Harrie Maalderink 60 jaar

Harrie Maalderink, zoon uit een eeuwenoud boerengeslacht, erelid van Bekveld FM en het genootschap Rondum Jan vierde afgelopen zaterdag zijn verjaardag.  Bij intimi is hij bekend als de moker wegens diens stevige dreunen op de palen voor de lichtende toren die voor, tijdens en na de kerst als een baken over Bekveld waakt. Deze Harrie dus, werd door de genodigden van harte gefeliciteerd en mocht uit de vele handen die hij te schudden had ook talloze cadeaus ontvangen.

Van de leden van het Rondum Jan-genootschap kreeg hij een monumentaal geschenk aangereikt in de vorm van een harington waarin een gepekelde tegoedbon voor de viskar rondzwom. Want dan mogen de Bekvelders uit het goede boerenhout hout gesneden zijn, een eerbetoon aan de vissermannen die eeuwenlang de ziedende zee bevoeren om bij de boter een vis te leggen, was hier op zijn plaats.

Voor de gelegenheid werden de geroemde drie topkoks die op het Koningswegmagazine al eerder hun culinaire toverkunsten mochten tonen, geëngageerd zodat bij alle Tonino en Grolsch er ook smakelijk gegeten kon worden.

Het behoeft geen betoog dat de avond naarmate de kleine uurtjes naderden men zich meer en meer rondom de beroemde stamtafel ging verzamelen. Daar werd nog lang nagetafeld en schuimde het gulle goud uit Groenlo wederom zodanig ruimhartig dat het de tongen losmaakte en menige grap over het plataanhouten tafelblad zigzagde. Harrie mocht zich middelpunt van de avond voelen, maar zijn schuddebuiken van het lachen deed bij vlagen de tafel Gronings beven. En dat zonder gasbel onder Bekveld.

Er was helaas ook slecht nieuws te melden, want aan alle pret komt een eind. Maar treur niet lieve lezers, de Keijenborgse Kermis nadert met rasse schreden.

Harrie, nog vele jaren.

De liefde van Harrie gaat door de maag.

Jan Oldenhave speelt Mozart, maar dan anders.

Gerdjan Lenselink leest de oorkonde voor.

Applaus voor Harrie.

De hamburgertang wordt regelmatig schoongelikt.

Ondertussen vanuit de skybox van Bekveld FM.

Hoe later op de avond hoe schoner volk.

Advertenties

Boerenbedrog: Wie zonder zonde is werpe de eerste steen

Bij de natuurbeweging, de pers en overwegend linkse politieke stromingen bestaat de sterke neiging bepaalde bevolkingsgroepen in de strijd voor een betere wereld op het virtuele executieblok te zetten. Het slachtoffer van dit mechanisme wordt geofferd om de eigen handen in onschuld te wassen. Het slachtoffer noemen we de zondebok. Een klassieker die al vele eeuwen meegaat en de tand des tijds heelhuids heeft weten te doorstaan. Het effect ervan krijgt vaak een troosteloze dynamiek. Als de geest eenmaal uit de fles is krijg je die niet makkelijk terug onder de kurk. Degenen die er gebruik van maken beseffen dat ten volle, maar het zal ze er niet van weerhouden zich er schuldig aan te maken.

Vaak wordt gebruikgemaakt van incidentele misstanden om die uit te vergroten en te veralgemeniseren alsof ze schering en inslag zijn. Soms overstijgen die het niveau van de complottheorie nauwelijks. Een zeer geschikte zondebok is degene die zich nauwelijks verdedigt. Aan degenen die zich wel verdedigen wagen ze zich uit lafheid liever niet.

