Bekveldse autopuzzelrit lost op in gezelligheid

Appen achter het stuur mag niet, maar met een slimme bijrijder mag puzzelen weer wel. Daarom biedt voor sommigen een autopuzzelrit het ultieme plezier. Is degene die de hoofdbrekens, de boobytraps, de valstrikken en de woordspelletjes bedenkt en voldoende leedvermaak weet te ontwikkelen bereid zo’n autopuzzelrit uit te werken, dan hebben de deelnemers een genoeglijke avond. En alsof dat niet genoeg is, er wacht ze ook nog het rijkelijk vloeiend gulle goud uit Groenlo en dat andere goud uit Steenderen. En natuurlijk ongeveer net zo goudeerlijk als Grolsch en Aviko, de DJ van de avond, Peter XL wiens gezellige gepraat nog meer gezelligheid wist uit te lokken. Hierbij mag echter niet onvermeld blijven, want ere wie ere toekomt, dat Hilda Schalkwijk zowel de cake als de koek uit eigen oven getoverd heeft, zodat de koffie voorafgaande aan de puzzelrit een aangename opkikker bleek te zijn. Je zou al puzzelend toch maar in slaap vallen.

Gisteravond vond dan ook de tweede Bekveldse autopuzzelrit in een sfeervolle ambiance plaats. Gelukkig reed niemand een moeras in, werden geen loslopende koeien of schapen omvergereden, en hoefden de oudjes zich niet het vege lijf te redden door snel een razend vehikel te ontwijken.

We kunnen dus spreken van een succesvolle avond met feestje toe. Al moet gezegd dat naarmate de avond vorderde, aan het buffet van het palais de pommes frites de gezelligheid nog harder toesloeg. Zelfs in die mate dat de rustende uilen vroeger op de avond ontwaakten dan ze gewend zijn en het vogelgezang verstomde bij al het hilarische gelach.

Natuurlijk waren er winnaars en verliezers, maar hier geldt dat meedoen belangrijker is dan winnen. Maar om de sportieve prestaties niet te verloochenen, hier dan toch de uitslag.

Samenvattend, als smakelijk voorafje van de aanstaande zondag te houden Bekveldse fietsdag, kunnen we spreken van een geslaagde manifestatie.

Kleine foto-impressie:

Het inschrijfkantoor.

De bedenker.

Peter XL aan het roer van de muziek.

De charmante traiteurs.

De uitslag heet van de naald.

Gerrit smeitink wint met voorsprong de poedelprijs.

Nooit meer winnen hoor!

Advertenties

Inbraakalarm

Er zijn van die weinig verheffende momenten dat je als inbreker in je eigen huis aangemerkt wordt. Zwaar gestigmatiseerd ga je vervolgens gebukt door het leven.

Recent besloot een paartje spreeuw ons huis te kraken. Vanaf dat moment heeft het mannetje van het amoureuze stel besloten hun gerieflijke onderkomen met alle hen ten dienste staande middelen te beschermen tegen indringers. Hoewel wij met een notariële akte kunnen bewijzen dat het huis toch echt van ons is en zij slechts tot het krakersgilde gerekend moeten worden, slaat het mannetje zodra we ons op het terras begeven alarm. Nu heb je alarm en alarm, maar deze spreeuw slaat alle superlatieven als het om zijn goedgebektheid gaat.

Van spreeuwenmannetjes is bekend dat die alles en nog wat weten te imiteren. Er blijkt zelfs een onverlaat van een spreeuw geweest te zijn die een voetbalwedstrijd tot chaos wist om te toveren door een scheidsrechtersfluitje na te doen.

Het exemplaar dat ons huis zonder dwangbevel des Konings tot het zijne verklaarde, grossiert in verschillende vogelsoorten en een rijk gamma aan technische klanken. We hopen echter dat de vogel bij het afgeven van een inbraakalarm niet de gehele woonomgeving en de hermandad op het verkeerde been zet. Zo’n toeloop geeft maar te denken in de buurt.

