De gouden tip-award 2016 gaat naar…

award

Het Koningswegmagazine bestaat bij de gratie van de anonieme tipgevers. Daarom leek het een goede gedachte een award in het leven te roepen om de meest gezaghebbende, meest lumineuze, meest originele en meest Achterhoekse anonieme tip in de analen van de historie op te tekenen. De winnaar van de gouden tip-award 2016 is… Helaas kunnen de naam van de winnaar niet aan de openbaarheid prijsgeven zoals ook bedoeld is bij een  anonieme tip, maar de beker inclusief oorkonde gaan richting André Maalderink wegens onderstaande anonieme tip:

Mói schriefvrouwe en persmeneer

Hierbie wollen wie jullie uutneudigen veur karbietschieten in de klaterbrink op 31 dec ‘m 2 uur s’middags.

Bie sjakie kempers in de peerdebak ow wel bekend

In de kantine zit de vrouwleu warm bie de  kachel en d’r is van alles te  etten en drinken.

Wees welkom luu.

Karbietschietteam klaterbrink

Dit alles vult onder werelderfgoed van hengel.

 

Ook anonieme tipgever worden kan hier.

Wil de echte Gert Jan Lenselink opstaan

dsc05041-copy

Nimmer was de gelijkenis tussen een model en de geportretteerde zo groot. Verblufte voorbijgangers die de wilde entourage op Tweede Kerstdag op het erf van Gert Jan Lenselink zagen, vroegen zich wanhopig af wie toch de echte Gert Jan Lenselink kon zijn. We kunnen vandaag eindelijk het mysterie ontraadselen. De enige echte Gert Jan Lensink staat op bovenstaande foto aan de rechterzijde afgebeeld.

 

 

Kerstvertelling voor bij een knapperend houtvuur

patriotten-copy

Het was 24 december 1794, het vroor zo hard dat het laatste roodborstje dat nog overgebleven was als een ijsklompje aan een elzentak twinkelde om een hompje brood. In huize Ter Moat was de moed ook in de klompen gezonken want al naderde de kerst met rasse schreden, er was ook voor het gezin Ter Moat nauwelijks meer iets te eten. Niet alleen de hevige sneeuwval van de afgelopen dagen was daar schuldig aan; al maanden teisterde de zwaar bebaarde bende van Zutphen de toegangspaden naar Bekveld. En alsof deze rampspoed niet genoeg was, de doldrieste sansculotten van de Franse generaal Pichegru wachtten vol ongeduld op het dichtvriezen van de IJssel om ook Bekveld onder Franse overheersing te brengen.

Nu de kerkgang naar Hengel door deze dreiging afgesloten was, kwamen de Bekvelders in arren moede bijeen om in hun wanhopige situatie verlossing te zoeken. Het was Jannus Menkveld die het idee ter sprake bracht bij de sansculotten voedselhulp te vragen. Maar was het niet bekend dat die op hun nuchtere maag de meest walgelijke stinkkaas op hun baguettes smeerden? Het eten van slakken, kikkerbilletjes en leeuweriken stond ook niet bovenaan het verlanglijstje van de Bekvelders.

Maar er moest iets gebeuren want net kwam het bericht binnen dat de bende van Zutphen weer een slag geslagen had. Aan de Koningsweg, die door zwaar moerassig gebied meanderde, was de diligence door de bende overmeesterd waarbij freule Sitvlack van Stönzool tot Kruyn van haar met diamanten belegde tiara bestolen was. De reizende troubadour Brik Wichers had zelfs tot tranen bewogen zijn schuiftrombone moeten afstaan die stande pede in de kreukels geslagen werd.

Antonius ter Moat schoof door al deze ellende bewogen zijn klompen diep in de sneeuw op weg naar de noodvergadering die op kerstavond belegd werd in de schuur van Jannes Menkveld. Daar was een menigte bijgekomen om van de nöd een dögd te maken met het welbekende gerstenat dat de gebroeders Kobus en Gajus Grolchsius in het diepste geheim gebrouwen hadden en dat op de vele jaarmarkten als geneeskrachtig wondermiddel aan de man en vrouw gebracht werd. Het had al velen van een chagrijnig humeur afgeholpen en menig eksteroog leek er ook mee te verdwijnen, dus bracht het schuimende goedje verlichting in de duisternis.

Het was overduidelijk dat er actie moest komen om het tij te keren. Er rees het idee om de scherpschutter Fransosis Hilderink in te zetten met zijn donderbus om de konten van het tuig uit Zutphen tot emmentaler te knallen. Het sneeuwde die avond zelfs net zo stevig ideeën als dat er sneeuwvlokken vielen. Zo bedacht Jandocus Oldenhave samen met zijn tweelingzus Marieta een plan om met valse noten op zang zowel de fransozen als de Zutphenaren in slaap te zussen en te overmeesteren. De koetsier Adrianius Nab kwam met het lumineuze idee op de proppen met zijn vierspan de hele meute te overrijden en de resten in de IJssel te storten. Maar die was ondertussen dichtgevroren. En wat te denken van het voorstel van Gerten Smeitink om samen met zoonlief Giel de vijand te lijf te gaan met een paar karrenvrachten koemest? De vrees dat er teruggeschoten zou worden met camembert en brie, joeg echter zo veel vrees aan dat van het plan met drab in de broekspijpen afgezien werd.