Over het verspreiden van geruchten en het aanwijzen van zondebokken schreef de Amerikaanse toneelschrijver Arthur Miller, met als historische brongeving de heksenprocessen van Salem, het toneelstuk  The Crucible. Hoe geruchten een eigen dynamiek ontwikkelen met uiteindelijk noodlottige gevolgen. Het toneelstuk moest een waarschuwing zijn voor het gevaar van het verspreiden van geruchten en de dramatische effecten ervan.  Helaas zijn die daarmee niet beëindigd, maar moeten we toezien dat in toenemende mate het nobele beroep van de voedsel voorzienende boer eraan geofferd wordt

Dat de boer een geschikt slachtoffer is die steeds vaker richting offerblok geduwd wordt valt bijna iedere dag  in een mêlee van berichtgeving waar te nemen. Als de insecten afnemen, dan is het niet de bevolkingsgroei en alle daaraan inherente effecten, maar wordt de boer er expliciet voor op het offerblok gezet. Is er sterte onder de honingbijen dan zijn het niet de 40 ziekten en plagen (zoals onder meer de  Varroa destructor) die het diertje treffen maar de boer met zijn vermaledijde neo-nicotinoïden. Dat laatste is vooral interessant als je weet dat het hoogste residu in het oppervlaktewater van de Randstad gemeten wordt en de sterfte onder de honingsbijen aan het afnemen is. Curieus daarbij is dat uit recente onderzoeken blijkt dat de honingbij de wilde bijenpopulaties juist bedreigen.

Als negatief veronderstelde veranderingen in het landschap worden geconstateerd, hoewel talloze meeroorzaken aan die veranderingen in het landschap ten grondslag liggen, wordt volgens een vast patroon de meest favoriete zondebok bij de oren gegrepen. De verveelvoudigde bevolkingstoename, de daardoor toenemende voedselbehoefte, de enorme groei van de steden, het wegennet en de verkeersstroom, van het industriële complex waartussen de boeren hun beroep moeten zien uit te oefenen, worden gemakshalve over het hoofd gezien. Geen wonder, want degenen die de boer als zondebok opvoeren zijn louter door hun bestaan zelf medeschuldig aan de bevolkingstoename en de effecten daarvan.

Dierenleed is een droevig bijverschijnsel van het eten van dieren. Toch zijn er in het Nederland van de klagers over boeren maar liefst circa 16.400.000 mensen (het inwonertal van Nederland minus de circa 700.000 vegetariërs) die dieren eten. In ons land stemt bij verkiezingen ongeveer 40 procent op een diervriendelijke partij. Een eenvoudig rekensommetje maakt duidelijk dat een groot aantal vleeseters onder het diervriendelijke electoraat schuilgaat. Maar hier geen wie zonder zonde is werpe de eerste steen, maar wordt het eigen blazoen schoongeboend door de boer wegens de vleesconsumptie op het executieblok te zetten.

In Nederland kun je risicoloos boeren marginaliseren, stigmatiseren en ontmenselijken. Je kunt zonder risico een boerderij binnendringen en de bewoners gijzelen. Je krijgt als activist blijkens Boxtel zelfs de gelegenheid 10 uur lang je gang te gaan om in andermans bezittingen te snuffelen.

Het is waar dat in de agrarische sector zoals in alle andere beroepsectoren en bevolkingsgroepen misstanden voorkomen. Maar ondanks een aantal corrupte politici, stelende agenten, zedendelictplegende Artsen zonder Grenzen, aanrandende asielzoekers of met wetenschap frauderende hoogleraren, stormen daar geen activisten met camera of met 100 medetrawanten een huis binnen om naar bewijzen tegen de hele beroeps- of bevolkingsgroep te snuffelen. Voor het opsporen van misdrijven en het verzamelen van bewijzen tegen hen, hebben we ooit de politie en de zittende en staande magistratuur ingevoerd. Uiteindelijk bepaalt de rechter en niet 100 activisten of je schuldig bent aan een wetsovertreding.

