Boerenbedrog:  De Partij voor de Dieren ‘Ik denk dat ik nooit meer zoiets moois zal zien’

Het liefst willen ze Nederland omtoveren tot een Nieuwe Wildernis à la Oostvaardersplassen. Dat dieren creperen is alleen erg als de mens er schuldig aan is, want dieren zijn door hen heilig verklaard en doen dus nooit iets kwaads. We hebben het over het lichtgeraakte volkje van de Partij voor de Dieren.

Gisteren stond een artikel in de digitale AD waarin gejubeld werd over het afslachten van een “schreeuwend” reekalfje door een wolf.

Twee toevallige natuurminnaars die toevallig een weekje op de Veluwe vakantie houden, zagen het toevallig voor hun ogen gebeuren en legden het vast. Toevallig was er ook een juffrouw van de krant die het zalige moment van de twee natuurminnaars voor de eeuwigheid vastlegde:  Ik denk dat ik nooit meer zoiets moois zal zien.

Vroeger noemde je dat opgelegd pandoer, of nog liever doorgestoken kaart. Want hoe toevallig is het dat twee vakantiegangers, die in 2017 op de kandidatenlijst van de Partij voor de Dieren stonden, net toevallig bij het enige wolvenpaar dat Nederland rijk is met een camera klaarstaan om toevallig een reekalfje te zien verslinden.

Dat roofdieren andere dieren prederen is de normaalste zaak van de wereld als het ook echt dieren in de natuur betreft. Maar de natuur in Nederland is allerminst natuurlijk en te zeer gekunsteld door natuurbeheerders die voor God spelen, maar van een glazen bol gebruikmaken die bewasemd is door wensdenken. Toen in de Kamer nogal wat opschudding ontstond over van honger creperend graasvee in de Oostvaardersplassen, riep Marianne Thieme uit Dat is de natuur. Pas nadat de publieke opinie dit niet langer accepteerde, probeerde ze het met het raffinement van de slimme  jurist (wat haar opleiding toch is) wat bij te schaven om haar eigen electoraat goed te stemmen.

Het maakt ook begrijpelijk dat de Partij voor de Dieren-Flevoland ijverde voor de komst van de wolf, want het probleem van het creperend graasvee in de Oostvaardersplassen opgelost door de natuur. Hoewel natuur, graasvee opsluiten binnen wildrasters en uitleveren aan roedels wolven nou niet bepaald natuurlijk is maar gewoon ordinaire dierenkwelling.

Maar toch, de wolvenvereerders van de Partij voor de Dieren zouden de mens het liefst willen verdrijven door ze in een terrarium met wilde dieren op te sluiten. Zonder rattengif, zelfbeschermingsmiddelen tegen overwoekerend groen en pathogene insecten, zou die wens wel eens bewaarheid kunnen worden zodat de meneren en mevrouwen van de Partij voor de Dieren vanuit hun comfortabele fauteuil niet meer in de bewasemde glazen bol hoeven te staren, maar voor het schoongewreven scherm van hun beeldbuis kunnen jubelen: Ik denk dat ik nooit meer zoiets moois zal zien.

Als het aan deze wensdenkers zou liggen gaan we terug naar de nostalgische periode dat in ons land nog wolven kuierden. Het was echter niet alleen een tijdperk van pastoraal landschap en ongerepte natuur, maar er waren ook honger en uitbraken van epidemieën en moesten landarbeiders in plaggenhutten zich met een schamel rantsoen in leven zien te houden.

Met de te verwachten 20 miljoen Nederlanders die voedselvragend zullen zijn, kunnen we er in ieder geval van verzekerd zijn dat de glazen bol bij de Partij voor de Dieren in de toekomst niet zal werken. Meer Nederlanders betekent namelijk ook meer huizen, wegen, autobewegingen en vliegreizen naar de verre oorden waar Marianne Thieme al zo’n 36 keer een lezing heeft gegeven zodat ze de wereld voor ondergang kan behoeden door iedereen op te roepen minder te vliegen.

Rest de vraag of de Partij voor de Dieren nu een nieuwe golf ramptoerisme richting Veluwe zal ontketenen om te genieten van het verslinden van reekalfjes. We kunnen ze verzekeren dat de wolven er wel zin in hebben nu ze heel toevallig net welpjes geworpen hebben.

