Rondum Jan

Het idee is ontstaan in een opwelling. En gezien het bezoek bleek het in een grote behoefte te voorzien. Een reeks tafelgesprekken over grote thema’s zoals het rijke bouquet van het gulle goud uit Groenlo. Of over de dreigende teloorgang van het Achterhoekse dialect en wat daar aan te doen is. Of over de op ieders tong brandende vraag of Bekveld het niet verdient over een eigen hymne te beschikken. En zo ja, zou die dan niet door de dekselse diva van Bekveld gezongen moeten worden. Dus alleszins redenen om eens bij Rondum Jan aan te schuiven en antwoorden te vinden op prangende vragen.

De koffieronde.

Zo was er de Hengelse spraakwaterval, woordworstelaar en filosoof Herwin Lubbers, van wie bekend is dat hij ooit een Opel Kadet een huwelijksaanzoek gedaan heeft, maar slechts een accelererend gegrom als antwoord kreeg. Zijn betoog aan de tafel loog er dan ook niet om. Van zijn woordenstroom werd ooit opgemerkt dat je er een ligusterhaag mee zou kunnen scheren. Zeg maar, een Bek & Decker, maar dan anders.

Herwin Lubbers houdt een redevoering.

Om de avond niet geheel op te offeren aan serieuze thema’s was besloten ook een proeverij in te lassen en een paar smaakvolle exotische hapjes uit verre landen te introduceren. Dat viel zeer in de smaak bij de aanwezigen.

Gefrituurde ratelslang uit Guatemala.

De salade van alligator uit Mongolië smaakte uitstekend.

Nieuw fenomeen is de rijzende ster van de Bekveldse variant van De Toppers. In plaats van een plat Amsterdamse tongval, zingen de Bekveldse Toppers in onvervalst Achterhoeks en zodanig dat bij hun eerste aanhef de sanseveria al meteen halfstok ging. Plaatselijk couturier Monique Schuitemaker zou volgens welingelichte bronnen al bezig zijn glitterende maatpakken voor de zangers te vervaardigen. Gisteren brachten de Bekveldse Toppers het geroemde levenslied “Leverworst” ten gehore. Maar zo ontroerend dat alle aanwezigen meteen aan de jagdbitter sloegen en hun tranen niet meer konden bedwingen.

De Bekveldse Toppers met hun nieuwe hit.

In tranen.

Naarmate de avond vorderde kwamen geleidelijk de antwoorden op de vragen. Dat hierbij het gebruik van spiritualiën het denken bevorderde zal weinigen verwonderen. Het gulle goud uit Groenlo vloeide dan ook rijkelijk, de jagdbitter was niet aan te slepen. En in die mate dat uw verslaggever te velde troebel uit zijn ogen begon te kijken en zwabberend over de donkere paden van Bekveld huiswaarts keerde teneinde uitgeput in zijn bed neer te ploffen.

De verslaggever zag alles troebel en vertrok.

Advertenties

Zwarte Markt in Bekveld de moeite van het bezoeken waard

Al mag de titel enigszins louche klinken, in de hal van Henny en Gertie Wullink staan kramen met goudeerlijke mensen die hun nieuwe of gebruikte waar tegen gereduceerde prijs aan te bieden. Even geen internetwinkel, maar als vanouds de spullen in de hand voelen, lijkt meer op vroeger dan op nu. Misschien dat de aanloop daarom zo groot was. Of de kooplust dat ook was, is niet bekend, maar uw verslaggever te velde kon een diep gekoesterde wens in vervulling brengen met de aanschaf van een midwinterhoorn.

De oorspronkelijke eigenaar en levensgezel van Inge Slotboom, Erik Schut, heeft er jarenlang zijn huisgenote mee geteisterd en moest het instrument onder dwang verkopen. Of de verslaggeefster te velde er blij mee is dat de midwinterhoorn van eigenaar wisselde valt echter te betwijfelen. Mocht het tot een scheiding leiden, dan zullen de lezers van het Koningswegmagazine daarover als eerste geïnformeerd worden.

De roeptoeter van de verslaggever.

We kunnen een bezoek aan de Zwarte Markt van harte aanbevelen. Een aardige tijdvulling met koffie en een wafel toe voor een lange zondag .

Inge Slotboom en medewerkers.