Het monopolie van geweld ligt bij de overheid en niet bij activisten die met wederrechtelijk geweld het privédomein van burgers bestormen en binnendringen. Anders gezegd, zou je hier kunnen spreken van een door de natuurbeweging, de pers en overwegend linkse politieke stromingen bevorderde dan wel gedoogde discriminatie en vervolging van een hele bevolkingsgroep. Over discriminatie en het zoeken naar zondebokken bestaat een grauwe historie van slachtoffers. We zullen daarover maar niet nader uitweiden, maar de tijd dringt de hele beroepsgroep van boeren te vrijwaren van de selectieve verontwaardiging waarvan zij het dagelijks het slachtoffer zijn.

Wie tegen het houden en slachten van vee is moet niet bij de boeren op de deur bonken en er binnendringen maar bij de 16.400.000 vleeseters van Nederland verhaal halen. Een honderdtal activisten durft wel bij een boerengezin binnen te dringen, maar voelt bij de gedachte alle vleeseters van Nederland te belagen de mest door de milieuverontreinigende spijkerbroek sijpelen.

Wie aan het adres van de boer beschuldigingen uit doet er dus goed aan eerst even in de spiegel te kijken alvorens op zoek te gaan naar de meest favoriete zondebok in onze samenleving. Je zou bijna vergeten dat in deze jonge eeuw een beoogd premier door een geestverwant van de 100 laffe activisten op een schandelijk wijze tegen de grond geknald werd. Waarmee gezegd is dat sommige idealisten niet alleen met olifantspoten door een porseleinkast wandelen, maar in hun verblindheid ook tot geweldpleging geneigd zijn.

 

 

Rita Oldenhave maakt voor Olde Luu een feestje in de School met de bijbel

Vereenzaming is in de steeds voorthollende gehaastheid van het leven een toenemend probleem. Maar in de Achterhoek vat men het probleem bij de horens. Mede dankzij het rijke verenigingsleven en de vele vrijwilligers die vanuit het verenigingsleven op pad gestuurd worden om het levensplezier te vergroten, wordt ook de vereenzaming aangepakt.

Vorig jaar startte de Buurtvereniging Bekveld in de School met de Bijbel een reeks van tweemaandelijkse bijeenkomsten voor ouderen. Een locatie die zeker geen onterechte keus is, want velen hebben daar hun eerste onderwijs genoten. Onder de welluidende Achterhoekse titel  Olde Luu worden de bijeenkomsten door de jonkies Anniet Steenblik, Ursula Meijerink, Rita Oldenhave en Jannie Rexwinkel georganiseerd en verzorgd.

Gistermiddag was het thema gericht op het amuseren van de olde luu. Wie anders dan Rita Oldenhave bleek de meest aangewezen persoon dit met haar gevoel voor entertainment te verzorgen. Met een repertoire van ontroerend levenslied zoals Het tuinpad van mijn vader tot en met swingende songs waarbij niemand aan de stoelzitting bleef kleven, wist ze de middag in feeststemming om te zetten zodat de olde luu jolig en jong aan een polonaise gingen. Met Rita’s tomeloze energie werd de middag voor de olde luu een verjongingskuur. Kwamen de bezoekers van de middag enigszins traag schuifelend binnen, ze keerden monter en in een vrolijke stemming huiswaarts.

Met dank aan de jonkies Anita Haggeman en Ursula Meijerink, die de koffie verzorgden en met de chocolademuffins (uit de oven van Ursula getoverd) rondgingen. En niet in de laatste plaats met dank aan Rita, die haar middag aan de olde luu schonk en er een onvergetelijk moment van maakte.

De eindconclusie was we zullen doorgaan met de olde luu. Het is dus verstandig de website van de Buurtvereniging Bekveld in de gaten te houden voor weer een gezellige samenkomst.

Voor weer een gezelllige middag in de School met de Bijbel, kunt u hier terecht.

Voor nog meer gezelligheid met Rita Oldenhave kunt u hier terecht.

Het tuinpad van mijn vader.

Er waren ook jonge meisjes.

Dansen is ook mensport.

School op stelten.