Foto boven het artikel is van een vorig jaar in Bekveld gepredeerd reekalfje. Dader onbekend.

Advertenties

Nieuwjaarsborrel Buurtvereniging Bekveld bracht gezellig winterintermezzo

Bekveld is een buurtschap met een eigen bestuur, een eigen vlag, een eigen volkslied, een eigen schutterskoning, een eigen jaarfeest, een eigen Paasvuur, eigen vrijwilligers, een eigen omroep, een eigen Eifeltoren, en zeker niet in de laatste plaats, met eigen inwoners. Het ligt dan ook in de rede dat Bekveld ook een eigen Nieuwjaarsborrel op de agenda zet.

Afgelopen zondag vond die voor de tweede keer plaats in het rustieke lustoord De Branderhorst, alwaar ’s zomers stedelingen met een diepe zucht Bekveldse lucht kunnen inademen en kinderen leren dat melk toch echt eerst uit een koe komt alvorens het in een pak geperst wordt.

Zoals in het blazoen van de Buurtvereniging Bekveld geschreven staat, Buurtschap is Meesterschap, waren de vrijwilligers flink in de weer er een fijne ochtend en middag van te maken met een allerlei aan smakelijkheden zoals kniepertjes, wafels, roggebrood met kaas of spek en soepen van het huis.

Opvallend was dat van jong tot en met oud het vrijwilligerswerk naar hartenlust beleden werd en dat er inmiddels zelfs 3 generaties Smeitink klaarstaan dit tot in lengten van dagen door te geven. Er mag dan bevolkingskrimp zijn, Bekveld geeft geen krimp als het om buurtschap gaat.

Daar komt nog bij dat zodra er meer dan een Bekvelder bijeenkomt een ander geheim wapen ter hand genomen wordt om de gezelligheid naar grotere hoogten aan te sporen. Na de droogjes volgden dan ook snel de natjes en werd bij een zeer geanimeerd gesprek menig smaragdgroen flesje aan de lippen gezet.

We kunnen vaststellen dat de Nieuwjaarsborrel een zeer geslaagde samenkomst was, zoals uit onderstaande foto’s moge blijken.

Voor wie mocht denken dat het nu wachten wordt op de eerst lenteboden alvorens men elkaar weer in de ogen kan kijken, op 8 februari biedt de jaarvergadering van de Buurtvereniging een nieuwe kans die men beter niet kan laten schieten.

Wil men liever echt schieten, later in het vroege voorjaar zal Bekveld ook weer meedingen voor de hoofdprijs in het Stratenschiettoernooi van Willem Tell.

Kleine foto-impressie voor het nageslacht:

Jong geleerd is oud gedaan.

De glühwein wordt opgediend.

De snert met worst komt eraan.

Het boerengezin in authenthiek interieur.

Deze Keijenborgse cowboy was er ook.

Aan de dis zonder gekissebis.

Heb je het al gehoord?

 

Ook de sperwer geniet van de kerst

Je ziet ze nogal eens flitsend over je haag vliegen in een verrassingsaanval op een argeloos zangvogeltje. Het sterke wapen van de sperwer is dan ook de verrassing, en dan toeslaan. Maar soms, zoals op deze tweede kerstdag, gaat zo’n ondeugd ook wel eens op je haag zitten genieten van het pastorale uitzicht, met als mogelijke bijvangst een vette vink. Voor een sperwer toch een soort kerstkalkoen, maar dan in het klein.

Gezellig binnen?

Nou, eet smakelijk dan maar en nog een fijne voortzetting van de kerst.

En toen een duik naar een ‘feestkalkoen’.

Zondagsrust voor Gemma en Guusje

Terwijl de zondag langzaam ontwaakte en de opkomende zon de dauw snel verdampte, besloten Gemma en Guusje de zondagsrust strikt na te leven. Onder de milde klanken van het Hengelse klokgelui gingen ze niet ter kerkepad doch bleven loom én waakzaam. Want hoog in het geboomte hingen notarisappels, goudrenetten, zoetsappige peren en walnoten ze als manna toe te lachen. Shetlands mogen dan gelovig zijn, als het maar eetbaar is.

