De eikenprocessierupsen van de Krommedijk bedanken de gemeente Bronckhorst voor de riante aanleunwoningen

De wereld vanuit het ambtelijke designmeubel bestieren is een makkie. De kloof tussen theorie en praktijk is echter groter dan doorgaans gedacht wordt. Gaat het over de natuur, of om nog wat preciezer te zijn, over de fauna, dan blijkt de kloof onoverbrugbaar. Dat komt vooral omdat de fauna zich zelden laat ringeloren door ambtenaren die vanuit de theorie de praktijk denken te kunnen regelen. Regeren is vooruitzien, maar met een beetje vooruitziende blik kun je weten dat de theorie vaak door de praktijk ingehaald wordt.

Zo bedacht men aan de Bekveldse Krommedijk de eikenprocessierups te lijf te kunnen gaan door aan de stammen van de eiken aanleunwoningen voor pimpel- en koolmezen te bouwen. Een vorm van biologische bestrijding van de eikenprocessierups. Men dacht, we binden de kat aan het spek. De mezen hoeven voor hun jongen nog slechts de cafetaria in de met rupsen gevulde panty’s te bezoeken en klaar is kees. Of nog liever, klaar is mees.

Maar in plaats van de mezenkasten als een bedreiging te zien hebben de rupsen de aanleunwoningen juist van harte toegejuicht. Als de beestjes handjes hadden, hadden ze aan de Krommedijk een luid applaus gehoord. De rupsen vonden de aanleunwoningen namelijk ideaal om er hun eigen aanleunwoningen aan vast te bouwen. Als de rupsen niet alleen handjes hadden maar ook konden schrijven en spellen, dan zouden ze de gemeente zeker een dankbrief gezonden hebben. Maar omdat de rupsen ongeletterd zijn doet het Koninsgwegmagazine dat maar voor ze.

Bovenop dit alles, was het eigenlijk ook wel een beetje naïef te denken dat pimpel- en koolmezen hun kinderen zouden vetmesten met eenzijdig cafetariavoedsel. Vogels zijn vaak verstandiger dan mensen en kiezen voor hun jongen een gevarieerd menu, hoewel een eikenprocessie-frikandel er ook wel eens in gaat.

 

 

Advertenties

Gezellige avond bij CJV Zomerkampen, Bronckhorst e.o.

Onder de niet te weerstane overredingskracht van Desiree van Gorp werd het team van het Koningswegmagazine vriendelijk verzocht aandacht te besteden aan de lofrijke activiteiten van de Stichting CJV Zomerkampen, Bronckhorst e.o. Een misschien ietwat ouderwets aandoende manier om aan kinderen in de lange zomervakanties wat meer avontuur en vertier te bieden. Gisteravond werd met horten en stoten van felle buien onder auspiciën Desiree van Gorp en Han Tekelenburg  een van de drie  zomerkampen bezocht. De kinderen kwamen net uit het drassige bos alwaar genoten werd van de spanning van een avontuurlijk spel. Geen moderne hebbedingetjes die ze afleiden maar de eigen creativiteit aansporen, leek hier het leidmotief. En daarmee werd dan ook meteen duidelijk waarom het misschien iets suffig aandoende idee van zomerkamp nog steeds actueel is en voortgang verdient. Namelijk het bouwen aan de sociale vaardigheden, de cohesie in een groep versterken, het empathisch vermogen ontwikkelen en vooral gezamenlijk tot prestaties komen. Is dat misschien ook niet de reden waarom op het platteland, waar het landschap toch altijd dichterbij is dan in de stedelijke bewoning, het vrijwilligerschap zich nog steeds op grote bijval kan verheugen en vereenzaming zo veel als mogelijk voorkomen wordt?

Wat we aantroffen was dat de kinderen zichtbaar genoten van wat de vrijwilligers aanboden, maar zonder dat de kinderen zich dit passief lieten aanleunen. Het bosspel had hun avontuurzin geprikkeld, dus was het tijd voor wat ontspanning. Onder begeleiding van gitaarspel van een van de vrijwilligsters werden uitbundig liedjes gezongen die de stemming tot in de nokken van de feesttent deden stijgen. Zelfs in die mate dat oordopjes geen overbodige luxe waren.

Om niet geheel het contact met het thuisfront te verliezen werd ook nog even de post van die dag doorgenomen. Het was duidelijk dat de kinderen erg ingenomen waren met een berichtje van de ouders en even in stilte de inhoud van de kaartjes of briefjes op zich in liet werken.

Wie aan een feesttent denkt, denkt ook aan natjes en droogjes en dus ging een enorme schaal met ontbijtkoek rond. Een vast ritueel in het zomerkamp is de warme chocolade voor het slapengaan. Wie de jaren vijftig van de moeilijke vorige eeuw aan den lijve meegemaakt heeft, weet dat een beker warme chocolade veel kinderharten sneller deed kloppen en dat het vervolgens de nachtrust bevorderde. Waarmee maar weer gezegd dat de oude dingen die toen goed waren het verdienen in ere gehouden te worden. Misschien mogen we hierin ook de reden zoeken waarom de zomerkampen van de stichting zich nog steeds mogen verheugen op veel enthousiaste kinderen.

