Jubileum Rondum Jan opgeluisterd met de uitreiking van de Gezelligheid-Award 2018

Gisteravond, terwijl een kille nevel over de Bekveldse velden neerzeeg, kwam het genootschap Rondum Jan weer samen voor een herderlijk avondje geestelijke verrijking. Het genootschap had het eenjarig bestaan te vieren en deed dat in volle luister. Na de vele belangrijke thema’s die besproken werden was er door de leden in een geheim beraad besloten een der leden voor te dragen voor de Gezelligheid-Award 2018. Een huldeblijk voor diens grote inzet de gezelligheid tot grotere proporties te cultiveren.

Voor de aanwezige leden was er gebak met koffie als entree. Daarna kwamen de filosofische thema’s aan de orde, zoals de prangende vraag of het bier nog wel net zo lekker smaakt als een week geleden. Als hoofdthema deze keer de kabinetsplannen betreffende het veelbesproken Nationaal Preventieakkoord. Alle leden waren voor de invoering van dit gezondheidsstimulerende plan in de Randstad. Hoe meer ze daar op een houtje bijten, des te minder betutteling voor het plattelandsleven te vrezen valt. Enkele leden stelden zelfs een algemeen spreekverbod voor de Randstad voor om de rust op het platteland te herstellen. Dit plan werd unaniem aangenomen. Een algemeen spreekverbod voor de Randstad zal een positief effect hebben op de CO2 uitstoot zal ook voor het klimaat gunstig uitpakken.

Nadat de breedvoerige discussies over deze thema’s voltooid waren brak het moment eindelijk aan dat de kroonkurken van de fles konden en het gulle goud uit Groenlo weer rijkelijk kon vloeien. Dit werd gastronomisch  geflankeerd door verfijnde hapjes die voor de gelegenheid door een gerenomeerde ’s Graevenhaegsche traiteur verzorgd werden. Nu ze daar toch op een houtje gaan bijten, kan het platteland daar rijkelijk van mee profiteren, is hierbij de nobele gedachte.

De zeer geslaagde samenkomsten van het genootschap Rondum Jan zouden onmogelijk geweest zijn als niet een eminente Bekvelder zich daar gastvrij voor ingezet zou hebben. Daarom besloot de jury Jan Oldenhave te huldigen met de Gezelligheid-Award 2018, die hem overhandigd werd door de  praeses van de jury, de heer Marcel Berendsen. Onder het genot van een goed glas jagdbitter werd hij feestelijk gehuldigd met de bekroning voor zijn inspanningen voor het welzijn van de leden van het genootschap.

Vanaf de burelen van het Koningswegmagazine feliciteren wij hem van harte met dit grote succes.

Verhitte discussie over het Preventieakkoord.

Zelfs de stoppen sloegen door.

Hier geen Preventieakkoord.

Maar wel feestverlichting.

Toostjes met kaviaar en pâté de foie gras.

Daar moet op geklonken worden.

 

Advertenties

De engel van Hengel Peter Hoebink ziet Abraham

Hengelse gezelligheid en Peter Hoebink kun je in een adem noemen. Van iemand van wie het Koningswegmagzine zich nimmer een chagrijnige trek op het gezicht herinnert. Van wie gezegd kan worden dat die als DJ en Bekveld FM coryfee alleen al door zijn aanwezigheid de gezelligheid naar stratosferische hoogten weet te tillen. Van wie je weet dat de wijde omgeving hem liever rijk dan kwijt wil. Voor zo een iemand maak je graag even een omweg om te zien en te fotograferen hoe waardering zich uit als Abraham in zicht komt.

Daarom ook door het Koningswegmagzine van harte gefeliciteerd en nog vele jaren in voorspoed, gezondheid en gezelligheid.

Wil de enige echte Peter opstaan.

Dat zit wel snor met Peter.

Peter en collega’s van Bekveld FM.

