Bekveld FM krijgt bezoek van Omroep Gelderland

SONY DSC

De gewezen etherpiraat Hugo Heideman schreef een boek over de etherpiraterij van de Achterhoek. Een thema dat vele harten in de streek sneller doet kloppen, want zit het rebelse niet een beetje in de genen van de Achterhoeker opgeslagen? Rebels tegen de Randstedelijke arrogantie? Of wat bovenstaand onderwerp betreft, tegen de zich alles toe-eigenende overheid die zelfs iedere millimeter van de ether in bezit genomen had en dat met groot politieel materieel in stand trachtte te houden versus de illegale zender Radio Milano en collega-piraten.

SONY DSC

Het intakegesprek.

Vandaag kwam in het kader van de uitgave van het boek Geheime Zenders in de Achterhoek Omroep Gelderland op bezoek bij Bekveld FM. De schrijver van het boek en gewezen etherpiraat van de vroegere piratenzender Radio Ariande Hugo Heideman,  kwam mee en bewees nog eens dat etherpiraten allerminst kwaadaardige types zijn maar zachtmoedige burgers, zoals we die ook van het team van Bekveld FM kennen.

geheime-zenders-in-de-achterhoek-back

Misschien zou je terugkijkend op alle commotie en vooral de overkill aan peilingen, razzia’s en politie-invallen  je kunnen afvragen wie hier de echte piraten waren. Immers, er zijn in het boek foto’s van grootscheeps politieel optreden te zien die herinneren aan het heroïsche boerenoproer in het Hollandscheveld, toen boeren de hebzuchtige overheid even beu waren en ongewapend in het geweer kwamen tegen het Landbouwschap en de met karabijnen bewapende politie.

SONY DSC

Door de knieën voor Bekveld FM.

SONY DSC

Spannend inkijkje.

SONY DSC

De goudvoorraad van Bekveld FM.

In de Achterhoek worden de etherpiraten dan ook niet als rovers gezien (wat piraten toch zijn), maar als rebellen die het aandurfden aan de stoelpoten van de overheid te knagen. Of anders gezegd, liever wilden uitzenden wat de luisteraars écht graag hoorden. Niet de opgedrongen opvoedkunde van de gesubsidieerde omroepen de godganse dag aan het oor gekluisterd, maar muziek waarbij lekker gewerkt kon worden. Want laat dat ook maar eens gezegd worden, Achterhoekers werken met hun handen en daarbij vormt muziek die men graag hoort de noodzakelijke vitaminen. Wie de kolenschoppen van handen van de Achterhoeker beziet, begrijpt dat tijdens het geestdodende werk in een trekker, de radio liever op een etherpiraat dan op de zoveelste causerie over een zwaarmoedig thema afgestemd wordt. Het is dus niet alleen de kloof tussen platteland en de Randstad, maar ook de kloof tussen de mens die alles in theorieën omvat en de mens die het daadwerkelijk moet uitvoeren. Het zal iedereen duidelijk zijn dat theorie geen warme aardappel op het bord brengt.

SONY DSC

Jan en Hugo.

De geuzentitel etherrebellen in plaats van etherpiraten dan maar? Wie de beelden en het vraaggesprek met Jan en Hugo wil zien, kan op 24 november vanaf 17.00 uur afstemmen op Omroep Gelderland. Het boek van Hugo is hier te bestellen. Een lees- en kijkboek over een spannende periode in de sedert de opkomst van Normaal door de Randstad zo “gevreesde” Achterhoek.

Dat uw verslaggever te velde het er ook deze keer zonder kleerscheuren vanaf wist te brengen, mag dus een wonder heten.

Advertenties

Tijdloze momenten (15)

Tijdloze

In het landschap van Bekveld bevinden zich talloze plekjes die onttrokken aan de omgeving opeens tijdloos lijken te zijn. Een eeuw of misschien nog ouder, zouden ze kunnen zijn. Bewaren, koesteren, maar vooral aan de vergetelheid ontrukken door ze te fotograferen, lijkt daarom geboden.