Met een nagenoeg vol is vol met circa 150 kinderen, kan gezegd worden dat de zomerkampen het daarom niet verdienen als een ouderwets suffig idee aangemerkt te worden, maar dat het juist in een tijdperk waar de vereenzaming een der grootste stadsproblemen is, het platteland het goede voorbeeld geeft. Even weg van de I-phone, de computer en de met veel menselijk leed overladen televisie, zien de kinderen opeens weer dat er andere dingen in het leven zijn die de moeite van het beleven waard zijn.  Echt ouderwets zijn de zomerkampen dan ook niet, want vandaag komt een DJ een modern feestje brouwen en gaan zonder twijfel de beentjes van de drassige kleigrond. Dat de vrolijkheid hier welig tiert zegt alles over hoe de deelnemende kinderen het zomerkamp vinden. Maar niets van dit alles zou tot stand gekomen zijn zonder bijdragen van de sponsoren en de inspanningen van de vrijwilligers die er zelf ook dolle pret van maakten. Pret werkt namelijk heel aanstekelijk, dus alle reden ook dit fenomeen nog lang in ere te houden.

Het kamp tussen de buien.

De afwas gedaan.

Onder een geroffel van regen wordt gezongen.

Het wordt een feestje.

Warme chocolade!

De post wordt uitgedeeld.

Moment voor Moccona.

En ook een moment voor het landschap.

 

 

Hengels 10e Dweilfestival verdringt swingend de kou

Dweilorkesten zijn in tegenstelling tot wat algemeen verondersteld wordt, niet ontstaan om de lange wachttijden tijdens de doodsaaie dweilpauzes bij de grote schaatstoernooien te doden. Maar ze kregen er wel landelijk bekendheid door en ontstegen daarmee de oorspronkelijk Zuid-Nederlandse carnavaleske traditie. Gelukkig kwam bij de soms zeer valse tonen van het genre geen mens om. Maar inmiddels blijken dweilorkesten zodanig tot het hogere geroepen te zijn dat ze soms zeer professioneel klinken en zelfs als heuse big bands à la jaren 60 van de vorige eeuw een swingend repertoire brengen.

Geschaatst werd er ondanks het schrale weer niet en gepauzeerd werd er evenmin. Het 10e Hengels Dweilfestival mag dan door koude omgeven geweest zijn, in muzikaal opzicht mag er van een succes gesproken worden gezien de gemiddelde kwaliteit van de orkesten. Er waren werkelijk hoogstandjes in de kunst van het koperblazen te vinden. Veelal geboren uit de kweekvijver van de vele harmonieorkesten die het platteland en de kleine gemeenten rijk is. Het is bekend dat de Nederlandse symfonieorkesten wat de blazers betreft tot de beste ter wereld behoren en dat dit heugelijke feit uit de grote traditie van de harmonieorkesten voortvloeit. Laten we dus zuinig zijn op de harmonieorkesten en de twee die Hengel rijk is op handen dragen, want niet alleen ter leering ende vermaeck zijn die belangrijk, maar ook krijgen kinderen daar hun eerste muziekeducatie letterlijk aan de lippen gelegd. Harmonieorkesten behoren tot de rijke cultuur van het platteland en daar mogen best offers voor gebracht worden. Wat de Hengelse contreien betreft, hebben we er onder meer Underkoffer aan te denken, dat toch echt schatplichtig is aan de muziekvereniging Concordia. En we herinneren ons op de slotdag van het grote Bekvelds feest 2016 zelfs het door de sousafoon van André Oldenhave vooruit geblazen Concordiaans dweilorkest, dat kort daarop de bierkranen openzette zodat meteen gedweild kon worden.

Terug bij het Dweilfestival 2017, mag geconcludeerd worden dat het niveau zeer hoog lag, maar ook dat het entertainment er zeker mocht zijn. Dat de ene mens de ander vermaakt met muziek en bijpassende humor in voordracht en uitvoering, is een prachtig gegeven. Het mag dan ook niet verwonderen dat sommige bands zich niet onder de titel dweilorkest maar als show- of pretband ingeschreven hadden.

Gisteren werd niet alleen de tijd gedood, maar de kou door opwindende muziek verdreven en hier en daar kon er zelfs een dansje vanaf. Al was het maar om even de kou uit de lendenen te schudden. Dat deed spreekstalmeesteres, entertainer pur sang en diva van Bekveld Rita Oldenhave dan ook met regelmaat om de schwung erin te houden en de muzikanten naar hogere sferen te jagen. Al moest ze zich zo nu en dan wel even aan een bekertje koffie opwarmen.

Het was een wedstrijd tussen de bands, maar het ging natuurlijk vooral om het scheppen van een gezellig sfeertje en er naar goed Achterhoeks gebruik een feestje omheen te brouwen om de kou uit de ziel te jagen. Daarin was het 10e Hengels dweilfestival geslaagd te noemen.

Het is dan ook te prijzen dat een aantal bekende ondernemers van Hengel de koppen financieel bij elkaar gestoken heeft om het Dweilfestival te realiseren. Alle hulde voor hoofdsponsor Langeler en de medesponsers

Een uitgebreide foto-impressie volgt nog op Facebook, maar hier alvast een kleine afspiegeling:

In plechtig defilé naar het podium.

De fantastische Flierefluiters uit Sassenheim.

103dB met sterke ritmesectie was niet te sexy.

Toontje Ongeregeld toont regelmaat.

Zij zochten het hogerop.

Het roze leven van Tofkapellûke Hoeven.

Ondertussen in de skybox van Underkoffer.

En hier op de begane grond was het ook gezellig.