Keijenborgse kermisoptocht met feest toe zindert weer van gemeenschapszin

Als het Schuttersgilde St. Jan Keijenborg een mooie kermisoptocht met feest toe belooft, is er geen enkele reden te bedenken hieraan te twijfelen. Een eer die deze perfect functionerende vereniging toekomt. Dit jaar is niet alleen het grote jubileumjaar voor het Schuttersgilde, maar afgelopen zondag bleek de kermisoptocht en het daaropvolgend van geestdrift smeulend feest een ideale ouverture te zijn voor de grote jubileumviering in september. Keijenborg is een kleine maar hechte gemeenschap waar alles van een leien (of zonnodig rieten) dakje gaat. Het Achterhoekse platteland floreert door het rijke verenigingsleven, waar in de stad de ik-gedachte juist overheerst. Het is niet in een geldelijke waarde uit te drukken, maar wonen in de Achterhoek biedt alleen al door het rijke verenigingsleven, een extra waarde. Keijenborg vormt daarin geen uitzondering. De Keijenborgse vrijwilligers laten er geen twijfel over bestaan dat je met gemeenschapszin veel verder komt dan met het stadse gekissebis. De stad mag dan graag over het platteland in de klaagmodus gaan, een mooie traditie zoals bijvoorbeeld het Paasvuur, schept naast plezier ook een flinke dosis gemeenschapszin. Dan mag daar voor de stad een luchtje aan zitten, plattelandsgeur bevat de juiste vitaminen voor een vreedzaam en gezellig samenleven.

Aan de Kermisoptocht van zondag zat zeker geen luchtje of het zouden de humor en satire moeten zijn die door het dorp trokken. Keijenborg is een paaps dorp en dat verzekert ons van het vermogen tot zeer geestige zelfspot, zoals we dat ook vaak bij het even paapse carnaval zien. Dat de pastoor zelve de optocht inwijdt, zegt dan ook alles over de gewilde humor die over het dorp waart. Laten we dan maar meteen erkennen dat humor het beste wapen tegen het Randstedelijk gedram is en dat ook deze kermisoptocht weer laat zien dat de stankklacht over onze Paasvuren het best met de Achterhoekse luchtigheid bestreden kan worden.

We kunnen hier wel weer in detail treden over de kermiswagens, waar hele drommen buurt- en streek-genoten aan geknutseld hebben, maar foto’s zeggen meer dan praatjes. Deze keer verwijst het Koningswegmagazine dan ook graag naar Faceboek, waar een foto-impressie de lezers zal opwachten.

Over het feest na de optocht niets dan goeds, want zoals altijd zonder enige dissonanten en tot in de puntjes verzorgd. Al viel ook wel op dat sommige deelnemers aan het feest blijkbaar zo geliefd zijn, dat die op zo veel gul goud getrakteerd werden dat er handen te weinig waren om alles zonder te morsen te dragen. Uiteindelijk hoef je niet eens naar een concert van Normaal te gaan om een bierdouche te ondergaan. Wat iedere keer op dit feest opvalt is de sympathieke manier waarmee iedereen met elkaar omgaat. Daarmee valt dit feest ook op te vatten als het ideale middel om de saamhorigheid nog eens goed op te krikken en de geringste frustraties weg te lachen.

Heb je dan ook nog een Ferdi Jolij met Old Ni-js, die met een liefdevolle blik de plaatselijke mensheid tot smelten weet te brengen met stemgeluid en rillende gitaarsnaren, dan heb je een feest waar je weer maanden op kan teren. Hoewel we in de Achterhoek zelden zo lang hoeven te wachten op een feest.

Waren er dan helemaal geen minpunten te melden. Jazeker, ook zondag brak het moment weer aan dat uw verslaggever het niet meer had en alles dubbel begon te zien. Het juiste moment om al zwabberend langs ’s Heeren op huis aan te koersen. Want lag niet in de herinnering dat de eerste keer dat uw verslaggever in een greppel stortte, zijn eerste bezoek aan de Kermisoptocht was? In de late schemering van een zalige dag Keijenborg werd op de tast veilig het bed gevonden.