 

 

Boerenbedrog: het is steeds weer de schuld van de boer

Uit recente gebeurtenissen blijkt dat boeren steeds vaker ten onrechte in het verdachtenbankje worden gezet. Het middel eerst beschuldigen en dan pas bewijzen, blijkt nu ook door Vadertje Staat toegepast te worden. Je mag je afvagen of de rechtsstaat waar Nederland zo prat op gaat, daarmee gediend is. Moet Zwarte Piet steeds witter, de boer wordt steeds zwarter afgeschilderd. Niet langer alleen door dogmatische groepen zoals bepaalde politieke stromingen en natuurorganisaties, maar de laatste jaren ook door de verantwoordelijke staatssecretarissen en de huidige minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit Carola Schouten. Het is een beproefd middel: eerst een stemming creëren en dan maar zien hoe het uitpakt. Politici willen graag moreel scoren en huppelen aan de leiband van de natuurorganisaties, die baat hebben bij het angst aanpraten bij de bevolking: namelijk meer invloed, meer leden en meer subsidie. Wie hier aan meedoet, krijgt een wit voetje bij deze organisaties.

Het is een toenemende strategie waar lokale politici ook aan gesnuffeld hebben en hun morele revenuen uit denken te putten. Zie het College van B&W van Bronckhorst, dat geheel in strijd met de normen van de evenredige vertegenwoordiging, een GroenLinkser door de strot geduwd kreeg. Er weerklonk dan ook meteen het credo dat Bronckhorst uit louter zombiegrond zou bestaan, en dat natuurlijk door totaal verkeerd handelende boeren. Met zombiegrond wordt niets anders bedoeld dan grond die morsdood is. Niet dat de heren van het college van B&W daar onderzoek naar gedaan hebben. De terminologie is dan ook afkomstig van de activistische hoogleraar van de Radboud Universiteit Henk Siepel, van wiens hand niet geheel toevallig ook het omstreden Duitse insectenonderzoek is waaruit zou blijken dat 75 procent van de insecten verdwenen is en waar Natuurmomenten maar meteen misbruik van maakte door het op de Nederlandse situatie te projecteren. Niet dat er in Nederland ooit een integraal insectenonderzoek verricht is waaruit dat blijkt. Dat deze universiteit een meer dan unfaire afkeer van onze landbouwsector koestert zagen we al eerder met een andere hoogleraar van deze universiteit. Daarmee aantonend dat wetenschap zich steeds meer op het glibberige terrein van het activisme toont en beschuldigen ventileert nog voor ze bewezen zijn.

Boeren worden met suggestieve beschuldigen omsingeld zodat de bevolking voor de natuurorganisaties en tegen de boer kiest. De waarheidsvinding krijgt hierbij slechts een secundaire rol toegemeten, zoals ook weer uit de vooringenomenheid van minister Carola Schouten inzake de pluimveesector blijkt. Of ze wederom de arrogantie van de macht zal tonen, zal nog moeten blijken. Maar in een eerder situatie bleef haar mea culpa uit. Die zou waarschijnlijk bij natuurorganisaties in een verkeerd keelgat geschoten zijn. Hoe zwarter je de boer afschildert hoe witter je voetje bij deze organisaties.

Recent kwam naar boven dat onder boeren een verhoogd percentage suïcidale geneigdheid voorkomt. Betreffende de Franse, Duitse en Belgische boeren zijn daar statistieken over en die tonen een onrustbarend beeld. In een der allerbelangrijkste agrarische  landen van de wereld, dat ons land toch is,  heeft men verzuimd daar onderzoek naar te doen. Het inhakken op boeren staat nog steeds als de meest favoriete actie te boek, maar in het welzijn van boeren wordt geen enkele interesse getoond.

Ruim een jaar geleden schreef de Trouw columnist Sylvain Ephimenco een kille waarschuwing over dit probleem, maar in een land waar men de boer liever ziet gaan dan hem voor zijn voedsel te bedanken, is er in dat jaar helemaal niets gebeurd en doet mevrouw de minister hoogverbaasd over de hoge suïcidegraad onder boeren. Als het kalf verdronken is dempt men de put, lijkt het algemene beeld hierover. De tijd lijkt rijp voor een rehabilitatie van de Nederlandse boer, want hoe je het ook wendt of keert, uit de handen van zijn criticasters zal nimmer het boordnodige voedsel komen.