Bekveld FM ontlaadt in vrolijkheid

Nieuwe ingezetenen van het prachtige buurtschap Bekveld vragen zich weleens verontrust af, wat is toch dat Bekveld FM. In welk obscuur oord ben ik terechtgekomen, is dan vaak de gedachte. Maar het antwoord is even helder als geruststellend: de letters FM achter het woord Bekveld staan voor Formidabele Mensen. Het fenomeen berust op een frequent terugkerende samenscholing van goed volk dat naar gezelligheid hunkert. Er vinden dus geen duistere zaken plaats. Onder de trefzekere deuntjes van ontspannende muziek wordt genoten van het Gulle goud uit Groenlo terwijl aangename gesprekken de avond al snel naar het middernachtelijke uur en ver daarna voeren.

Ook de editie van gisteravond bleek geheel aan deze aangename eigenschappen te voldoen. Het vroege zomeren bracht zelfs nog meer vreugde onder de aanwezigen dan misschien gebruikelijk is. De vrolijkheid reikte zelfs zover dat het gevogelte, dat al naar bedde gegaan was, ontwaakte en weer spontaan begon te fiedelen.

Bekveld FM blijkt dus ook een impuls voor de natuur te zijn. Zelfs in die mate dat een paartje houtduif een nummertje maakte op het taptoe signaal waarmee de vrolijke levensgezellin Mariska Schoon van zingende postbode Sjarno, de Formidabele Mensen verraste.

Dat ook op die mooie avond aan de stamtafel nog aan een nachtelijk kruidenbittertje of een glasheldere Schiedammer genipt werd, mocht niet hinderen, maar deed uw verslaggever te velde wederom zodanig troebel zien dat hij richting huis zwabberde. Gelukkig zonder verwondingen en kleerscheuren, getuige bovenstaande relaas dat hij ongedeerd uit het toetsenbord wist te wringen.

De schone tonen van Mariska Schoon.

Hier werd geen complot gesmeed.

Het rookverbod werd strikt gehandhaafd.

Ultramoderne telecommunicatie van Bekveld FM.

Ondertussen werkte Gerdjan Lenselink aan zijn autobiografie.

Er gaat een hemel voor je open.

Toen alles troebel werd vertrok de verslaggever te velde.

Boerenbedrog: Dromers en wolven

Er zijn meer dan duidelijke aanwijzingen dat de wolf verwoede pogingen doet terug te keren in het Nederlandse landschap. Pionierende exemplaren lijken voortekenen te zijn van de hervestiging van deze predator. Over de komst van de wolf laait ondertussen een discussie op tussen de voorstanders, de sceptici en de tegenstanders.

De liefhebbers van de terugkeer van de wolf zijn dromers die het Nederland van 1900 in hun perceptie hebben. Het Nederland van 17 miljoen inwoners, met een enorme verstedelijking en een dicht wegennet met daar tussenin hier en daar wat aangelegd landschap dat door sommigen als natuur aangezien wordt, zal weinig plezier beleven aan de terugkeer van de wolf. Neem daarbij de massale recreatie die de stad ontvlucht om rust te zoeken op het platteland, en je weet dat de hervestiging van de wolf op gespannen voet staat met het Nederland anno 2018.

Helaas voor de dromers die dit Nederland rijp achten voor de wolf, zijn er statistieken en bewijzen voorhanden die aantonen dat de risico’s die de wolf opleveren niet alleen uit de ganzenveders van de gebroeders Grimm afkomstig zijn.

Het mooi voorspiegelen van een toekomst van een Nieuwe Wildernis, is echter voorbehouden aan een gemanipuleerde natuurfilm en heel veel wishfull thinking. De voorspellers die in hun glazen bol risicoloos een aantal roedels wolven door Nederland zien tippelen, behoren niet geheel toevallig vaak ook tot degenen die in de Oostvaardersplassen een natuurparadijs zien, waarin sceptici slechts een desolaat landschap met kadavers herkennen. Desondanks is de wolf het nieuwe moraalspeeltje van het type natuurbeschermer dat het altijd beter weet, maar te opvallend vaak ongelijk krijgt als de realiteit de hoog gespannen verwachtingen achterhaalt.