 

 

 

 

 

Bekveldse autopuzzelrit en fietsdag op 24 en 26 mei

 

De gemeente Bronckhorst is een agglomeratie van dorpen waartussen een weids coulisselandschap de verbindende factor is. Daarom is de gemeente ook een eldorado voor fietsende recreanten. Anders dan de ganse dag all Inclusive op de rug liggend consumeren, is fietsen in Bronckhorst geen luieren maar zien en doen. Het idee van de Buurtvereniging Bekveld jaarlijks een fietsdag te organiseren is echter meer dan zien en doen. Voor de nieuwkomers in de gemeenschap is het de ideale manier kennis te nemen van het landschap en de oorspronkelijke bewoners.

De fietscommissie van de Buurtvereniging Bekveld die de fietsroute jaarlijks uitzet weet iedere keer weer te verrassen met rustieke weggetjes, paden en sluiproutes tussen houtwallen, windsingels en slootjes. Soms gaat het over een vergeten kerkepad waar ooit op de zondagen stapvoets richting zondaggebed gewandeld werd. In een dergelijke vredigheid worden in stilte verzonken dorpen aan gedaan, soms fluisterend om de zondagrust niet te verstoren. Onderweg zal omdat het nog de maand mei betreft, het gevogelte de fietsers omringen met gejubel over het geslaagde broedsel. In door bosranden omzoomde paden zullen soms reeën schichtig een veilig heenkomen zoeken. In het kort de sfeer van de Bekveldse fietsroute samengevat.

Verpozen aan een beek.

Alvorens van start te gaan worden de fietsers met koffie, zelfgebakken cake en koek opgewarmd zodat die monter op weg kunnen. Onderweg wordt een pleisterplaats aangedaan zodat men even op adem kan komen bij een drankje en hapje en het uitwisselen van ervaringen.

Het is een beetje de nostalgie van vroeger was alles beter. Wat vroeger zeker wel beter was is de sociale cohesie die door de moderniteit ingehaald is, maar in de Achterhoek nog volop levensvatbaarheid toont. Wie 35 kilometer lang zo’n stemming ervaart leeft in het euforische gevoel dat geluk niet te koop is maar in het milde Bronckhorster landschap voor het oprapen ligt. Het sterkt de behoefte aan gezellige gesprekken en uit ervaring is bekend dat er vriendschappen uit ontstonden die tot in lengten van dagen voortleven.

Traditie op de Bekveldse fietsdag is aan het eindpunt van de route niet meteen ajuus te zeggen, maar nog even gezellig na te blijven om gemeenschappelijk iets te drinken en te eten. Naar goed Bekvelds gebruik met het aangename vertier van muziek. Wie er nog wat motorgeronk bij wil, kan bij een groot scherm kijken of het Max Verstappen in het bochtige stratencircuit van Monaco eindelijk weer eens lukt boven een vierde plek uit te komen.

Buitenlust na de fietstocht.

Twee dagen ervoor op 24 mei, zal er een autopuzzelrit gehouden worden. Appen achter het stuur mag niet, maar met een slimme bijrijder mag puzzelen weer wel. Daarom biedt een autopuzzelrit het ultieme plezier van de uitdaging. We mogen alvast verklappen dat de bedenker die de hoofdbrekens, de boobytraps, de valstrikken en de woordspelletjes op papier zette, er zelf ook het grootste plezier aan beleeft dat u erin tuint, of hem gewoon te slim af bent. Het zal niemand verwonderen dat na de autopuzzelrit het ook gezellig zal worden met een hapje en drankje. Mark Oldenhave en Patrick Garritsen zullen onder de inmiddels welbekende naam The Dudes of Hengel met hun countryrock de avond naar de kleine uurtjes zingen.

Alleszins redenen om op 24 en 26 mei deel te nemen aan de Bekveldse autopuzzelrit en de fietsdag, waarbij lid of geen lid van de Buurtvereniging iedereen welkom is. Startlocatie is de tent aan de Veermansweg 18a te Hengelo Gld.