 

 

Gezellige nieuwjaarsvisite van de Buurtvereniging Bekveld

De Buurtvereniging Bekveld afficheert zich een tikkeltje eigenwijs met de slogan Buurtschap is meesterschap. Maar wie lid is van de buurtvereniging en zich er vaak laat zien weet uit persoonlijke ervaring dat er niets overdreven is aan die slogan.  Er worden jaarlijks verscheidene hoogtepunten,  met diepe kniebuiging aan het leger van vrijwilligers, georganiseerd. En alsof dat nog niet genoeg is, besloot het bestuur van de Buurtvereniging er nog eentje aan toe te voegen: een nieuwjaarsvisite.

Omdat in Bekveld samenkomsten altijd gelardeerd worden met lekkernijen en drankjes die de sfeer naar een hoogtepunt voeren, konden de bezoekers van de nieuwjaarsvisite naast het elkaar een goed en gelukkig 2018 toewensen niets anders dan genieten van al het gebodene. Er waren verse knapperende kniepertjes, oliebollen, door kinderen ter plaatse gebakken wafels, erwten- en tomatensoep, belegd roggebrood en aan dranken een rijk repertoire waaraan uiteraard het gulle goud uit Groenlo niet ontbrak.

Daar komt ook nog bij dat het een zondag was met een strelend winterzonnetje dat aan de dunne ijslaag van de nacht ervoor knabbelde en dus de stemming ook daarom niet stuk kon.

Mocht het bestuur met de vraag gezeten hebben of er voor een nieuwjaarsvisite wel genoeg animo is, dan kwam het verlossende woord van het grote aantal bezoekers dat zich genoeglijk liet fêteren door de Buurtvereniging. Het antwoord op de vraag is dus simpelweg, het was in de roos. Er is na alle feestdagen behoefte aan een samenkomst waarop iedereen nog eens in ontspannen sfeer kan bijpraten.

Daarbij mag echter niet ongenoemd blijven dat de gastverleners Annemarie en Eddy Pelgrum hun gezellige accommodatie in het nostalgische lustoord Den Branderhorst voor dit treffen gastvrij beschikbaar hebben gesteld. In de fraaie eetzaal annex keuken en omringd door rekwisieten uit het oude boerenleven, mocht je je dan ook nog even in vroegere tijden wanen. Geen wonder dat gezinnen uit de stedelijke hectiek er graag even komen onthaasten en in het bedauwde zomergras koeien knuffelen.

Deze samenkomst kunnen we dus bijschrijven in het inmiddels dikke logboek van successen.

Foto-impressie:

Robert ter Maat opent de middag.

Toespraak door voorzitter Anniet Steenblik.

In de keuken was het ook gezellig.

Aan deze tafel werd hard gelachen.

De ditjes en datjes worden uitgewisseld.

De wafelbakkerij had het erg druk.

Het zware geschut wordt aangevoerd.

Het gulle goud uit Groenlo.

 

 

Bekveld treedt stormachtig het nieuwe jaar binnen

Als een jaar eindelijk op de laatste dag aangeland is dan rest slechts het afstoffen en het deponeren in de lade van gepasseerde jaren. Maar die laatste dag laat je je niet ontfutselen als er nog feestjes te wachten staan. Dan ben je geneigd nog even op de rem te trappen om de uren die richting het nieuwe jaar resten te vertragen.

Het Koningswegmagazine stuurde daarom het voltallige team naar vier adressen waar het oude jaar nog even een feestelijke natrap kreeg of het nieuwe jaar binnengewandeld werd. Terwijl 2018 al door de vitrage gluurde, werd het eerst toeven bij de gastverleners Carla en Jacques Kempers, alwaar het carbid schieten en het nuttigen van natjes en droogjes tot het traditionele ritueel behoren. Wie de ruige oceaandepressies de rug toe wilde keren kon binnen met elkaar in conclaaf gaan om de ditjes en datjes van het afgelopen jaar nog eens lichtvoetig door te nemen. De heren van de gestampte pot voor wie geen weeromstandigheid te zwaar is, zetten hun artilleriegeschut weer in goede richting zodat binnen ongestoord genoten kon worden. De dames en heren van Klaterbrink mogen dan een eensgezind team vormen, er waren ook gezelligheidzoekers van elders op komen dagen om van dit zalige tumult te genieten. Terwijl de Romeinse godheid Pluvius erop los regende, werd het eerste gulle goud uit Groenlo aan de lippen gezet en op dat moment besefte men dat het weer hoe slecht ook, hier aan het kortste eind trok.

Martijn Maalderink brengt het eerste salvo.

De mobiele tapkast.

De warme glühwein van Annie Goosens.

Er werd ook op de verslaggever geschoten.