Het was mooi en gezellig en dat dwingt het Schuttergilde St. Jan Keijenborg en alle vrijwilligers hulde te brengen voor de grote inzet.

Kleine foto-impressie. Voor veel meer foto’s kunt u hier terecht.

De bielemannen tonen hun kracht.

De verslaggever op afstand gehouden.

Het Keijenborgse vorstenpaar.

Pastoor Jansen roept op tot bezinning.

Hoewel…

Ttv Bekveld en Bekveld FM in slagorde.

De verslaggever moet er ook aan geloven.

En toen werd het feest.

Hier zag uw verslaggever alles dubbel en vertrok.

Zwarte Pieten met noten op zang bezoeken het Koningswegmagazine

Sedert Sinterklaas besloten heeft dat naast de gewone Zwarte Pieten ook Pieten moeten zijn die pepernoten op zang hebben, kunnen er gedurende de sinterklaastijd zomaar zangpieten voor de deur staan. Gisteravond viel die beurt te eer aan het Koningswegmagazine. Rond 9 uur in de avond en met het luid klinken van sinterklaasmuziek, kwamen de zangpieten Zwarte Rita en Zwarte Maik met zak en roede een sinterklaaspresentje aanbieden. Zoals te verwachten viel, niet zonder gezang van de twee zangpieten. Zo viel de redactie van het Koningswegmagazine van de ene in de andere verbazing, want in de kunst van het entertainen zijn deze twee zangpieten ware pikeurs.

ZieZoo, dat is er weer uit.

Mocht u volgend jaar gedurende de sinterklaastijd, of er tussendoor, behoefte hebben aan ook zo’n gezongen bezoek, zend een verzoek in bij dit geheime Zangpieten-adres en u loopt de kans op een gezellig avondje.

Muziek en zang.

Een Pieten-duet.

O wat een verrassing.

De drie topkoks wagen zich aan een Bekvelds kerstdiner

 

Sedert hun eerste optreden als de drie topkoks van Bekveld, is hun ster tot fenomenale hoogte gestegen. Nu de feestmaand december aangebroken is hebben ze het voornemen geuit zich ook op het gebied van de hoge kunst van het culinaire kerstdiner te willen storten. Wie kerstdiner zegt denkt dan ook meteen aan wild. Maar de heren blijken de term “wild” toch enigszins anders geïnterpreteerd te hebben. Na het ledigen van een paar kratjes van een welbekend Achterhoeks biermerk, waren ze zo wild enthousiast geworden, dat vanuit de tijdelijk als keuken ingerichte barak de meest wilde klanken klonken die tot diep in de nacht doorgingen. Uit de schoorsteenpijp van de keuken kringelde een rookpluim die in tegenstelling tot wat verondersteld mocht worden niet het gevolg was van het sudderen van wildbraad maar eerder het vermoeden sterkte dat er een genotsmiddel gerookt werd dat het daglicht niet kan velen. Wie dacht aan een in rode bordeaux met sjalotten en tijm ingekookte wildpot kwam dus bedrogen uit. Of hiermee gezegd moet worden dat blijkbaar de verwachtingen te hooggespannen waren, valt nog niet met zekerheid te stellen. Bovendien is het ook nog eens zo dat ze ruimschoots de tijd hebben zich te vermannen om uiteindelijk werkelijk iets culinairs aan Bekveld voor te schotelen. Maar het vooruitzicht dat weldra een Hengelse grootgrutter wederom het welbekende Achterhoeks biermerk tegen sterk gereduceerde prijs te koop zal aanbieden, stemt echter niet optimistisch. Het idee is daarom er bij de drie topkoks op aan te dringen weer het rechte pad te kiezen in plaats van zich over te geven aan nachtelijke bacchanalen waarbij met keukengerei op potten en pannen kakofonische klanken geproduceerd worden die het ergste doen vrezen. Zoals het er nu naar uitziet lijkt het voornemen de Bekvelders een hoogstaand culinair kerstdiner aan te bieden te stranden in veel te optimistisch gestelde ambities van de drie topkoks. Gelukkig is er altijd nog de firma Langeler waar u terecht kunt.