Het was weer goed raak bij het Schuttergilde St. Jan Keijenborg

 

Wie revanche wilde op de vorige week gehouden eerste ronde van het Stratenschiettoernooi van het Schuttersgilde St. Jan Keijenborg, kon zich in de tweede ronde opnieuw meten met zijn of haar opponenten. Maar achter iedere werkelijkheid schuilt een andere, want er mag dan wel geschoten zijn, gehesen werd er des te meer. Niet dat er aan gewichtheffen gedaan werd. Maar als er echt een krachtmeting te bespeuren was in de Horst, dan toch een die vooral de gezelligheid naar grote hoogte hees. Het Hijsersgilde St. Jan Keijenborg promootte echter ook het boogschieten zodat er naast gehesen ook geschoten werd. We kennen het beroemde gezegde niet gehesen is mis gehesen. Sommige deelnemers lieten echter blijken dat ze niet in beide takken van sport even bedreven zijn en bleken in het hijsen beter dan in het schieten.

Onverkwikkelijk was het droevige feit dat de bekende Bekvelder Jos Zündapp onfortuinlijk een pijl in het stucwerk van de Horst schoot. Volgens zijn eigen zeggen door de frustraties die hij opgelopen had bij het incident tijdens de GP van Brazilië tussen onze nationale autosportheld Max Verstappen en de achterblijver Esteban Ocon, waardoor Verstappen naar de overwinning kon fluiten. Jos zou in een driftbui over dit incident een flinke hap uit de stoffering van zijn fraaie zithoek gebeten hebben. Het voornemen is nu de reparatiekosten van de zithoek, de herstelwerkzaamheden door de stukadoor en de 10 punten verlies die Jos bij de handboogwedstrijd opliep, juridisch op Esteban Ocon te verhalen. Er is inmiddels een doneeractie gestart om Jos hierin te steunen.

Nadat de handboogcompetitie gedaan was, spoedden de deelnemers zich naar de tafels om daar de competitie hijsen met elkaar aan te gaan. Om redenen van privacy wordt daar echter geen ranglijst met namen van bekend gemaakt, maar gezien het aanslaan van een nieuw fust met het edele gulle goud uit Groenlo, werd deze sport met minstens net zoveel geestdrift bedreven als het boogschieten.

Gezien het feit dat de hijssport zeer uitputtend is, werd ook dit jaar een team ingezet om de ravitaillering te verzorgen. Met de bekende Keijenborger gehaktbal werd voorkomen dat de deelnemers wegens uitputting en hongerklop de finish niet haalden.

Of de Bekveldse teams zoals ieder jaar in deze tak van sport wederom hoog eindigden, kunnen we om eerder genoemde redenen niet meedelen, maar uw verslaggever te velde begon naarmate de kleine uurtjes naderden en zelfs duidelijk overschreden werden dubbel te zien en greep dientengevolge een paar keer mis wat zijn puntentotaal negatief beïnvloedde. Om erger te voorkomen werd hij mechanisch afgevoerd.

De echte cracks in de sport van het hijsen bleven echter strijdlustig tot het bittere eind doorgaan en werden beloond. De finalisten gingen er uiteindelijk met het meeste gulle goud vandoor. Gezaghebbende bronnen meldden de redactie dat zij de volgende dag meteen aan de aspirine moesten. Inderdaad, hijsen is een keiharde sport.

De dames van de ravitaillering.

Eerst spannen en dan pas loslaten Marcel.

Vertel nog eens mop.

Geloof je nog niet dat het in de roos was?

Keijenborger pleegt spelbederf.

Heus, het komt echt door Esteban Ocon.

De start van de competitie hijsen.

Hijsersgilde St. Jan Keijenborg traint.

Het Bekvelds hijsteam.

De Hengelse hijsers in de achtervolging.

De finalisten.

Uw verslaggever oneervol afgevoerd.

Uw verslaggever te velde ontvangt de Underkoffer-Bokaal 2018

 

Het was de veelgeroemde Griekse dichter Homerus die de woorden uitsprak: Een kleine gave, maar met liefde gegeven. In dat licht bezien bezocht een afvaardiging van de tot ver buiten de Hengelse dorpsgrenzen bekende band Underkoffer uw verslaggever te velde teneinde hem te eren voor zijn promoactiviteiten en zijn ongeremde dorstigheid tijdens het laatst gehouden UnderkofferFest.