Bij het tweede bezoek op oudejaarsdag deed het Koningsweg-team het lustoord van de Ttv Bekveld aan. Gastverleners Diny en Peter Berenpas en de vrijwilligers van de Ttv hadden zich weer volop ingezet de faciliteiten te creëren die een geslaagde middag verzekeren. Berdy Buunk-Berenpas en haar gade André Buunk hadden handenvol werk aan het fourageren van de aanwezigen. Want zoals vaker gememoreerd, Bekveldse gastvrijheid kent geen grenzen wat de consumpties betreft en was ook hier sprake van een voortschrijdend inzicht.

Wat is een feestje zonder muziek? Toch zoiets als een boek zonder letters. Alsof ze nimmer van het podium willen verdwijnen, had de onlangs opgeheven band Underkoffer zichzelf weer even in het leven geroepen om leven in de brouwerij te brengen. En als we het over brouwerij hebben, denken meteen aan het gerstenat, dat het gevecht tegen het hemelwater ook hier glansrijk won. Dat Underkoffer zichzelf op het hoogtepunt van de roem ophief, mag dan hier en daar tot een tranendal geleid hebben, wie er gisteren bij was vond vertroosting bij de band in de oorspronkelijke samenstelling met Tarik Wichers, Mark Oldenhave, Patrick Garritsen, Sjoerd Menkveld en Thimo Woerts. Terwijl de camera van uw verslaggever te velde begon te zwemmen klonk O Alie als een reddingsboei en kon de dag niet meer stuk.

Pauze tussen de sessies.

Ook de nieuwe bewoners komen schieten.

O Alie…

Snarenduet.

Patrick Garritsen martelt zijn snaren.

Dus toog het Koningswegmagzine-team om vanzelfsprekende redenen naar de Koningsweg voor het traditionele carbid schieten op het fraaie erf van Ina en Tonnie Burghardt, waar Ina samen met Ans Hofs de smakelijke honneurs voor hun rekening genomen hadden. Tezamen met de vrijwilligers werd er geknald, gebakken, gekookt en hartstochtelijk in soep geroerd. Er hing een zinderende geur van erwtensoep en kniepertjes. Nieuwe en inmiddels verhuisde buurtgenoten troffen elkaar nog een keer aan de lange stamtafel. Aan het hoofd van de tafel de oudste bewoner van de Koningsweg, de moeder van Ans, die waardig als een koningin op het genot toezag en daar zelf ook zichtbaar van genoot. Zo’n samenzijn mag dan ontroerende momenten kennen, het leidende damesteam had de handen vol aan het roeren in de soeppannen. Zulk een offervaardigheid stemt gelukkig dus mogen we zo langzamerhand Ina en Ans uitroepen tot de goede toverfeeën van de Koningsweg.

Als vaste traditie onder de tradities, bracht Sander Hofs weer een aubade aan de buurt met een fraaie reeks siervuurwerk. Aan de woeste hemel van dreigende zwarte wolken daalde een spectaculair spervuur omlaag. Het moment om binnen nog even een afzakkertje te halen om de dag samen door te nemen.

De feeën van de Koningsweg roeren hun toverstafjes.

Ook de jeugd houdt van tradities.

Een vaste traditie onder de tradities is het afsluiten van het oude en het binnentreden van het nieuwe jaar in het jachtslot van Henny en Theo Berendsen. Omgeven door de vriendelijk toelachende trofeeën van Theo, werd het wederom een gezellig buurttreffen aan de Krommedijk. Meegenomen lekkernijen en drankjes werden gul rondgedeeld of uitgewisseld.

Dat de diva van Bekveld Rita Oldenhave niet alleen in het entertainment excelleert maar ook in het bakken, mochten de aanwezigen met de knapperige kniepertjes aan den lijve en de smaakpapillen ondervinden. Terwijl de tintelende anijssmaak nog bleef hangen ontsponnen zich gesprekken waarbij de humor nooit ver te zoeken was.

Wie zijn goede voornemens voor 2018 was vergeten, had het nakijken, dus bleef het gezellig tot de kleine uurtjes weer groter werden en uw verslaggever te velde dubbel begon te zien en dus de aftocht moest blazen. Maar toen was al duidelijk dat de laatste minuten van het oude jaar en de eerste uren van het nieuwe zeer geslaagd te noemen waren.

Slalommend tussen de afgewaaide takken en in een ziedende tegenwind ploeterend vond uw verslaggever te velde na een dag zwaar genieten uiteindelijk heelhuids zijn bed terug. Waarvan bovenstaande mag getuigen.

Vuurwerkhooligans aan de Krommedijk.

Nieuwjaarsconference van Richard Oldenhave.

En het werd nog gezelliger.

Op Facebook verschijnt nog een uitgebreid fotoverslag.