Toen opeens kwam het grootse plan de grapjas Egbertus Jolink als geheim wapen in te zetten. Op een hooiberg zou hij een grap vertellen waarbij de hoop gevestigd was op het idee dat de vijand zich zou doodlachen. Maar helaas bleek het gemis aan een Franse tolk het genadeschot voor dit plan.

Dat het ondertussen nog harder was gaan sneeuwen en de samenkomst totaal ingesneeuwd raakte maakte de noodzaak om tot een reddingsplan te komen nog groter en bleven de ideeën zich opstapelen. Zo was het Antonius Burghardt die met het opmerkzame voorstel kwam de vijand met de drie gratiën in een roes te brengen om er vervolgens met een hakbijl op af te gaan. Of zoals Hermanus Riefel opmerkte, ze met carbidschieten zoveel angst aanjagen dat er nog slechts een spoor van diarree in de maagdelijke sneeuw van ze over zou blijven. Zelfs de Kansloze Kloteri-je, een sociëteit die ooit begonnen was als breiclubje maar inmiddels uitgegroeid was tot touwtrekkerij, kwam met het levendige voorstel het tuig aan handen en voeten te binden en het hele zwikje met stinkkaas en al in een gierput te smijten.

Terwijl de proviand geslonken was tot enkele uitgedroogde spruitjes, een paartje blinde vinken dat wegens een visueel gebrek niet tot broeden gekomen was, een verdroogde halve paling en een broodmagere reiger, kreeg de moedeloosheid van de aanwezigen de overhand. Het kluiven op de reiger kwam ongeveer overeen met het bijten op een houtje, dus voelde de nood ellendig hoog.

Maar de redder in de nood was nabij en klom door al het gerstenat dat naar binnen geklokt was spontaan op tafel met de ultieme oplossing. Met enkele handgebaren wist hij de menigte tot bedaren te brengen, want wie anders dan wijsgeer Antonius ter Moat kon verlossing brengen in de enorme ellende die Bekveld en haar inwoners zo teisterde. En het kon zeker geen twijfel lijden dat zijn sluwe plan een einde kon maken aan de belegering van Bekveld door de bende van Zutphen en de sansculotten van de smiecht Pichegru. Het zou een breed Achterhoeks offensief worden. Om te beginnen werden alle beschikbare midwinterhoorns richting vijand gericht. Na tot in de precisie deze in stelling gebracht te hebben werden een paar vaten met het beruchte elixer van de gebroeders Grolschsius op een strategisch punt ingezet. In het centrum van de opstelling kreeg een damesteam van vogelknuppelaarsters onder aanvoering van de struise Anna Hofs de nobele taak de vijand als gevogelte te lijf te gaan. Als finishing touch werd iedereen die over een behoorlijk stemvolume beschikte verzameld om in onvervalst Achterhoeks het beroemde volkslied Oerend Hard zo hard in te zetten dat de vijand door de enorme kakofonie die zich van hen meester maakte zich meteen aan het geheime mengsel van de gebroeders Grolschius ging laven. En wel in die mate dat zich een stemming van anarchie en wanhoop begon af te tekenen die de Bekvelders de gelegenheid schonk zich van dit schamele tuig te verlossen. Wat zich nog niet in allerijl uit de voeten gemaakt had werd in een gierput gedompeld en in optocht tentoongesteld aan de Bekvelders.

De totaal ontredderde generaal Pichegru moest wrijvend op de bulten die de knuppelaarsters hem toegebracht hadden toegeven dat hij nimmer zulk een ellendig geluid gehoord had en zich voornam zijn manschappen nog slechts het drinken van wijn toe te staan. Wie zich nog mocht afvragen waar het befaamde “Wat nu? zei Pichegru”, van afkomstig is, dient dus terug te gaan naar de mislukte belegering van Bekveld door deze veldheer, die zich in totale wanhoop met deze uitspraak bij zijn hoofd greep.

Het wonder geschiedde en na de aftocht van de bende van Zutphen en de sansculotten brak de hemel open met een feeëriek licht waaruit gouden cherubijntjes op het prachtig besneeuwd Bekveldse landschap neerdaalden. In de verte klonk het belgerinkel van de met edele spijzen volgeladen arrenslee van herberg Langeler. Vanuit Hengel beierden de klokken van de Remigiuskerk ten teken dat de kerst vreedzaam begonnen was.

Dat alles zou het nageslacht nimmer ter ore gekomen zijn als deze historie niet ter plaatse opgetekend zou zijn door de plaatselijke verslaggever te velde, die met lede ogen op het leed dat de Bekvelders bedreigde toegezien had. Mochten lezers denken dat hij dit verhaal volledig uit zijn duim gezogen heeft, in zijn granieten grafzerk staat met kalligrafische letters gebeiteld:

Nimmer sprak hij de waarheid

maar het klonk als een klok.

