Boerenbedrog: De Oostvaardersplassen zijn uitgelopen op een moreel fiasco

Het experiment Oostvaardersplassen is mislukt, als je de maatstaven betreffende de dierwelzijnsethiek van de natuurverenigingen zou hanteren. Maar die houden er wat dierwelzijn betreft nogal tegenstrijdige opvattingen op na. Worden dieren gefokt en geslacht voor de voedselproductie, dan verdient een dier een veel beter leven, volgens de natuurverenigingen. Wordt een dier echter ingezet om natuur te onderhouden, dan mag een dier een vreselijke lijdensweg ondergaan. Dan opeens zijn stress, honger en pijn van een andere morele orde.

Natuurverenigingen hebben nogal eens de neiging dieren te vermenselijken. Zo wordt het dierlijke deel van de voedselproductie door Partij voor de Dieren-activist Roos Vonk nogal eens vergeleken met de Holocaust. Zou je de lijdensweg van het graasvee van de Oostvaardersplassen op deze manier vermenselijken, dan is een vergelijking met de ijzige werkkampen van de dictators Stalin en Hitler zeer plausibel. Alleen zal Roos Vonk zich hier verre van houden. Haar dierenliefde heeft namelijk twee gezichten.

Het drama Oostvaardersplassen worstelt ondertussen maar door met een grotesk lijden voor dieren die er niet om gevraagd hebben als dwangarbeider opgesloten en ingezet te worden om een aantal natuurmoralisten het gevoel te geven dat ze natuur scheppen. De pseudonatuur van de Oostvaardersplassen is gebaseerd op het onnatuurlijk invoeren van heckrunderen, koninkpaarden en edelherten. Het is een gecultiveerd tuinieren dat jaarlijks grote offers eist van deze dieren. Nederland is te klein, te dichtbevolkt en te zeer dichtgeslibd door een wegennet voor dit soort experimenten. Maar de natuurbeschermers hebben geen oren naar deze omstandigheden en gaan ongehinderd door met het scheppen van pseudonatuur en het invoeren of herintroduceren van dieren in gebieden waar ze niet thuishoren.

Recent ontmoedigde Staatsbosbeheer de actiegroep die met balen hooi het leed van de uitgehongerde dieren proberen te verzachten: Bijvoeren leidt tot een vicieuze cirkel. Door bij te voeren houd je meer dieren in leven, dus komen er het volgende jaar meer jongen, die op hun beurt weer moeten worden bijgevoerd. Dus: bijvoeren lijkt sympathiek maar het helpt niet om zwakke dieren te ‘redden’. Er ontstaat sociale onrust, met stress, ruzies en gevechten in de kudde in een periode waarin ze spaarzaam met hun energie om moeten gaan.

Daarmee erkent deze overheidsinstantie dat het experiment Oostvaardersplassen op een fiasco is uitgelopen, want het afweermechanisme van deze dieren geldt niet alleen bij het bijvoeren, maar voor het hele jaar. Dat wil zeggen dat in jaren van veel voedselaanbod de populatie sterker zal groeien en ook weer meer slachtoffers zal eisen. Dieren die niet de vrijheid hebben in perioden van voedselschaarste naar betere voedselgebieden te migreren verkeren in feitelijke gevangenschap. Wie dit tegen beter weten in een natuurlijke situatie noemt behoort zich niet met een lauwerkrans van natuurbeschermer te tooien, maar verdient het stigma van dierkweller.

Tegelijk laten de overheid en de natuurbeschermers hiermee weten dat ze ethisch met twee maten meten. Het ene dier mag lijden, het andere niet. Als je dit zou vermenselijken, dan zou je van discriminatie kunnen spreken en aangifte moeten kunnen doen wegens ongelijke behandeling van dieren. Misschien zouden de boeren die stap dan ook kunnen navolgen, want hen is het ten strengste verboden dieren te kwellen, terwijl Staatsbosbeheer en de natuurbeschermers rustig door kunnen blijven gaan met het folteren van dieren onder het mom van het scheppen van natuur.

Natuurbeschermers en de dierenleedbestrijders van Wakker Dier en De Partij voor de Dieren, zijn nogal verzot op het in het geheim opnemen van misstanden in abattoirs. Omdat ze over het dierenleed in de Oostvaardersplassen liever wegkijken dan met de camera op stap gaan, heeft de fotograaf  Martijn de Jonge de Nieuwe Wildernis, maar dan anders, in beeld gebracht. Opdat we niet vergeten.