Meer informatie over vertrektijden, kosten van deelname enzovoort zijn te lezen op de website van de Buurtvereniging Bekveld.

 

Verdaagd Paasvuur mondt uit in vurig meifeest

Bekveld is een streek waar eeuwenlang boeren het landschap bepaalden en bestierden. Het leverde landschapsschoon en voedsel op. Het was gezien de meteorologische elementen en plagen die de obstakels in de noeste arbeid vormden soms vechten tegen de bierkaai. Nu de Bekveldse boeren net voor de periode van slecht weer de eerste snede gras van hun land gehaald hebben, was er gegronde reden voor een meivuur. Wetende dat vrijwel iedere Bekvelder boer of kind van boeren is en het rijke aanbod van dranken en spijzen slechts mogelijk is door de dadendrang van boeren, werd het verdaagde Paasvuur omgezet in een vurig meifeest.

Het begon kalm met een licht aanzwellend geroezemoes van het geleidelijk toenemend aantal bezoekers. Terwijl het zo nu en dan regende en de avond langzaam het daglicht verdreef, verhief zich op de berg snoeihout een schim die alles had van een toverkol en dat waarschijnlijk ook was. Het werd al snel duidelijk dat de bezemberijdster bezwerende gebaren maakte. We herinneren ons nog goed dat ze tijdens de Zomer in Bekveld ook ten tonele verscheen om haar toverkrachten te misbruiken. Om te verhinderen dat ze de koeien van de nabijgelegen melkveehouderij zou betoveren zodat die nooit meer melk zouden leveren, werd subiet besloten de beide schutterskoningen te gelasten fakkels in de berg snoeihout te steken, zodat de toverkol wijdbeens op haar bezemsteel het luchtruim boven de aan haar hielen likken vlammen zou verkiezen. En zo geschiedde ook.

Inmiddels begonnen de vlammen zich naar de top van de berg snoeihout te likken en spatte een regen van vonken tegen de donkere hemel op. De toeschouwers die nog net de schim van de toverkol in het niets zagen oplossen slaakten een zucht van verlichting dat het vuur het gevaar verdreven had. Reden te meer de avond op te offeren aan een daverend feest waarin de gelukzaligheid van het boerenleven, de rijke opbrengsten van de Bekveldse gronden en vruchtbaarheidsrituelen centraal zouden staan. Dat laatste was gezien de bevolkingskrimp zeker geen overbodige luxe.

Terwijl van buiten het knapperen van het meivuur nog te horen was, begonnen binnen de activiteiten die een meivuur toebehoren. Uit een dorp in de Achterhoek had zich een bende frisse jongens gemeld die bereid waren tegen een kleine gage bezoekers van het meifeest toe te zingen met vreugdevole liederen. Tot groot plezier van de aanwezige deernen verschenen de jongens in korte broek.

Het feest werd ingeluid door een groepje jonge boerenzonen die een met Achterhoekse polka als eerste de dansvloer bestormde. Kort na hun optreden gingen de andere beentjes ook van de dansvloer.

Het was tevens het moment dat tapkranen met het gulle goud uit Groenlo aan een langdurige waterval begonnen want na de noeste arbeid op het land waren de kelen gortdroog en was het bruisende beekwater de reddende engel.

Ondertussen begon ook een reeks vruchtbaarheidsrituelen zoals we die kennen uit de oude schilderkunst over het vroegere landleven. Niet alleen het gevogelte legt immers een ei in mei, ook de mens doet iets in mei.

De blijheid over de grote grasoogst en het gehaaste vertrek van de heks sloeg al snel op tilt met een uitzinnigheid die over de grenzen van betamelijkheid dreigde te gaan. Immers, een Oudhollandse spreuk zegt als het bier is in de man en de Tonino in de vrouw dan is de wijsheid in de kan. Anders gezegd, de emoties van de aanwezigen deden bij tijd en wijle het tentdoek trillen van ontzetting, maar de schade aan het tentdoek bleef gelukkig binnen de perken.

