen aan de vrouwenrock van weleer met een Janis Joplin doemden opeens op. Het werd zo’n spetterende show dat de handdoeken eraan te pas moesten komen om het zweet des aanschijns en de spetters te drogen. De twee wildebrassen wisten als ware venussen de aanwezigen tot uitzinnigheid te dwingen, maar niet gevreesd, het bleef binnen de juridische perken. Kijk, dit soort dingen gebeuren gewoon in Bekveld.

Is er dan helemaal geen dissonant te melden? Jazeker, het feest is over en de dames en heren van de Buurtvereniging zijn deze ochtend in alle vroegte en ondanks hun vermoeidheid alweer begonnen het erf van de familie Smeitink in de oorspronkelijke staat terug te brengen.

Daarom niet alleen voor de muziek een knieval maar ook voor deze geweldige ploeg vrijwilligers die drie glorieuze dagen op het bedauwde gras wisten te toveren. Gij zijt het gulle goud van Bekveld en we dienen zeer zuinig op u te zijn.

SONY DSC

Dweilen met de bierkraan open.

SONY DSC

Brood op de plank.

SONY DSC

En brood op de plank.

SONY DSC

Gitaarduel.

SONY DSC

Ferdi in duet met Rita.

SONY DSC

Clapton of Ferdi?

SONY DSC

Knielen voor de band.

Bekvelds kinderfeest.

Dit geschreven resumé over het jubilerend Bekvelds Feest kan niet volledig zijn, maar een specifiek facet mag zeker niet vergeten worden. Bekveld is een eldorado voor kinderen. De gemeenschap heeft met CBS-Bekveld een uitstekende school. Er is kinderboerderij Feltsigt, kinderopvang De Speelweide en bij de harmonieverenigingen veel muzikale educatie op fietsafstand. Het Bekvelds Feest is daarom ook niet een feest voor alleen volwassenen maar tegelijk ook een eldorado voor kinderen. Afgezien van de vele lekkernijen zoals wafels, poffertjes, ijs van de boerderij en de zaligste drankjes, werden er ook tal van kinderspelen georganiseerd. Jaarlijks hoogtepunt is de stoelendans. Kinderen konden zich tot fantasiefiguren laten grimeren, wat zeer bijzondere resultaten opleverde. Er is uiteraard de jeugdversie van het vogelschieten. Onder leiding van Jannie Rexwinkel was er een wedstrijd ringsteken waarbij ook veel kinderen om de eer streden. Aan Zeskamp deed deze keer ook een kinderteam mee dat zelfs in staat bleek een seniorenteam bij het volleybal met groot scoreverschil te kloppen. Een scala aan spelen werd binnen en buiten de feesttent opgesteld. In de speciaal voor kinderen opgerichte tent werd door Music maatje onder leiding van Marieke educatief muziek gemaakt zodat we er verzekerd van mogen zijn dat er opvolgers komen voor muzikanten als Ferdi Jolij en Richard Oldenhave.

SONY DSC

Stoelendans.

SONY DSC

Music Maatje.

Het volledige fotoverslag van het Bekvelds Feest 2016 verschijnt binnenkort op de site van de Bekveldse Buurtvereniging en de gelijknamige  Facebookpagina.