 

 

 

Advertenties

Steenuiltje en Gemma sluiten vriendschap

Het mag dan wel eens tussen intermenselijke contacten danig mislopen, dieren blijken er daarentegen soms ongewone vriendschappen op na te houden. Zo bleek een steenuiltje zeer gebiologeerd te zijn van onze pony Gemma. Het uiltje zat op een paal zich aan de opkomende zon en de uitstraling van Gemma’s bepaald niet geringe derriére, aangenaam op te warmen. Na een ijskoude nacht moet dat als de Côte d’Azur in zomertijd gevoeld hebben. Voor het uiltje was het zonder twijfel een opsteker, voor Gemma, die niet afkerig is van een beetje extra aandacht, kon de pret niet op. Terwijl de zonnewarmte de rijp van haar bips deed verdampen, genoot ze zichtbaar van deze liefdevolle stemming.

Bekveld FM wijdt nieuwe stamtafel feestelijk in

Buiten gierde een snijdend oostenwind, binnen zegevierde het team van Bekveld FM met een verwarmende gezelligheid die nauwelijks een kachel behoefde.

Nouveauté  deze keer was de nieuwe stamtafel in oud bruegeliaans hout die smeekte om aarden bierkruiken zoals in de dagen van de oude meester van de boeren taferelen. Toegegeven, de ergonomische vormgeving van het smaragdgroene flesje uit Groenlo ligt lekkerder in de hand dan een bierkruik uit de zestiende eeuw. Maar toch, met de houten lambrisering oude stijl, de retro look houten keuken en de nieuw verworven tafel, waan je je in een periode dat de Kleine IJstijd over de Lage Landen met ijzeren vuist regeerde en men binnen in de warmte troost zocht  bij een vat schuimend gerstenat.

De stamtafel in volle glorie.

De openings-speech door Jan Oldenhave.

Ondertussen werd er ook gewerkt.

Dat de avond in het teken stond van de ingebruikneming van de nieuwe stamtafel, verdient op deze plek ruime aandacht. Het uit plataan gezaagde tafelblad met grillige randen bood gisteren tot in de kleine uurtjes een zeer aangenaam gevoel dat snel omsloeg in een feeststemming. Gekluisterd aan de tafel schoten de uren snel voorbij. Maar van avonden die te snel voorbijschieten weten we dat het vertrek maar al te vaak uitgesteld wordt. Te meer dat naarmate de tijd gisteravond verstreek het kwik ook alsmaar bleef zakken, viel het moment van scheiden zeer zwaar.

Ook de zingende postbode Sjarno was in de zevende hemel.

Maar bij alle grappen en grollen, het laven en spijzen, de stijgende gezelligheid en het gulle goud uit Groenlo, begon uw verslaggever te velde wazig uit de ogen te kijken en hees zich met het mismoedige vooruitzicht zich slingerend een weg door de koude nacht te moeten banen, in zijn beschutte parka. Dat hij zijn bed vond mocht misschien een wonder heten, maar wonderen zijn nog steeds de wereld niet uit. De tekst hierboven bewijst het.

Toen werd alles wazig en vertrok de verslaggever.

Tot slot moet nog opgemerkt worden dat de avond ook in het teken stond van de nobele actie SamenLoop voor Hoop. Voor deze actie maken in Bekveld o.a. Sindy Schepers, Thea Hiddink en Evi Zents zich sterk.

4 Hengelse rockbands voor de prijs van 1 in Café de Zwaan

Over het bestaan van streekdialecten, waaronder het fonkelend Achterhoeks, bestaat geen zweem van twijfel. De vraag of er misschien ook sprake is van een streekgebonden ontwikkeling van rockmuziek, zal lastiger te beantwoorden zijn. Maar erkend is de Haagse rocklegende, de nimmer van cannabiswalm gevrijwaarde Amsterdamse Wild Romance scene, en niet te vergeten de palingsound uit de Volendamse wateren.

Sedert de spectaculaire uitbarsting van de Achterhoekse vulkaan Normaal, is Nederland door een lava van countryrock overspoeld. Ontkennen dat er een typisch Achterhoeks geluid bestaat, lijkt daarom ongeveer net zo zinloos als vergeten dat er dag en nacht gepompt moet worden om Nederland niet als de Titanic onder de zeespiegel te laten zinken.

Nader beschouwd, er valt meteen al een fysiek verschil op met de rockbands van “de rest van Nederland”. De handjes die in die delen van het land over de fretten van de gitaar dansen, zijn van een veel geringere omvang. Achterhoekse handen zijn wegens het eeuwenlange geploeter in weerbarstige grond genetisch uit leemklonten ontwikkeld. Alleen dat al geeft de typische gitaristische tongval. Om nog maar te zwijgen over de Nedersaksische tongval die er veelal door omfloerst wordt.