Daar komt nog bij dat de Keijenborgse dames van het Tonino-genootschap met frivole dansen het feest kwam begeesteren. Net bekomen van het Keijenborgse Koningsfeest deden ze een flinke duit in het zakje van het meifeest.

Zoals gebruikelijk hoort bij een meifeest een speenvarken met appel in de bek aan het spit te braden. Maar voor je het weet heb je trammelant met Wakker Dier en dus werd de hulp ingeroepen van de befaamde specialist in boerenfeesten Joost Jansen, om op een minder klassieke manier de magen te vullen. Vergezeld door twee fraaie Keijenborgse muzen wist hij de inwendige mens zodanig te versterken dat we ons ernstig mogen afvragen of alle geestverrijkende dranken, spijzen en de reeks vruchtbaarheidsrituelen niet een definitief einde van de bevolkingskrimp zullen inluiden.

Terwijl buiten een kille wind woei en het meivuur langzaam opbrandde brak in de tent een wilde stemming uit die aangemoedigd werd door de frisse jongens van Free Willy. Er ontstond zelfs naar oud-Achterhoeks gebruik een polonaise. Wakkere geesten zijn van mening dat we die term maar moeten veranderen in bekveldnaise.

Was er dan in het geheel geen negatief nieuws te melden. Welzeker was dat er. De jongens van Free Willy moesten zich in het holst van de nacht en in alle stilte uit de voeten maken want de boerendochters meenden de vruchtbaarheidsrituelen al te letterlijk op te vatten. Wat wil je ook met zo veel bloot gebeente op een daverend meifeest.

Op Facebook verschijnt nog een fotoverslag van het meifeest, maar hier alvast een kleine impressie:

De toverkol tiert hel en verdoemenis.

Maar de schutterskoningen slaan hard toe.

De aanwezigen in volle gloed.

De drone van Mark Sessink zag de heks wegvliegen.

Joost Jansen en schone deernen uit Keijenborg

Het gulle tapteam van het meifeest.

Free Willy doet een broek Aan Fuif

Jonge boerenzonen openen met een polka

Het gulle goud vloeit als beekwater.

Boerendochters.

Het Tonino-genootschap uit Keijenborg.

Geen melk- maar biermeisjes.

Free Willy roept op tot polonaise.

En dat gebeurt dan ook.

Vruchtbaarheidsritueel.

Het meifeest raakt op drift.

Nog eentje veslaggever?

 

 

Koffie met gebak voor de jarige Jos Beunk

Vandaag moest het Paasvuurteam weer de handen uit de mouwen steken om de feesttent een update te geven. Alleszins redenen toe, want het uitgestelde Paasvuur wordt vanavond in volle glorie alsnog in een zinderde gloed gezet en de bezoekers warm onthaald met de rock- en coverband Free Willy , eten van Joost Jansen en gestenat uit het lommerrijke Groenlo.

Maar de werkzaamheden gingen pas van start nadat Jos Beunk het team getrakteerd had op taart die tot de laatste kruimel op ging.

De kou mag dan wel in de lucht zitten, wie vanavond komt zit er zeker warmpjes bij dankzij de heren van het Paasvuurteam.

 

 

Het vuur der vuren aanstaande vrijdagavond ontstoken

Heet van de naald, vers van de pers kreeg het Koningswegmagazine zojuist het volgende bericht van het management van de Buurtvereniging Bekveld op de redactietafel geworpen: Het gaat door!

Weliswaar ging het onze neus op Paasavond voorbij, maar aanstaande vrijdagavond kunnen we er warmpjes bijzitten met de Gelderse coverband Free Willy.

Hoort, zegt het voort en komt allen naar de hoek Steenderenseweg/Veermansweg voor een bruisend feest.