Gert Jan Lenselink wordt Abraham

dsc08302

Argeloze automobilisten trappen verschrikt op de rem van hun bolides en stuiteren op hun airbags bij het zien van de mysterieuze opstelling op de hoek van de Hogenkampweg en de Banninkstraat. Welk geheimzinnig verschijnsel heeft daar plaatsgegrepen, vragen de voorbijgangers zich in vreze af. Een voodoo-ritueel? Een offerplek van zombies? Komt Paul Verhoeven er een horrorfilm opnemen? Landde er een UFO? Of zijn het toch de resten van een prehistorische cultuur? We kunnen de lezers geruststellen want het antwoord is even simpel als plausibel. Op de boven beschreven en getoonde plek zullen op Tweede Kerstdag de versierselen van het Abrahamschap van niemand minder dan Gert Jan Lenselink verschijnen.

dsc08300

Horror in Bekveld of toch?

Terwijl aan de redactie inmiddels bekend is dat een niet nader bij naam te noemen team in het diepste geheim bijeenkomt om het Abrahamschap van Gert Jan luister bij te zetten met een lookalike en een serie spandoeken met teksten die er niet om zullen liegen, kunnen vrienden, kennissen en nieuwsgierigen zich alvast prepareren op een defilé naar deze plek.

Dat de 50 levensjaren niet meteen van Gert Jans gelaatstrekken af te lezen zijn, moet waarschijnlijk aan zijn jolige levenswijze te wijten zijn, zijn ferme trekken aan de sigaar en zijn passie voor single malt whisky. Je zou zeggen, Gert Jan leeft als een baron. Voor degenen die voornemens zijn hem te verrassen met een verjaardagscadeau, hier alvast een paar suggesties. Met een kistje Oud Kampen of een fles Glenfiddich haal je hem makkelijk uit mineurstemming. Mocht u op een avond door een spleet in zijn gordijn vanuit een gerieflijke oorfauteuil een rookpluim richting plafond zien stijgen, weet dan dat Gert Jan aan het mediteren is en even niet gestoord wil worden.

Felicitaties, geschenken en eventuele huwelijksaanzoeken gelieve aan de jarige zelf te richten.

 

Bekveld FM piekt in kerststemming

dsc01559

Tijdens de donkere dagen voor kerst groeit de hang naar gezelligheid zeer toepasselijk tot piekhoogte. In die beklagenswaardige duisternis vallen de vele lichtjes die de Bekveldse dreven in een aureool hullen extra op. Daarom kwamen ze van heinde en verre op het gul lichtend avondje Bekveld FM af om de gezelligheid nog eens aan den lijve te ondervinden.

De gezelligheid groeit al snel naar topniveau.

Beide heren behoren tot harde kern van Bekveld FM.

En hij ook.

Corry en de Rekels of toch The Platters?

De Bekveld FM-editie van gisteravond kreeg nog extra glans door het onlangs in gebruik genomen winterplein, dat na het plaatsen van de blokhut ontstaan is en in een idyllische kerstsfeer gehuld ging. Anders gezegd, het Bekveld FM-team had om de gezelligheid naar topniveau op te schroeven, kosten noch moeite gespaard licht aan de bezoekers te schenken.

Het winterplein in volle glorie.

Jan Oldenhave in het hart van Bekveld FM.

Gert Jan Lenselink ook.

Dat Jan Oldenhave nog recentelijk menig beeldbuis vulde naar aanleiding van het veelbesproken boek Geheime zenders in de Achterhoek van ex-etherpiraat Hugo Heideman, zou die zoektocht naar het licht weleens extra verhoogd kunnen hebben, want het was gisteravond druk en dubbel zo gezellig. Als gezelligheid net zoals bodemtrillingen meetbaar zou zijn dan kon de seismologische naald gisteren wel eens een flinke uithaal gemaakt hebben. In dit epicentrum van gezelligheid vloeide deze keer niet alleen het gulle goud uit Groenlo, maar konden slechts weinigen de zalige nectar van Mummelmann weerstaan, zodat de traditionele gehaktballen, na eerst een gepruttel in eigen jus, alcoholisch gemarineerd werden. Op dat zalige moment naderden de kleine uurtjes en speelde het geheel der activiteiten zich vooral aan de beroemde stamtafel af. Daar wisselden de grappen en grollen, de belevenissen en de oude en nieuwe koeien elkaar in snel tempo af en steeg de stemming zodanig dat de stoelzittingen met superlijm ingesmeerd leken en het de grootst mogelijke moeite kostte afscheid van het bonte gezelschap te nemen.

Het duo Albert en Evert doen het leverworstlied.

Aan de stamtafel.

dsc01598

Mummelmann of Mummelfrau?

Mocht u uw verslaggever te velde met vermoeide blik vanuit uw slaapkamervenster slingerend, proestend en amechtig huiswaarts hebben zien fietsen, weet dan dat hij ook deze keer heelhuids zijn eigen bedstee terugvond en nog voldoende energie wist te verzamelen bovenstaande tekst uit het toetsenbord te wringen. Waarvan acte.