Zelf herinner ik me in de vroege zeventiger jaren de terugkeer van de vos in de duinen. Zijn komst werd bejubeld, tot de grondbroeders en kolonievogels er het door haasje werden. Uiteindelijk bleek de vos zelfs tot diep in de stad door te dringen. Maar met de wolf hebben we een predator van een zwaarder kaliber en een aanzienlijker impact in het vizier.

Degenen die de risico’s van de wolf reduceren tot een sprookje van de gebroeders Grimm, zijn zelf degenen die in sprookjes geloven. Het Nederlandse verkeer laat jaarlijks een massa doodgereden wilde zoogdieren zien. En dat zijn zeker geen sprookjes. Ook wolven behoren tot de regelmatige verkeersslachtoffers. Alleen al in Duitsland werden in de jaren van deze jonge eeuw 140 wolven doodgereden.

Ondertussen stapelen de aanwijzingen dat schapen aangevallen en doodgebeten zijn zich op. En dat slechts met enkele pionierende wolven in ons land. Hoe de situatie met enkele of nog meer roedels zal zijn valt niet te voorspellen, want de bevolkingsdichtheid van Nederland valt met geen ander Europees land te vergelijken. De zelfbenoemde deskundigen blijven hier dus wegens het ontberen van empirisch bewijs met loze beloften en mooipraterij zitten. Het werkelijke effect van een aantal wolvenroedels in het dichtstbevolkte land van Europa is dus gedoemd tot koffiedik kijken en hopen op de goede afloop.

De historische kennis over de aanwezigheid van wolven in een aanzienlijk minder dichtbevolkt Europa toont echter een weinig optimistisch stemmend beeld. De bezorgdheid over de terugkeer van de wolf berust dan ook meer op gezond verstand dan op bibberen bij ‘Roodkapje en de wolf’.

Hoe hard de voorstanders van de terugkeer van de wolf ook beweren dat de wolf voor de mens volkomen risicoloos is, in een Europa met aanzienlijk minder wolven dan nu het geval is, werden in iets meer dan een halve eeuw (1950-2002) en met een aanzienlijk geringere wolvenpopulatie 59 aanvallen op mensen gemeld waarbij 8 dodelijke slachtoffers vielen. Men dient hierbij wel in aanmerking te nemen dat in die periode in verscheidene Europese landen de wolf niet eens voorkwam. Meer wolven, in meer landen en met een toenemende menselijke bevolkingsdichtheid zouden dan niet meer risico’s voor de mens en diens have opleveren? Hoop doet leven, bij de wolvenminnaars. Maar de sceptici wrijven niet in hun handen van plezier bij de gedachte dat de explosieve toename van de wolf in Duitsland richting Nederland migreert.

De Zoogdiervereniging beweerde in 2012 dat ze een onderzoek verricht hadden waaruit zou blijken dat Nederland geschikt is voor 20-40 wolvenroedels. Nu weten we dat de term “onderzoek” inmiddels ongeveer het meest misbruikte woord is. Te meer daar het onweerlegbare wetenschappelijke bewijs er vaak aan ontbreekt. Zoals je nooit kunt bewijzen dat een dergelijk aantal wolvenroedels probleemloos het Nederlandse landschap zou kunnen vullen als de praktijkervaring eraan ontbreekt om dat te bewijzen.

Zoals de beloofde Nieuwe Wildernis tot een mislukt experiment verworden is, moeten we ook maar niet in de sprookjes van de wolvenminnaars geloven. De recente realiteit is dat wolvenaanvallen zich niet alleen beperken tot schapen. Alles en iedereen met vlees aan de botten kan bij een flink toegenomen wolvenpopulatie risico lopen. Alleen niet de wolvenminnaars. Die zitten hoog en droog in hun ivoren toren hun medemens een loer te draaien met mooie sprookjes over de natuur van weleer. Hier is gezonde sceptisch geboden, want naar Duitsland kijkend, zie je de wolvenpopulatie explosief toenemen met vooral voor het Nederlandse platteland niet te voorspellen effecten.