Voorgaande momenten zijn hier te vinden.

Naoberschap

Vandaag werd een geschrift in het Achterhoeks van Marijke Jansen-Limbeek aan de redactie van het Koningswegmazine bezorgd. Na kort overleg van de voltallige redactie werd ter leering ende vermaeck tot publicatie besloten. 

 

Naoberschap                                                                          

Vandage de dag is het beleid veur olden van dagen um zo lange meugelijk thuus te blieven wonen. Alles kan eregeld worden, regiotaxi , thuushulp van gediplomeerd personeel en woon ie allene dan kun ie een alarmknoppe kriegen. At der dan wat is, vraog ze ow deur een kastjen an de mure wat der loos is en stuurt ze zo gauw meugelijk hulpe.

Veur zo wiet ik wedde was der in de jaoren ‘70 nog gin echt beleid en mos ie as buurte mekare maor helpen, naoberplicht heitten dat en wi’j vonden dat toen ok heel vanzelfsprekkend. Wi’j hadden een buurvrouw die tegen de tachentig leep en eur man was kort deurveur overleden. Kinder hadden ze nooit ekregen en daor was zi’j ok neet rouwig umme. Mina was een stevig en sterk mense en nog good te passe veur eur laeftied. Alle dage zag ie eur de fietse op springen met eur karbies an het stuur. Dan zeide wi’j as ze den dag veur de vierde keer de weg aover kwam:”Mina hef het pad ok weer tussen de bene”.  Vake kwam ze bi’j ons an en dan bleef ze uren zitten um televisie te kieken tot  ’s aovonds late of um te bellen. Waterleiding, telefoon en televisie had ze neet maor aoveral in de buurte had ze eur adresjes en zürgen ze der veur dat ze niks missen van het niejs en de aktualiteiten. Want de politiek, dat ze “het hoge pak” neumen volgen ze op de veute.

At ze naor de slager wazze ewes kwam ze ok vake an en dan halen ze onder uut eur karbies, waor   de gate in de huuke waren esletten, een dik pak gesneden ham. Mien vier breurs en zusters en ikke mossen de ham dan preuven of het grei goed wazze,  daor daelen ze altied royaal van uut. At ze rechtstreeks van de slager op huus opan ging, dan waog ze het vleis secuur af um te kieken of de slager eur neet bedonderd had. Zo jao, dan stond den slager een uutbrander te wachten waor alle klanten in de slagerie’je van met konden genieten, dus den beste kaerl waren zich later wel en kek de volgende keer bi’j Mina’s bestelling van een half pond ham goed of de wiezer van de waegschaole bi’j het leste plaetjen vleis  wel aover het streepken van de 250 gram heer kwam.

Iederene in het darp kennen Mina wel en de meesten daejen maor een betjen met eur hen um trammelant en praot met eur te verkommen. Toen zetten de barre winter van 1979 zich in, januari was al vies kold, maor later in februari werd het met het weer helemaole bar en boos. Mina kwam now alle dage naor het niejs kieken en het veurspellen allemaole neet volle goeds. Ze ging an het hamsteren en sloeg grote veurraode etten in maor wi’j waarschauwen eur dat ze neet meer de fietse op mos gaone. At ze in de gladdigheid met die iezel zol vallen dan zol ze de bene nog te brekken en was ze nog wieter van huus. Dat zag ze ok wel in, maor wat at eur thuus wat aoverkwamme en ze de deure neet meer uut kon kommen? Wie’j sprokken af dat as ze in nood zat, ze een witte vlagge buten naost  het kökkenraam mos zetten, het was wel honderd meter wieter maor daor hadde wi’j de hele dag het zichte op. Zo ezegd zo edaone, Mina mikken een vlagge van een olde bessemstelle en bond der een stuk van een laken an. En wi’j zeiden :”jao Mina maak ow moar neet bange, de vlagge is goed te ziene”. Neet dat ze gauw bange was trouwens, allene op het leste in de oorlog heb ik van heuren zeggen. As de sirenes gingen en de bommen vielen dan vluchten de hele buurte  bi’j mien opa de schuulkelder in en kreeg ze het te pakken. Daor vatten ze eur eerste man Gradus den een betjen sullig en traag was, in de krage , sleuren um onder de schuulkelder in en riep um helemaole uut eur doene toe: ”ie driedubbelen ezel, bidden dat zöl ie!”  De oorlog waren ze zo wieters  goed deur ekommen. Afijn de oorlog effen terziede, wi’j stellen eur now in dizze nieje crisis, want zo kold was het in gin jaoren ewes, toch maor geruste want wi’j hadden ok wel met eur te doene, zo’n old mense allene.