Underkoffer heeft zich de laatste jaren meer en meer ontwikkeld tot een levensstijl en heeft zich weten te omringen door veel geestverwanten die de grootst mogelijke moeite hebben een feest links te laten liggen. Het was het bekende Hengelse drumkanon Thimo Woerts die de Underkoffer-Bokaal aan uw verslaggever mocht overhandigen.

Thimo, die naast het bijeenroffelen van de Underkoffer-optredens inmiddels ook de dirigent achter het orkest van de prille band Flying Feathers is, roemde tijdens de overhandiging van de Underkoffer-Bokaal de kwaliteiten van uw verslaggever. Naast zijn promowerk heeft uw verslaggever er ook toe bijgedragen dat het gulle goud uit Groenlo niet als overschot terug naar de brouwer hoefde. Dat laatste zou immers een gênante vertoning zijn en een blaam werpen op de Hengelse feestbelustheid.

Geruchten dat Underkoffer plannen heeft om op oudejaarsdag terwijl het carbidgeschut richting Randstad afgevuurd wordt, Bekveld met muziek in lichtelaaie te zetten, hebben inmiddels de redactie van het Koningswegmagazine bereikt. Desgewenst kon Thimo nog geen officiële bevestiging geven of deze geruchten op juistheid berusten, maar een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Vanaf de burelen van ons geliefde magazine bedanken we het bestuur van Underkoffer voor de geboden eer.

 

 

Het Schuttersgilde St. Jan Keijenborg maakt weer een oergezellig Stratenschiettoernooi

Ledigheid is des duivels oorkussen, weten de ijverige mensen van het Schuttersgilde St. Jan Keijenborg. Beter dan een avondje hangen op de bank voor de buis, valt de spanning van een partijtje boogschieten met feestje toe te verkiezen. Uitgegroeid tot een echte traditie, is deze herfstige manifestatie zoiets als het lichtpunt in een duistere tijd. Laten we het als zo’n typisch plattelandsgenoegen betitelen dat stoelt op de gedachte dat het met elkaar gezelliger is dan in je eentje. Voor degenen die het bezoek aan de Horst boven de platte beeldbuis verkozen, bleek het dan ook een heerlijk avondje pret. De vraag, gaat het om de sport of toch om het feestje erna, laten we liever onbeantwoord, want we willen niet graag op onze zwakheden gewezen worden. En wie de Keijenborgers wat beter kent, weet dat het altijd om het feestje gaat.

Gisteravond stonden in de aanvang van het avondje boogschieten twee dames de in hun eigen jus pruttelende gehaktballen te bewaken. Een avondje boogschieten zonder gehaktbal is namelijk geen bal aan. Het gulle goud uit Groenlo mag dan rijkelijk vloeien, soms moet de plas gerstenat ook gedempt worden met iets hartigs. Toen het moment daar was dat de schutters hun vork als een matador in de bal staken bleek de gezelligheid dan ook naar een hoogtepunt gegroeid te zijn.

Experts op het gebied van gezelligheid weten dat het dan moeilijk wordt de biezen te pakken want niets is zo kostbaar als gezelligheid. Keijenborgers weten dat te koesteren met hun Schuttersgilde, dat samen met het oranjecomité zo ongeveer de gezelligheid van Keijenborg beheert. Wie op een doordeweekse ochtend door Keijenborg gaat, ziet een dorp in totale rust. Maar dat is slechts schijn, want zodra zich een feestje aandient is de rust ver te zoeken.

Dit alles leidt tot de conclusie dat Bekveld blij mag zijn met zo’n goede buur. Gelukkig kunnen de Keijenborgers zich ook verheugen met Bekveld als goede buur, want waar vind je zo’n gezellig Paasvuur als in Bekveld?

Een fusie dan maar: Keijenveld of Bekborg?

Foto-impressie van het boogschiettoernooi:

De gehaktballen trappelen van ongeduld.

Waar blijft het bier?

Dit is dus een handboog Adriaan.

Alweer in het plafond.

Je kunt er ook harp mee spelen.

Leedvermaak bij Emiel.

Albert leert een stropdas knopen.

Robert Bijenhof is zijn pijl kwijt.

Nee Frans, de boog mag je niet mee naar huis nemen.

Jury zwicht voor Bekveld.

De gehaktballen diervriendelijk geslacht.

Eindelijk rust nadat de Bekvelders vertrokken zijn.