Wim Heijink bewijst het: met leemklont over de fretten.

Mag in de Angelsaksische wereld het gebruik van de moerstaal inclusief alle daar voorkomende dialecten vanzelfsprekend zijn, in Nederland geldt dat vaak als minpunt. In dat opzicht kun je de opkomst van Normaal als een emancipatiebeweging zien die recht doet aan een der mooiste dialecten. Dat bij optredens van Achterhoekse bands vooral in het Neder- en Angelsaksisch gezongen wordt, valt dan ook te begrijpen, want wat heb je aan Algemeen Beschaafd Nederlands in de countryrock.

Als er dus geen twijfel bestaat over het bestaan van een typisch Achterhoekse rocksound, dan zou gezien het grote aantal bands dat zich rond het dorp Hengel in leve weet te houden, deze Parel aan de Vloed wel eens het Memphis van de Nederlandse countryrock genoemd kunnen worden.

Hierover doorredenerend, zou het dan te ver reiken (hoewel de Toldieker oase van muzikale onrust ook niet vergeten mag worden)  Café de Zwaan aan te duiden als het rockpaleis van de wijde omgeving? Het heiligen der heiligen waar ieder zichzelf respecterende band gespeeld moet hebben om in het illustere marmer gegraveerd te mogen worden. Wie dit te overdreven vindt, mag zelf oordelen, want op 3 maart komen in Café de Zwaan maar liefst 4 bands voor de prijs van 1 voor een uitputtend avondje høken.

Onder auspiciën van het ijverige tweetal Rick Roelofsen en Mark Oldenhave, welke laatste Herbert Jolink in deze taak opvolgt, zal deze avond voor heel veel rock en rijkelijk vloeiend gerstenat zorgen. Toch de meest ideale cocktail voor een wild avondje.

We noemen de bands nog maar even om iedere twijfel bij de twijfelaars weg te nemen zodat achteraf niet gezegd kan worden had ik het maar geweten, dan was ik zeker gegaan.

Zo verschijnt op de bühne de Lady en de Vageband. Bij iedereen bekend als de band waarin de lady even gemakkelijk met gitaar als met haar altsax dolt. Een lust voor het gehoor en het oog, want is rock zonder spektakel niet zoiets als muziek zonder geluid?

Lady en de Vageband als straatmuzikanten.

Over Magic Butterfly weten we dat het oudere jongeren zijn die verkleefd aan hun jeugd en de bühne hun toeschouwers weten te behagen met de rock van alle tijden. Zodra ze hun rollator gestald hebben gaan ze los op het publiek en zijn dan niet meer te houden.

The Dudes of Hengel, behoeven nauwelijks nadere uitleg, want deze enfants terribles wisten in het voormalige Underkoffer al menig dameshart van slag te krijgen. Zonder gitaar jongens van onbesproken gedrag, maar eenmaal aan de gitaar gekluisterd is veilige afstand geboden.

De ideale schoonzonen Patrick Garritsen en Mark Oldenhave.

De band CHEESEHEADS is een Hengelse variant op het punkrockgenre, maar naar het schijnt maken zij daar een smakelijk kaasfondue van. Volgens ingewijden strooien ze tijdens hun optredens met kaasblokjes zoals Zwarte Piet dat met pepernoten doet. Wees echter niet bevreesd, het zal geen Franse stinkkaas zijn maar oer-Hollandse gatenkaas uit Achterhoekse melk. Even doorbijten dus. Voor de mosterd moeten de fans zelf zorgen. Doesburgse mosterd dan maar?

Dit zijn de kaasblokjes.

En dat de Cheeseheads.

 

De tijdelijke stilte bij het Koningswegmagazine nader verklaard

 

Er klonken reeds verontrustende vermoedens. Is de letterzetter van het Koningswegmagazine wellicht aan de drank geraakt? Of staakt het voltallige personeel van het befaamde Magazine? Is de digitale inkt op? Of nog erger, is uw verslaggever te velde gemolesteerd door het beruchte managementteam van de Broek Uut Fuif.

Nee, niets van dit alles benadert ook maar enigszins  de werkelijke reden van de tijdelijke radiostilte van het Magazine. De enige echte reden moet gezocht worden in een winterdip bij uw verslaggever te velde. Een humeurige stemming en de met de dag verder toenemende hunkering naar de eerste lenteboden, hebben hem parten gespeeld. Maar hij is op weg deze euvels te overwinnen en hoopt weldra aan een nieuwe reeks artikelen te beginnen. Wanhoop dus niet, er glundert voorjaarslicht aan de horizon.