De volgende mergen lei der een dik pak snee en bedachte wi’j dat de witte vlagge van Mina in de snee misschien neet goed te ziene zol waene. De snee bleef liggen en Mina zat helemaole tegen eur zinne an huus ekluusterd en af eslotten van de butenwereld. Now mos der een rooje lappe an de bessemstelle eknupt worden. Den had ze neet dus wi’j met een rooje lappe weer naor Mina hen, het was niet anders. Een hudje later liete wi’j Mina veur de tweede keer den dag achter in eur olde tochtige huus maor  verzekeren eur dat wi’ j regelmaotig langs zollen kommen um te kieken hoe het met eur ging en at de vlagge uut hing zolle wi’j der d’rek ankommen.

Een paar uur later al zei mien moeder die net met de moes an het kokken was een betjen paniekerig: “Mina hef de rooje vlagge al uut hangen, toe Marijke gaot der gaow hen en vraog wat ze hef!” Ik trok mien jas an, zetten de mutse op,  dei de hansen an en grep  mien fietse en dat weer schielijk op Mina opan.  Toen ik binnen kwam zat ze tot mien verbazing gezond en wel bi’j de warme holtkachel en ze kek heel monter uut de ogen. Nog veurdat ik kon vraogen wat der was, kek ze op de wekker den op de bozem naost eur stond en ze zei: “dat was dan 14 minuten………, dit was een test um te ziene hoe lang het duurt veurdat jullie der bunt”.

Ze had mien helemaole veur niks deur de kolligheid laoten kommen en ik had ondertussen een betjen genog van de naoberplicht met mien 16 jaor. Mina daorentegen had een binnenpretje en was zichtbaor tevraene,  ze is den winter wieters ok goed deur ekommen. Maor wat een gemak toch dat der now alarmknoppen bunt.

 

Marijke Jansen-Limbeek

 

Memorabele momenten (1)

DSC05009 oud 1

Het is een detail dat altijd zal bijblijven en vond plaats tijdens de sfeervolle boerenbruiloft op Groot Sessink. Na een zware inspanning hadden de daartoe verkozen vrijwilligers dan eindelijk de klompendans Driekusman ingestudeerd zodat deze als hommage aan het prille huwelijkspaar aangeboden kon worden.

Maar dat was buiten de waard gerekend, ofwel buiten de trouwe viervoeter van de gastverleners Gerrie en Gert Harmsen, die na een middag zingen, handgeklap en stampen met de klompen, schoon genoeg had gekregen van de herrie en in een waardig protest liet weten dat het nu toch echt genoeg was.

Jazeker, ook een hond heeft gevoelens.

Over het hoofd gezien

Ree in het klein

Soms roepen foto’s herinneringen op. 30 december 2010, een tocht door de duinen tussen Den Haag en Wassenaar voor een Punt-Transect-Telling (PTT). De duinen lagen er als een met suikerpoeder bestrooide tulband bij. De dagtemperatuur schommelde rond het vriespunt.

reeffUitvergroting.

Met een pocketcamera werden wat duinlandschappen in de sneeuw gefotografeerd, maar pas onlangs werden ze nog eens bekeken en zagen we dat er op een van de duintopjes een ree omhoog klauterde die naar voedsel of soortgenoten zocht. Of het dier gevonden heeft wat het zocht zullen we nooit weten, maar toch heeft het iets mythisch een ree te zien die uit levensbehoud tegen de elementen worstelt.